fot. Anna Wróblewska/ UM Radom

Uroczystość odbyła się przed budynkiem dworca, gdzie odsłonięto umieszczoną na elewacji gmachu pamiątkową tablicę poświęconą patronowi. W wydarzeniu wzięli udział m.in. Filip Chrzanowski, dyrektor pionu strategii PKP S.A., Łukasz Molenda, wiceprezydent Radomia i dr Adam Duszyk, historyk, radomski radny i inicjator nadania dworcowi kolejowemu Radom Główny im. Jana Blocha.

Zasłużony dla kolei

Patron dworca Radom Główny Jan Bloch - urodzony 24 czerwca 1836 r. w Radomiu (zmarł 7 stycznia 1902 r. w Warszawie) – to polski finansista i przemysłowiec, kupiec i właściciel domu bankowego, zasłużony dla kolei m.in. jako twórca istotnej dla rozwoju Łodzi Drogi Żelaznej Fabryczno-Łódzkiej – niewielkiego odcinka torów, który połączył Łódź z resztą kraju. To z jego inicjatywy powstała także bardzo ważna dla Radomia linia kolejowa łącząca Dęblin z Dąbrową Górniczą, która dla rozwoju miasta stała się tak zwanym żelaznym oknem na świat. Obecny zabytkowy dworzec kolejowy w Radomiu jest także częścią tej inwestycji.

Jan Bloch odnosił sukcesy również w wielu różnych dziedzinach, takich jak: bankowość, przemysł cukierniczy, spożywczy, leśny czy też w rolnictwie. Był także zaangażowanym działaczem społecznym i filantropem, m.in. współtworzył struktury ubezpieczeniowe dla pracowników kolei oraz wspierał działalność instytucji charytatywnych.

– Jan Bloch jest doskonałym przykładem pozytywistycznych działań, społecznika zaangażowanego w sprawy pracownicze oraz człowieka wielu talentów, który realizował się nie tylko w dziedzinie gospodarki i biznesu, ale przede wszystkim kolejnictwa. To wyjątkowa postać dla Radomia i nie jest przypadkiem, iż uroczystość nadania jego imienia dworcowi Radom Główny odbywa się dokładnie w 189. rocznicę urodzin patrona – mówił Dariusz Grajda, wiceprezes zarządu PKP.

Przede wszystkim wizjoner

Inicjatorom nadania radomskiemu dworcowi PKP imienia Jana Blocha dziękował wiceprezydent Łukasz Molenda. - Jan Bloch był nie tylko wybitnym finansistą i przemysłowcem, ale przede wszystkim wizjonerem, który już w XIX wieku rozumiał, że kolej to nie tylko transport, lecz krwiobieg nowoczesnego państwa. Wierzył, że postęp techniczny może służyć pokojowi. Łączył naukę, humanizm i troskę o losy narodów. Chcemy, by ludzie przechodzący w okolicach dworca przypominali sobie, że kolej w Polsce to nie tylko tory i pociągi. To też dziedzictwo ludzi mądrych, odważnych i dalekowzrocznych – podkreślał odsłaniając tablicę pamiątkową Łukasz Molenda.

Dworzec w Radomiu ma 140 lat

Dworzec kolejowy w Radomiu oddano do użytku 25 stycznia 1885 r. Gmach dworca został zaprojektowany przez Adolfa Schimmelpfenniga, warszawskiego architekta pochodzenia niemieckiego, projektanta dworców, pałaców i kościołów. Budynek powstał poza ówczesnymi granicami miasta na terenie wsi Prędocinek, a w 1899 r. teren ten został włączony do miasta. W lipcu 1915 r. dworzec został częściowo spalony przez wycofujące się wojska rosyjskie, a następnie ze zmianami odbudowany przez władze austriackie. W latach 1989-1992 przeprowadzono generalny remont dworca, podczas którego zmieniono układ wnętrza oraz dobudowano pawilon poczekalni. W latach 2011-2013 obiekt przeszedł kompleksową modernizację, dzięki której został dostosowany do nowoczesnych standardów obsługi podróżnych. Dworzec został dostosowany do potrzeb wszystkich pasażerów, także osób z niepełnosprawnościami i o ograniczonej mobilności.

kat, bdb

Zdjęcia: Anna Wróblewska/UM Radom

Tyle nam zostało z dworca autobusowego

Prezes stowarzyszenia Radomir Jasiński wystosował do prezydenta Radomia list, który publikujemy w całości.

