artNoble – Mój Radom

Festiwal Sztuki artNOBLE 2025 w radomskiej Elektrowni. Na początek wystawa Artura Krajewskiego

redakcja — Fri, 12 Sep 2025 08:49:14 +0000

Artur Krajewski, fot. archiwum artysty

Wystawa jest formą symbolicznej manifestacji wobec ciągnących się od lat, wstydliwych dyskusji dotyczących przywracania rangi i znaczenia roli kobiet we wszelkich przejawach życia.

Utrzymujące się dysproporcje i krzywdzące schematy społeczne, kształtujące wizerunek codzienności, podporządkowują kobiety patriarchalnej koncepcji historycznej. Podążanie drogą przestarzałych, wytartych norm w zmieniającym się ideologicznie i technologicznie świecie, wydaje się być metodą anachroniczna i krzywdzącą. Tym bardziej zaskakującym jest fakt, że od lat korekty w komentowanym obszarze przebiegają tak wolno. Nawiązując do paradygmatu „Świętej Rodziny”, Artur Krajewski dokonuje artystycznej dekonstrukcji i redefinicji tradycyjnego wyobrażenia roli kobiet i relacji międzyludzkich. Sięgając do archetypicznych motywów „Matek Izraela”, zaczerpniętych ze stron Biblii, podkreśla ich niebanalną rolę w kształtowaniu cywilizacji. Językiem syntezy i redukcji, opisując postacie analizowanych bohaterek i bohaterów płaskimi plamami utrzymanymi w kontrastach czerni i żółci, przenosi nas do skomplikowanego świata puzzli, z których ułożona jest historia i ludzkie życie. Tradycyjny porządek rozsypuje na części i pozwala nam ułożyć go na nowo.

To nie pierwszy raz, kiedy autor Świętej Rodziny podejmuje temat nierówności i problematycznego traktowania płci przeciwnej. 20 lat temu, wystawą Krzyk (2005, Teatr Komedia, Warszawa; 2006, Galeria Promocyjna Staromiejskiego Domu Kultury, Warszawa), w Teatrze Komedia , rozbudowaną o działanie performatywne projektu Malarski Teatr Mody Krzyk, zdefiniował swoje wyraźne stanowisko. Językiem postmodernizmu, ekspresyjną formą i kolorem, nawiązał do twórczości Edwarda Muncha. Rozbudowując wywołany wątek zmonumentalizował jego znaczenie. Obecna wystawa różni się od Krzyku. Jej przekaz, choć jednoznaczny nie jest tak oczywisty. Nawiązanie do języka awangardy (Kazimierz Malewicz, Władysław Strzemiński, Andrzej Dłużniewski) czy doświadczeń Keitha Haringa lub Jerzego Ryszarda Zielińskiego, pozwala kolejne ideogramy Krajewskiego odczytywać na różnych poziomach interpretacyjnych.

Wystawa artNoble w Elektrowni. Prezentują się najlepsi absolwenci uczelni artystycznych

redakcja — Thu, 30 Jan 2020 10:31:32 +0000

Praca Mateusza Kokota (z archiwum artysty),

Fundacja jest twórcą i organizatorem Edukacyjnego Festiwalu Sztuki artNoble, w ramach którego wręczana jest statuetka 1 - Art jako jedna z nagród w konkursie. Wydarzenie to tworzone jest w partnerstwie z kuratorami z publicznych uczelni artystycznych w kategorii "plastyka". Z każdej uczelni nominowana jest trójka najlepszych absolwentów, a finalnie jury składające się z 50 osób wybiera najlepsze trzy – dyplom główny i dwa wyróżnienia. W trakcie festiwalu odbywa się Gala artNoble, debaty rektorskie, profesorskie, eksperckie oraz warsztaty i spotkania tematyczne. Konkurs wyodrębnił się w oddzielny festiwal z Interdyscyplinarnego Festiwalu Sztuk. Laureatem konkursu artNoble 2018 został Mateusz Kokot, artysta urodzony w 1992 roku w Tarnowskich Górach. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Katowicach w 2018 roku. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni prof. Andrzeja Tobisa. Obecnie uczestnik II roku studiów doktoranckich na macierzystej uczelni. Wielokrotnie nagradzany w konkursach, stypendysta ministra kultury (2017). Wyróżnienie w konkursie artNoble 2018 otrzymała Paulina Żmuda, urodzona w 1993 roku w Tarnowie. Absolwentka Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Trzecią wyróżnioną osobą w konkursie przez jury została Magdalena Sadłowska. Mieszka i pracuje w Gdańsku. Absolwentka Wydziału Malarstwa w pracowni prof. Jarosława Baucia na ASP w Gdańsku (2018 rok). Fot. Materiały prasowe/MCSW Elektrownia

