Dwurnik – Mój Radom

Spuścizna Edwarda Dwurnika. Córka artysty opowie w Elektrowni o udostępnianiu prac ojca

redakcja — Wed, 08 Nov 2023 09:31:38 +0000

Pola Dwurnik (fot. Marcin Kucewicz/Elektrownia Radom)

Pola Dwurnik, prezeska Fundacji Edwarda Dwurnika, opowie o najbardziej rozbudowanym projekcie fundacji, którym jest regularnie uzupełniany spis prac artysty, dostępny w sieci na całym świecie. Prelegentka przybliży słuchaczom specyfikę spuścizny zmarłego przed pięcioma laty artysty, oraz metodologię krok po kroku samej digitalizacji.

Dwurnik na inaugurację cyklu wystaw prezentujących zbiory sztuki współczesnej w Radomiu

redakcja — Mon, 28 Oct 2019 08:33:04 +0000

Wystawa inauguruje cykl ekspozycji prezentujących zbiory sztuki współczesnej w Radomiu. Historia kolekcji sięga lat 70. i 80. XX wieku, kiedy to miejscowe muzeum zainicjowało program zakupów sztuki współczesnej. Równolegle dzieła współczesnych artystów kolekcjonowały Biuro Wystaw Artystycznych oraz Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych. W 1990 roku utworzono Muzeum Sztuki Współczesnej, będące oddziałem Muzeum Okręgowego im. Jacka Malczewskiego. Do zbiorów nowej placówki trafiły eksponaty z działu sztuki muzeum powstałe po 1945 roku, a także zestaw prac pochodzących ze zlikwidowanego w 1990 roku BWA oraz pojedyncze dzieła z TPSP. MSzW w okresie 25 lat swojego istnienia podwoiło liczebność kolekcji (około 4 500 eksponatów), rozwijając ją głównie w oparciu o dary. W zbiorach znajdują się dzieła wybitnych polskich artystów działających w drugiej połowie XX w. i w pierwszych latach nowego tysiąclecia, a także pojedyncze prace artystów zagranicznych. W latach 2017–2018 kolekcja w większości przekazana została w depozyt do Mazowieckiego Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia, jej część ponownie włączono do zbiorów Działu Sztuki muzeum. Elektrownia tworzy własną kolekcję, która obecnie liczy ponad 600 eksponatów. Zespół prac Edwarda Dwurnika w radomskim Muzeum im. Jacka Malczewskiego należy do najważniejszych i największych w tych zbiorach i obejmuje 21 obrazów i 17 rysunków. Edward Dwurnik (1943 – 2018) – absolwent Wydziału Malarstwa i Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie studiował w latach 1963–1970. Dyplom w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa (1970). Autor rozbudowanych cykli malarskich i rysunkowych (około 3,5 tysiąca obrazów, 10 tysięcy rysunków i grafik), rzeźb i filmów animowanych. O artyście pisze kurator wystawy Mariusz Jończy: "Charakterystyczna stylistyka artysty wynikała z fascynacji sztuką Nikifora, z którą zetknął się na wystawie w Kielcach w 1965 roku. Pierwszy, numerowany rysunek (Rysunek nr 1) zainspirowany Nikiforem datowany jest na 13 czerwca 1965 roku. Realizm, prymitywizm, groteskowość, ekspresja i antyestetyzm, obecne w tej kompozycji, określiły twórczość Dwurnika na następne dziesięciolecia. W 1966 roku namalował pierwsze obrazy z cyklu „Podróże autostopem”, czyli wizerunki przetransponowanych fragmentów konkretnych miast. Odtwarzane z podwyższonego punktu obserwacji, charakteryzują się dowolnym traktowaniem topografii i swobodą dotyczącą wierności odtwarzania elementów rzeczywistych. Obok nich częstokroć występują elementy fantastyczne, dokomponowane przez artystę (budynki, postacie, rzeźby). Debiutancka wystawa odbyła się w 1971 roku w Galerii Współczesnej w Warszawie. W 1980 tworzył serie obrazów inspirowanych tematyką Sierpnia`80. W październiku tego roku wystawił je w galerii MDM w Warszawie. W 1981 roku został uhonorowany Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Norwida. Cykl „Warszawa” kojarzony z cyklem „Warszawa” Artura Grottgera zapowiadał wprowadzenie i konsekwencje stanu wojennego. W 1982 roku brał udział w Documenta 7 w Kassel (zaproszony jako jedyny artysta z Polski). Jego niejednoznaczna postawa w stosunku do bojkotu uczestnictwa w życiu publicznym w okresie stanu wojennego i kolejnych latach okresu transformacji, skutkowała kontrowersjami wokół jego osoby. W latach 90. Dwurnik wrócił do rozliczeń totalitaryzmu i ofiar komunizmu w Polsce. Tworzył cykle: „Droga na Wschód” (1989–1991) i „Od Grudnia do Czerwca (1990–1994). Pierwszy z cykli dotyczy historii Polaków represjonowanych w Związku Radzieckim, drugi poświęcony jest 96 osobom zamordowanym przez milicję i służbę bezpieczeństwa w latach 1981-1989. W latach 90. artysta współpracował z krakowską Galerią „Zderzak” (1992–1995). To tzw. „okres błękitny” w działalności malarza. „Niebieskie miasta” (1993–1994) dokumentowały Barcelonę, Londyn, Paryż i Stuttgart. Cykl „Błękitny” (1992–1997) to seria niemal abstrakcyjnych pejzaży morskich. Po 2000 roku Dwurnik malował obrazy, w których podejmował dialog z twórczością Jacksona Pollocka, serie aktów, obrazów „kwiatowych” o niewątpliwie erotycznym wydźwięku, w 2010 roku stworzył własną interpretację „Bitew pod Grunwaldem”. Charakterystyczna dla Dwurnika jest także działalność portretowa. Zainicjowana w 1976 roku, kontynuowana była przez cały okres jego aktywności. Fot. Materiały prasowe/ Marcin Kucewicz /Elektrownia