Przenieść bliżej dworca PKP

 1. Popieramy ideę przeniesienia dworca autobusowego z terenu dawnego dworca PKS na działkę, na której obecnie znajduje się stacja paliw przy placu Dworcowym.
2. Takie umiejscowienie zapewnia optymalną integrację różnych środków transportu publicznego: autobusów komunikacji miejskiej, autobusów podmiejskich, regionalnych, krajowych oraz kolej. Warto podkreślić, że zapewni również najkrótszą drogę dojścia pieszym i umożliwi przesiadki praktycznie drzwi w drzwi.
3. W celu zoptymalizowania korzyści z przeniesienia dworca autobusowego dla miasta należy również przebudować otoczenie placu Dworcowego.

Jak przebudować?

Przebudowa powinna uwzględniać:
- przeniesienie obu przystanków Dw. Główny PKP/Poniatowskiego oraz przystanku Dw. Główny PKP/Poczta na plac Dworcowy;
- przeniesienie przystanku autobusowego Dw. Główny PKP/Traugutta 02 na nowy dworzec autobusowy przy placu Dworcowym;
- działania zachęcające innych przewoźników podmiejskich zatrzymujących się obecnie między innymi na stacji paliw, czy na parkingu przy sklepie Biedronka, do przeniesienia się na nowy dworzec;
- budowę skrzyżowania bezkolizyjnego Traugutta/Dowkontta/Poniatowskiego.

Zgodnie z koncepcją Miejskiej Pracowni Urbanistycznej ciąg Dowkontta - Poniatowskiego powinien przebiegać pod ziemią. Środki na tą inwestycję można zapewnić rezygnując z planowanej przebudowy skrzyżowania przy pl. Ołdakowskiego, która niewiele zmieni w układzie komunikacyjnym oraz jak zapewniają władze miasta nie uchronią przed zalewaniem tunelu w al. Grzecznarowskiego oraz osiedla Planty;
- przebudowa ul. Traugutta pod kątem wykorzystania wyłącznie dla pieszych i komunikacji publicznej, co jest zgodne z planami Miejskiej Pracowni Urbanistycznej.

Takie działania planistyczne stworzą atrakcyjną przestrzeń między dworcem kolejowym a ul. Żeromskiego.

Na miarę wielkości i roli

Wartością dodaną inwestycji będzie likwidacja stacji paliw w miejscu, gdzie według zasad urbanistyki powinna być reprezentacyjna zabudowa miejska. Nowy dworzec autobusowy powinien nawiązywać do charakteru miejsca, tj. budynku zabytkowego dworca kolejowego oraz odznaczać się wysokimi walorami estetycznymi pełniąc rolę wizytówki miasta.

Radom musi planować inwestycje publiczne na miarę swojej wielkości i roli, jaką powinien pełnić w regionie. Dobry przykładem są miasta podobnej wielkości, jak Bielsko-Biała, która planuje budowę dużego węzła przesiadkowego przy dworcu kolejowym za 250 mln zł oraz Kielce, które wykupiły dawny dworzec PKS od prywatnej firmy i przebudowały go na najwyższym światowym poziomie pod względem estetyki i funkcjonalności".

Śródtytuły pochodzą od redakcji

Tyle nam zostało z dworca autobusowego

Jak już pisaliśmy, prezydent Radomia Radosław Witkowski powołał zespół, który ma się zająć opracowaniem koncepcji dworca. Jego przewodniczący, sekretarz miasta Rafał Górski wyjaśniał, że celem jest wypracowanie, w jakiej formule zaproponować funkcję transportową dla ternu, gdzie kiedyś funkcjonował PKS przy  ul. Beliny-Prażmowskiego. - Chodzi o wypracowanie jak najlepszego, jak najbardziej funkcjonalnego projektu, formy - czy to nowego budynku, czy jakiegokolwiek zagospodarowania tego terenu, który pozwoliłby na przywrócenie roli transportowej tego miejsca - tłumaczył Górski.

Teren nie jest jednak własnością miasta. - Jest we władaniu trzech podmiotów: dwie to są osoby prywatne, trzeci - PKP S.A. Ten ostatni jest właścicielem większości działki, na której działał dawny dworzec autobusowy - dodał Górski.

Na podstawie przepisów o restrukturyzacji PKP miasto mogłoby się stać właścicielem tego terenu, ale tylko wtedy, gdy zostanie tam zaplanowany cel publiczny, obejmujący również funkcję transportową.