Trzy wystawy w „Elektrowni”: Mańczyński, Salon Zimowy i ArtNOBLE

redakcja — Tue, 22 Jan 2019 14:57:13 +0000

Praca Krzysztofa Mańczyńskiego (fot. Marcin Kucewicz)

Krzysztof Mańczyński należy do grona najważniejszych artystów tworzących w Radomiu po II wojnie światowej. Jego dorobek, ze względu na rangę, możemy obecnie konfrontować z dokonaniami ks. Władysława Paciaka czy Edwarda Kiełtyki. Mańczyński jest artystą wszechstronnym, świetnie realizującym się w zakresie różnych technik plastycznych, chętnie mieszającym je ze sobą. Jesienią 2016 r., Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu przypomniało rysunki, kolaże i projekty plakatów artysty, prezentując na wystawie (Orzeł biały na tle nerwowym. Rysunki Krzysztofa Mańczyńskiego. Wybór z lat 1967-2016) 90 wybranych prac. Z okazji jubileuszu „Elektrownia” zaproponuje wybór kilkudziesięciu obrazów pochodzących ze wszystkich okresów aktywności artysty Wystawa czynna do 24 lutego. Salon Zimowy po raz 45. Ogólnopolskie Biennale Sztuki, 45. Salon Zimowy jest edycją jubileuszową, która podtrzymuje tradycyjną formułę konkursu. Jest ona kontynuacją reaktywowanego w 2011 roku - po dwudziestopięcioletniej przerwie - 42. Salonu Zimowego – ciąg dalszy. Zbiorowe wystawy, zwłaszcza te łączące odmienne dyscypliny sztuki, dają możliwość wejrzenia w różnorodność postaw, rodzajów ekspresji, pozwalają na odkrycie atrakcyjności działań artystycznych, zawierającej się w niepowtarzalności dzieł skierowanych do odbiorców, miłośników sztuki. Wystawa ta jest najstarszą ogólnopolską wystawą w powojennej Polsce - pierwsza miała miejsce w maju 1945 roku. Zaledwie pół roku po odzyskaniu niepodległości organizowali ją ludzie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych pełni nadziei, że kultura i sztuka, która przetrwała czas okupacji będzie służyła społeczeństwu. Kolejne wystawy miały różny wymiar i charakter, ale zawsze służyły promocji polskiej sztuki. Wystawa czynna do 25 stycznia. Maciej Andrzejczak laureatem artNOBLE 2017 Laureatem konkursu artNoble 2017, edukacyjnego Festiwal Sztuki artNoble organizowanego przez Fundację Kultury i Sztuki – artHOLDING od 2012 roku został Maciej Andrzejczak, rocznik 1992. Artysta jest absolwent Wydziału Malarstwa i Rysunku na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. W 2017 roku obronił pracę dyplomową „Deziluzja” (praca praktyczna) w pracowni prof. Andrzeja Zdanowicza oraz „Paradoksy i potencjał iluzji w malarstwie” (praca teoretyczna), której promotorem była prof. Marta Smolińska. Malarstwo Macieja Andrzejczaka zdaje się zadawać pytanie o to, w co chcemy wierzyć. Artysta zwraca uwagę na relację pomiędzy tym, co iluzyjne, abstrakcyjne a tym, co rzeczywiste. Pragnie aktywizować widza poprzez obiektowość swoich obrazów. Stara się intensyfikować doświadczanie iluzji. Powstanie cyklu pt. „Deziluzja” jest rezultatem podążania artysty w stronę metamalarstwa. Płótna te są próbą przewartościowania klasycznego odbioru obrazu malarskiego. Prace prowadzą otwarty dialog z historią malarstwa, nawiązując do siedemnastowiecznych holenderskich martwych natur. Wystawa czynna do 25 stycznia.