Naukowcy piszą list

List otwarty w sprawie koncepcji zagospodarowania dworca autobusowego w Radomiu wystosowali do właz miasta członkowie Radomskiego Towarzystwa Naukowego. Czytamy w nim, że RTN "z uznaniem przyjmuje doniesienia o planach budowy nowego dworca autobusowego w Radomiu". A dalej: W niniejszym liście, wychodząc od oceny obecnej sytuacji i uwarunkowań przestrzennych,
w oparciu o teorię i dobre wzorce organizacji transportu publicznego, chcielibyśmy poddać pod rozwagę pewne rozwiązania szczegółowe".

Pozostałą część listu cytujemy w całości.

Sytuacja obecna – na plus i na minus

"Stacja kolejowa Radom Główny znajduje się na skraju śródmieścia, lecz w odległości dogodnego dojścia pieszego od ścisłego centrum miasta. Bardzo korzystne jest jej położenie na ważnym ciągu pieszym, łączącym śródmieście z największym osiedlem mieszkaniowym. Optymalny przebieg ciągu wyznacza pasażerski tunel stacyjny. Prostolinijność tej trasy czyni ruch pieszy konkurencyjnym w stosunku do drogowych środków transportu, poruszających się wydłużonymi relacjami. Za korzystne należy też uznać społeczne postrzeganie głównej stacji kolejowej jako miejsca integracji wszystkich środków transportu publicznego.

Czytelne jest ześrodkowanie komunikacji miejskiej na dwóch zespołach przystanków: na placu dworcowym kierunki północno-wschodnie, na ulicy Poniatowskiego – południowo-zachodnie. Na plus wypada trójperonowy zespół przystanków na samym placu dworcowym, w odległości zaledwie kilkudziesięciu metrów od wyjścia z tunelu stacyjnego. Zespół jest wzorcowo wykorzystany do integracji w szczególności komunikacji nocnej, co godzinę umożliwiając dogodne przesiadki w każdym z sześciu kierunków trzech linii. To nawiązanie do najlepszych praktyk szwajcarskich. Natomiast ujemnie ocenić należy położenie zespołu przystanków przy ul. Poniatowskiego – w większej odległości od peronów kolejowych, ponadto za uciążliwymi dla pieszego światłami ulicznymi.

Wobec braku formalnego dworca autobusowego, jak również faktycznej dowolności wyboru przystanków przez przewoźników, autobusy pozamiejskie korzystają z różnych przystanków na okolicznych ulicach oraz z terenu dawnego dworca. To rozproszenie, dopuszczane zresztą jeszcze w okresie działania dworca, jest oczywiście nieczytelne. Ponadto wykorzystywane przystanki, jak również plac po-dworcowy, są niekorzystnie oddalone od wyjścia z tunelu stacyjnego i od węzła komunikacji miejskiej.

Tyle o komunikacji, która jest i powinna być kluczową funkcją omawianej przestrzeni. Co do funkcji towarzyszących – najcenniejsza w skali miasta przestrzeń, predysponowana do intensywnego wykorzystania komercyjnego – jest w zasadzie zmarnowana. Bezpośrednie sąsiedztwo budynku dworca degradują prymitywne drewniane i blaszane obiekty na terenach pocztowym i kolejowym. Jednak z punktu widzenia urbanistyki najbardziej niedorzecznym składnikiem otoczenia dworca kolejowego jest drogowa stacja paliw. Tego rodzaju element infrastruktury technicznej lokalizuje się przy arteriach ruchu drogowego poza śródmieściem. Dopuszczenie go w jednym z centralnych punktów dużego miasta to porażka planistyczna i wizerunkowa. Do tego dochodzą względy bezpieczeństwa, o czym dał znać niedawny wyciek gazu na stacji paliw w podobnie nieszczęśliwym umiejscowieniu przy Galerii Słonecznej. Niestety ten sam błąd lokalizacyjny popełniono w ostatnim czasie pozwalając na budowę serwisowni pociągów Kolei Mazowieckich po przeciwnej stronie dworca głównego.

Wzorce dobre i złe

W ostatnich latach kilka dużych miast podjęło budowę nowych bądź modernizację dawnych dworców autobusowych. Korzystając ze swoistej renty zapóźnienia mamy możliwość skorzystać z dobrych wzorców i uniknąć błędów popełnionych przez poprzedników. Jest szansa pozytywnie się wyróżnić, zważywszy że powstało szereg realizacji, których stanowczo nie warto naśladować.

Przykładem jest niedawno oddany „dworzec metropolitalny” w Lublinie, co znamienne szeroko chwalony w środowisku architektów. Jednak spektakularna forma budowli nie zastąpi jej funkcjonalności. Mimo braku ograniczeń przestrzennych dworzec niepotrzebnie odsunięto od wyjścia z tunelu stacji kolejowej. Co więcej stanowiska autobusów pozamiejskich dodatkowo oddalono od zespołu przystanków komunikacji miejskiej. Przeskalowany obiekt powstał w wyniku dostępności zbyt dużej przestrzeni w powiązaniu z przerostem ambicji architekta bądź inwestora.

Bliskim przykładem utrwalonego błędu dezintegracji sąsiadujących dworców kolejowego
i autobusowego są Kielce. Jeśli chodzi o funkcjonalność i estetykę, sławny „spodek” został zmodernizowany na poziomie światowym. Nie rozwiązało to jednak problemu oddalenia od dworca kolejowego.

Złe wyniki daje także nieumiejętne postępowanie z inwestorem prywatnym zaproszonym do zagospodarowania przestrzeni od strony komercyjnej. W Poznaniu podróżny przesiadający się z pociągu na autobus jest zmuszony do przejścia przez pasaż galerii handlowej. Również we Wrocławiu pomylono hierarchię funkcji: dworzec autobusowy zdaje się być dodatkiem do obiektu handlowego; dla pasażerów pozostawiono dysfunkcjonalnie małą poczekalnię.

Przykładem udanej realizacji jest dworzec autobusowy w Krakowie. Granicząc „przez ścianę” z torowiskiem stacji Kraków Główny, posiada blisko 40 stanowisk rozmieszczonych w dwóch poziomach na stosunkowo niewielkiej działce. Natomiast słabszą stroną krakowskiego węzła jest rozproszenie zespołu przystanków komunikacji miejskiej. Wiele do życzenia pozostawia też czytelność dworca kolejowego, zdominowanego przez funkcje handlowe.

Jak powinno być

Słowo - klucz do myślenia o węźle komunikacji publicznej to: integracja. Nadrzędnym celem jest zapewnienie sprawnych przesiadek między środkami transportu publicznego. Należy zatem dążyć do jak największego wzajemnego zbliżenia peronów kolejowych, stanowisk autobusów pozamiejskich i przystanków komunikacji miejskiej. Tym bardziej nie powinny one być od siebie oddzielone budynkami czy ulicami, zwłaszcza z sygnalizacją świetlną. Ważna jest też prostota układu. Dlatego należy zachować ostrożność przy wprowadzaniu funkcji komercyjnych – nie powinny one zwiększać wspomnianych odległości albo zaburzać czytelności węzła. Funkcjonalność węzła jest stanowczo najważniejsza – nie warto z niej rezygnować dla widowiskowej architektury czy reprezentacyjnej przestrzeni publicznej. Te inne cele mogą – i powinny – być realizowane w otoczeniu głównego węzła komunikacyjnego. Szwajcarzy, którzy szczycą się najlepszym systemem transportu publicznego w skali świata, mawiają, iż der kleinste Bahnhof ist der beste – najmniejszy dworzec jest najlepszy. Minuty,
a choćby i sekundy stracone przez pojedynczego pasażera na przejście (albo poszukiwanie drogi) przekładają się w skali społecznej na godziny i doby. Ponadto zniechęcają do korzystania z transportu publicznego.

Wnioski szczegółowe

W Radomiu lokalizację głównego węzła komunikacji publicznej wyznacza położenie dworca kolejowego oraz przyległa struktura urbanistyczna. Należy brać pod uwagę ciąg pieszy łączący najkrótszą drogą centrum miasta z największym osiedlem Ustronie. Jego optymalny przebieg narzuca myślenie o obecnym tunelu stacyjnym jako punkcie odniesienia do oceny odległości przejść w węźle. Nie wyklucza to budowy drugiego tunelu, który jednak będzie miał znaczenie uzupełniające. Z zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie dworca jedynym elementem ograniczającym jest wartościowy architektonicznie budynek Poczty Polskiej.

W przeciwieństwie do części kolejowej organizacja ruchu i położenie stanowisk/przystanków autobusowych pozostają elastyczne. Biorąc pod uwagę wyjście z tunelu stacyjnego, jako oczywista lokalizacja zespołu przystanków komunikacji miejskiej jawi się plac dworcowy. Powinny tu być jednak zintegrowane wszystkie kursy linii biegnących przez rejon dworca. Wymaga to przeniesienia na plac również przystanków z ulicy Poniatowskiego. Dostępną przestrzeń zwiększyłoby przejęcie od Poczty Polskiej pasa terenu przed jej budynkiem.