Pokonkursowa wystawa artNOBLE 2017. Zaprasza „Elektrownia”

redakcja — Sun, 30 Dec 2018 14:47:46 +0000

Draperia - tempera i olej na płótnie

Edukacyjny Festiwal Sztuki artNoble organizowany jest przez Fundację Kultury i Sztuki – artHOLDING od 2012 r. Wydarzenie tworzone jest w partnerstwie z publicznymi uczelniami artystycznymi. Celem festiwalu jest promocja najzdolniejszych absolwentów zaproszonych do konkursu artNoble. Każda z uczelni typuje trzy najlepsze prace dyplomowe. Kolejnym krokiem jest głosowanie, w którym bierze udział kapituła nagrody składająca się z ponad 40 osobistości świata nauki, kultury i sztuki. Najbardziej wyróżniające się osobowości twórcze otrzymują statuetkę 1-Art, która przyznawana jest w dwóch kategoriach: Muzyka i Plastyka. Laureatem konkursu artNoble 2017 został Maciej Andrzejczak – rocznik 1992, absolwent Wydziału Malarstwa i Rysunku na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. W 2017 roku obronił pracę dyplomową „Deziluzja” (praca praktyczna) w pracowni prof. Andrzeja Zdanowicza oraz „Paradoksy i potencjał iluzji w malarstwie” (praca teoretyczna), której promotorem była prof. Marta Smolińska. Malarstwo Macieja Andrzejczaka zdaje się zadawać pytanie o to, w co chcemy wierzyć. Artysta zwraca uwagę na relację pomiędzy tym, co iluzyjne, abstrakcyjne a tym, co rzeczywiste. Pragnie aktywizować widza poprzez obiektowość swoich obrazów. Stara się intensyfikować doświadczanie iluzji. Powstanie cyklu pt. „Deziluzja” jest rezultatem podążania artysty w stronę metamalarstwa. Płótna te są próbą przewartościowania klasycznego odbioru obrazu malarskiego. Prace prowadzą otwarty dialog z historią malarstwa, nawiązując do siedemnastowiecznych holenderskich martwych natur. Intencją artysty jest wprowadzanie odbiorcy w grę dotyczącą natury malarstwa. Ma nadzieję, że jego obrazy staną się również punktem wyjścia do refleksji nad otaczającą nas wizualnością. Na wystawie w „Elektrowni” zostaną pokazane także nowe prace artysty z projektu „Still Life” będące kontynuacją projektu „Deziluzja”. Wyróżnienie w konkursie artNoble 2017 otrzymała Justyna Janikowska – rocznik 1993, od 2012 studiuje malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom „Stany i sytuacje" ukończyła z wyróżnieniem w 2017 w pracowni prof. Adama Brinckena i aneks do dyplomu w Pracowni Projektowania Plakatu pod kierunkiem prof. Piotra Kunce. Malarstwo stanowi dla artystki zapis rzeczywistości, która jest motywacją do działania. Stany przygnębienia, melancholii, czy zdenerwowana, przekładają się na formę obrazu, stają się czynnikiem decydującym. W pracy Justyna Janikowska bardzo polega na intuicji, która pozwala zastosować pozornie nietrafione i nieoczywiste rozwiązania, a w efekcie dostąpić zdziwienia nad własną pracą. Jej malarstwo zawsze będzie blisko osobistych doświadczeń, miejsc, które odwiedziła, snów, które ją przestraszyły lub wspomnień, które nieustannie powracają. Justyna Janikowska, malując obrazy, przedstawia stany, których nie umie nazwać. Natura jest dla niej pretekstem i inspiracją do tworzenia kompozycji. Natura i żywioły stały się ważnym tematem, w dużej mierze, ze względu na potencjał plastyczny w zakresie wyrażania skomplikowanych emocji. Przyroda potrafi być piękna i przerażająca jednocześnie. Artystkę pociąga charakteryzująca przyrodę sprzeczność. Owoce o pięknych barwach okazują się być trujące, a posągowe i monumentalne rośliny w rzeczywistości wywołują ciężkie oparzenia. Justynę intrygują silne napięcia, mocne zestawienia i kontrasty. Lubi, gdy spokój spotyka się z agresją, a „landszaftowość” z niedorzecznością i absurdem. Trzecią wyróżnioną osobą w konkursie artNoble 2017 przez jury został Szymon Ryczek – rocznik 1989. Jednak z przyczyn osobistych artysta i jego prace są nieobecne na wystawie.