Ponadto bezwzględnie należy podjąć kroki do odzyskania działki zajętej przez stację paliw. W świetle analizy odległości jest to pożądana lokalizacja dla nowego dworca autobusowego. Optymalizuje ona dostępność od peronów kolejowych i węzła komunikacji miejskiej.

Warunków tych nie spełniałoby utrzymanie dawnej lokalizacji dworca za zabudowaniami pocztowymi. Wprawdzie bezpośredni dostęp z peronów kolejowych mógłby zapewnić nowy tunel stacyjny, pozostałby jednak problem dojścia do węzła komunikacji miejskiej na placu dworcowym. Należy zakładać, iż dla większości przyjeżdżających do Radomia autobusami pozamiejskimi celem jest samo miasto. Kluczowe znaczenie ma zatem przesiadka na komunikację miejską. Skomunikowania z pociągami mają udział drugorzędny. Co więcej przesiadki na komunikację miejską zachodzą w codziennym ruchu aglomeracyjnym, w którym niewielkie oszczędności czasowe są ważniejsze niż w przypadku nieregularnych dalszych podróży.

Tym bardziej należy odrzucić przeniesienie zespołu przystanków autobusów miejskich
z placu dworcowego do ewentualnego nowego dworca za kompleksem poczty. Po pierwsze wiązałoby się to ze znacznym wydłużeniem linii biegnących do/z centrum miasta podstawowym ciągiem ulic Traugutta–Poniatowskiego. Po drugie niekorzystnie oddaliłoby węzeł komunikacji od głównego ciągu pieszego schodzącego ulicą Traugutta.

Teren po stacji paliw z przyległościami jest wystarczający na budowę kompaktowego dworca wzorowanego na krakowskim. Do rozważenia pozostaje lokalizacja na jednym bądź dwóch poziomach. Wykorzystanie poziomu -1 byłoby wskazane również w obrębie samego placu dworcowego. Przeniesienie nań parkingu oraz postoju taksówek pozwoliłoby pozostawić na powierzchni placu wyłącznie transport publiczny i ruch pieszy. Zamysł koresponduje z proponowaną przez MPU koncepcją przeprowadzenia ciągu ulic Poniatowskiego -Prażmowskiego w tunelu.

Dworzec autobusowy w miejscu obecnej stacji paliw powinien zostać zaprojektowany jako reprezentacyjny budynek tworzącego pierzeję placu dworcowego. Jego wyższe piętra warto przeznaczyć na cele komercyjne. Ograniczeniu kosztów po stronie miasta sprzyjałoby powstanie obiektu w formule partnerstwa publiczno-prywatnego.

Nasz apel: wykorzystać szansę

Otoczenie dworca kolejowego w dużym mieście to rejon o najwyższej wartości w wymiarze materialnym i wizerunkowym. Powinien być zagospodarowany w myśl całościowej spójnej koncepcji. Nawet jeśli obecnie nie posiadamy dość środków, podejmowane działania można etapować, tak by nie utrudniały realizacji projektu-maksimum w przyszłości. Dopuszczania rozwiązań ułomnych nie usprawiedliwia możliwość łatwiejszego pozyskania gruntów bądź finansowania zewnętrznego. Tym bardziej, iż właśnie realizacja ambitnych przedsięwzięć publicznych ma wpływ na atrakcyjność lokalizacji dla poważnych inwestorów prywatnych.

W sąsiedztwie głównego węzła komunikacyjnego powinny być umiejscawiane wyłącznie funkcje przyciągające duże potoki ludzi, w szczególności o znaczeniu regionalnym i wysokim prestiżu. Funkcje techniczne, jak istniejąca stacja paliw bądź planowana serwisownia taboru kolejowego, powinny zostać wyprowadzone poza śródmieście.

Plac dworcowy i bezpośrednio przyległy do niego teren to najlepsze miejsce na regionalny węzeł transportu publicznego. Optymalną lokalizacją nowego dworca autobusowego jest teren obecnej stacji paliw. Na placu dworcowym powinny zostać zintegrowane wszystkie linie komunikacji miejskiej przebiegające w rejonie dworca (w obu kierunkach).

Radom jako ważny ośrodek regionalny zasługuje na powstanie reprezentacyjnej dzielnicy przydworcowej, funkcjonalnie uzupełniającej centrum miasta. Jej atrakcyjność wynikać będzie z maksymalnej dostępności transportowej w skali miasta, regionu i kraju. Wykorzystajmy tę szansę wypracowania najlepszych rozwiązań, które będą stanowiły wzorzec dobrej praktyki dla innych dużych miast w Polsce i Europie".

Pod listem podpisał się Łukasz Zaborowski, prezes RTN

Zdjęcie ilustracyjne

Do zdarzenia doszło we wtorek . - O godz. 19.45 operator monitoringu miejskiego obserwując rejon ul. Mazowieckiego i Kolejowej zgłosił dyżurnemu Straży Miejskiej, że przy wejściu do tunelu dworcowego kilku mężczyzn atakuje i bije mężczyznę. Według relacji operatora monitoringu poszkodowany został wciągnięty pomiędzy tunel a budynki i tam okładany pięściami. Dyżurny natychmiast zadysponował na miejsce zdarzenia dwa patrole interwencyjne. Na widok nadjeżdżających patroli sprawcy pobicia zaczęli uciekać. Dzięki dobrej współpracy z funkcjonariuszami straży, operatorzy monitoringu wypatrzyli napastników. Jeden z patroli po krótkim, ale intensywnym pościgu ujął jednego z mężczyzn, a drugi kolejnych dwóch uczestników zdarzenia. Zajęto się również poszkodowanym, którym okazał się 23 latek z okolic Radomia. Z uwagi na znaczne obrażenia i zakrwawienie na miejsce wezwano karetkę pogotowia ratunkowego, która po wstępnym badaniu zabrała napadniętego do szpitala na obserwację - relacjonuje Grzegorz Sambor z SM w Radomiu.

Ujęci przez patrole sprawcy i uczestnicy zdarzenia zostali przewiezieni na policję.

kat
 
 
 

fot. PKP S.A.

Dworzec Żytkowice, który wybudowano w latach 60. XX wieku, diametralnie zmienił swój wygląd. Elewacja zyskała bardziej nowoczesny charakter, dzięki białym tynkom i biegnącym po obwodzie obiektu żaluzjom fasadowym. Nowością na elewacji dworca od strony peronów jest podświetlany napis „Żytkowice”, a także zegar. Wewnątrz budynku znalazła się niewielka strefa obsługi podróżnych, która wyposażona jest w ławki, gabloty z rozkładami jazdy oraz elektroniczne tablice przyjazdów i odjazdów pociągów. W sąsiedztwie poczekalni znalazły się toalety dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, a resztę przestrzeni na dworcu zajmują pomieszczenia techniczne. Przebudowa objęła również najbliższe otoczenie dworca. Ułożone zostały nowe chodniki oraz uporządkowana zieleń, są tu także stojaki na rowery.

Komfortowo i bezpiecznie

– Dzięki przebudowie dworzec kolejowy Żytkowice stał się komfortową i bezpieczną przestrzenią obsługi podróżnych. To kolejna inwestycja sfinalizowana w województwie mazowieckim w ramach Programu Inwestycji Dworcowych, realizowanego przez Polskie Koleje Państwowe. Warto wspomnieć, że w ostatnich dniach udostępniliśmy pasażerom także dwa inne zmodernizowane dworce w tym województwie – zabytkowy dworzec Pionki i wybudowany w latach 50. XX wieku dworzec Pionki Zachodnie. Jestem przekonany, że dworce te będą dobrze służyły pasażerom kolei – uważa Ireneusz Maślany z zarządu PKP.

Budynek jest w pełni dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Zaprojektowano w nim m.in. takie ułatwienia dla podróżnych, jak ścieżki prowadzące, oznaczenia w alfabecie Braille’a czy dotykowe mapy dworca.

Przyjazny środowisku

Podczas inwestycji zostały wdrożone rozwiązania przyjazne środowisku. Dworzec został wyposażony w energooszczędne oświetlenie oraz systemy inteligentnego zarządzania budynkiem, sterujące urządzeniami i systemami oraz optymalizujące zużycie energii elektrycznej, cieplnej oraz wody. W celu ograniczenia strat ciepła dworzec Żytkowice został ocieplony, a wymieniona w nim ślusarka okienna i drzwiowa spełnia obowiązujące normy. Budynek został także wyposażony w nowoczesne systemy monitoringu, kontroli dostępu i sygnalizacji włamania i napadu.

Przebudowa dworca w Żytkowicach została zrealizowana w ramach Programu Inwestycji Dworcowych na lata 2016-2023 z dofinansowaniem ze środków unijnych z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.

Całkowity koszt inwestycji wyniósł 5,1 mln zł. Inwestorem są Polskie Koleje Państwowe S.A., a wykonawcą prac budowlanych była Korporacja Budowlana „DARCO” Dariusz Żak. Dokumentację projektową opracowało biuro projektowe Suez Safege.

kat, bdb

Zdjęcie ilustracyjne

W wigilię, 24 grudnia radomscy strażnicy miejscy pełnili świąteczną służbę na terenie miasta zwracając szczególną uwagę na wszelkiego rodzaju naruszenia prawa. - Odnotowaliśmy kilkanaście zgłoszeń, z których dwa się wyróżniały - informuje Grzegorz Sambor z SM w Radomiu.

Pierwsze miało miejsce podczas kontroli okolic dworca PKP, przed którym funkcjonariusze zauważyli biegającą i krzyczącą „pomocy!” kobietę. Okazało się, że wysiadła ona z dalekobieżnego autobusu, a jej cały bagaż został wewnątrz, gdy tymczasem autokar odjechał. Zdesperowana pasażerka wyjaśniła, że autobus kieruje się w stronę Lublina. -  Strażnicy wyruszyli przez miasto w kierunku Lublina i jednocześnie próbowali dodzwonić się na infolinię firmową. Napotkali autobus na ulicy Kozienickiej. Poinformowali kierowcę o zaistniałej sytuacji, a ten wrócił na dworzec i zabrał zdezorientowaną kobietę w dalszą podróż - relacjonuje Grzegorz Sambor.

Kolejne nietypowe zdarzenie miało miejsce na ulicy Energetyków. Kierowca nie zachował ostrożności na jezdni i wjechał do rowu. Przejeżdżający patrol udzielił pomocy 20-latkowi, który wraz z kolegami jechał na uroczystości kościelne. Wspólnymi siłami udało się wydostać nieuszkodzony samochód z rowu. - Całe szczęście wszystko dobrze się skończyło - sumuje informator.

kat

Podczas prowadzenia prac remontowych autobusy linii 6, 8, 9, 10, 19, 25, N2 i N3 będą tymczasowo podjeżdżały na dwa pobliskie stanowiska (przystanki Dw. Główny PKP / pl. Dworcowy 01 i 05) - w zależności od ich bieżącej dostępności. Uwaga! Godzina zakończenia robót jest tylko orientacyjna. Może ona ulec zmianie.

MZDiK prosi pasażerów o zwracanie uwagi na kierunki docelowe na wyświetlaczach autobusów linii N2 i N3, które na placu Dworcowym zatrzymują się kursami w obu kierunkach (dwa pojazdy jednej linii mogą w jednym czasie podjechać na ten sam przystanek, ale każdy z nich będzie realizował kurs w stronę innej pętli), a jednocześnie apeluje do wszystkich uczestników ruchu o zachowywanie szczególnej ostrożności w rejonie miejsca prowadzenia robót drogowych.

Projekt: Susuł & Strama Architekci: Biuro projektowe Oświęcim

Przypomnijmy: trzy lata temu obiekt został sprzedany, ponieważ - zdaniem ówczesnego właściciela - był drogi w utrzymaniu i ... niepotrzebny. Radomski PKS uznał, że do obsługi jego pasażerów wystarczą stanowiska z podjazdami dla autobusów. Zlikwidowano nawet kasę biletową, bo te można było kupić albo u kierowców, albo przez internet.

Teraz dawny dworzec ma być przebudowany. Projekt architektoniczny dworca przygotowała pracownia Marcina Susuła i Krzysztofa Stramy z Oświęcima. Jak podaje portal whitemad.pl, założenie architektów było proste: w zaniedbany przez lata budynek tchnąć nowe życie. Ma się to udać nie tylko poprzez częściowe przywrócenie funkcji związanych z komunikacyjnym charakterem miejsca (powstanie tu chociażby ogólnodostępna poczekalnia z toaletami, których nie ma aktualnie w pobliżu).

Za sprawą mających powstać w nim sklepów i punktów usługowych, nowy obiekt ma stać się także miejscem spotkań mieszkańców. Na trzech kondygnacjach o powierzchni niemal 4,5 tys. m kw pojawią się nie tylko sklepy, ale również restauracje, kawiarnie. Obok ma powstać również stacja paliw.

"Jak zapewniają twórcy projektu, nowy dworzec ma odpowiadać najnowszym standardom architektonicznym i technologicznym. W planach jest również metamorfoza budynku sąsiadującego z dworcem komisariatu Straży Ochrony Kolei (którego budowa nigdy nie została dokończona)" - czytamy na stronie whitemad.pl poświęconemu architekturze.

bdb

Zdjęcia w Galerii ww.whitemad.pl

Zdjęcie ilustracyjne

Ze względu na roboty związane z budową drogi dla rowerów oraz przebudową chodnika po północnej stronie odcinka ulicy Beliny-Prażmowskiego, pojazdy będą tymczasowo zatrzymywały się w tym rejonie w następujących lokalizacjach: autobusy komunikacji miejskiej linii 2, 6, 13, 18 i N1 będą stawać na pasie ruchu, przy tymczasowym słupku zlokalizowanym w zatoce (jego lokalizacja będzie zmienna w zależności od postępu prac - raz bliżej końca, raz bliżej początku zatoki); autobusy linii komercyjnych będą stawać na przystanku Beliny-Prażmowskiego / Dw. PKS 04 (po przeciwnej stronie ulicy!) ze względu na konieczność postojów związanych ze sprzedażą biletów wsiadającym pasażerom.

MZDiK apeluje do wszystkich uczestników ruchu o zachowywanie szczególnej ostrożności w rejonie prowadzonych robót oraz stosowanie się do zmienionego oznakowania ulicy lub do ewentualnych poleceń wydawanych przez wykonawcę.

Zdjęcie ilustracyjne

Przesunięte zostaną wyłącznie następujące kursy autobusów komunikacji miejskiej: na linii 2 w dni powszednie z godziny 5:37 na 5:29 z pętli Os. Zamłynie; na linii 3 w dni powszednie z godziny 5:26 na 5:23 z pętli Idalin; na linii 6 w dni powszednie z godziny 5:17 na 5:09 z pętli Milejowice / Cerekiewska oraz z godziny 5:51 na 5:48 i z 6:12 na 6:09 z pętli Milejowice / Kasztanowa; na linii 7 w dni powszednie z godziny 5:30 na 5:26 z pętli Os. Południe oraz w soboty z godziny 5:30 na 5:28 z pętli Os. Południe i z 5:31 na 5:23 z pętli Os. Michałów; na linii 8 w dni powszednie z godziny 5:34 na 5:26 z pętli Os. Wośniki oraz z 5:24 na 5:20 z pętli Kierzków; na linii 9 w soboty z godziny 5:38 na 5:30 z pętli Os. Prędocinek.

Nowe nazwy przystanków w rejonie dworca

Zmienią się poza tym nazwy wszystkich przystanków w rejonie dworca PKP Radom Główny.

Nazwy przystanków w tym rejonie zostaną skorygowane następująco:

- Dworzec PKP 01 (pierwsze stanowisko na placu Dworcowym) na Dw. Główny PKP / pl. Dworcowy 01;

- Dworzec PKP 03 (środkowe stanowisko na placu Dworcowym) na Dw. Główny PKP / pl. Dworcowy 03;

- Dworzec PKP 05 (zewnętrzne stanowisko na placu Dworcowym) na Dw. Główny PKP / pl. Dworcowy 05;

- Poniatowskiego / Dworzec PKP 02 (obok hotelu Poniatowski) na Dw. Główny PKP / Poniatowskiego 02;

- Poniatowskiego / Dworzec PKP 04 (obok zakładu fotograficznego) na Dw. Główny PKP / Poniatowskiego 04.

- Dworzec PKP 02 (obok poczty głównej przy ulicy Beliny-Prażmowskiego) na Dw. Główny PKP / Poczta 02;

- Traugutta / Dworzec PKP 02 (obok firmowego punktu biletowego MZDiK) na Dw. Główny PKP / Traugutta 02.

Korekty mają na celu ujednolicenie nazewnictwa siedmiu przystanków autobusowych w tym rejonie. Wyeksponowanie nazwy Dw. Główny PKP poprzez uwzględnienie jej w pierwszym członie tych nazw pozwoli na łatwiejsze planowanie przesiadek, gdyż w alfabetycznych spisach przystanków wszystkie będą teraz podawane obok siebie. Drugi człon ułatwi natomiast dokładną lokalizację.

Nowe nazwy przystanków przy dworcu będą od 11 grudnia uwzględnione we wszystkich rozkładach w internecie i w bezpłatnej aplikacji myBus. W rozkładach przystankowych nowe nazwy pojawią się w pierwszej kolejności na tych liniach, na których zachodzą w tym terminie zmiany godzin odjazdów części kursów. Na innych korekty będą wprowadzane sukcesywnie. Również inne elementy (oznakowanie przystanków, boczne tablice trasowe itp.) będą zmieniane sukcesywnie.