Mural na 40. rocznicę Radomskiego Czerwca’76. Robotnik i splecione dłonie

redakcja — Fri, 19 Feb 2016 13:36:13 +0000

Praca ta, autorstwa firmy Donut Planet z Wrocławia, zwyciężyła w konkursie ogłoszonym przez miasto pokonując dziesięć innych. Jury przewodniczył Edward Dwurnik, artysta znany z wielu prac poświęconych społecznym buntom. - Chcieliśmy w sposób godny upamiętnić 40. rocznicę Radomskiego Czerwca'76, a wybraliśmy taka formę, by dotrzeć przede wszystkim do młodzieży, której trzeba opowiadać o radomskiej historii, o tym że droga do niepodległości Polski zaczęła się w naszym mieście - tłumaczy prezydent Radosław Witkowski. Podkreśla, że coraz więcej historyków uznaje radomskie wydarzenia za przełomowy moment w rozmontowywaniu komunistycznego systemu. Praca zespołu Donut Planet składa się z dwóch części. Pierwsza z nich przedstawia, wzruszonego polskiego robotnika, dumającego nad przyszłością wolnej Polski. - Jego wzrok zwrócony jest ku górze, co symbolizuje wiarę w lepsze jutro. Wyraz twarzy pełen determinacji, pewności siebie, charakteryzuje nieugiętość i zawziętość, a także hart ducha i odwagę buntownika - interpretują autorzy. W drugiej części muralu artyści nawiązali do drzewa, które "staje się potwierdzeniem istnienia i życia, nigdy nie umiera, jego funkcje życiowe mogą pozostawać przez jakiś czas utajone, ale zawsze się w końcu ujawniają. Splecione ze sobą ręce, robotników, rodaków układające się w formę konaru drzewa symbolizują zjednoczenie, siłę, wytrwałość i wolę przetrwania narodu, potwierdzając tym samym wydarzenia sprzed 40 lat, gdzie cierpienia i krzywdy prześladowanych radomian przez władze komunistycznego państwa sprawiły, że ludzie poczuli się solidarni w walce o wolność, o koniec peerelowskiej polityki dzielenia społeczeństwa na wrogie sobie klasy i manipulowania prawdą o warunkach życia większości Polaków". Artyści dostaną w nagrodę 5 tys. zł; miasto pokryje też koszty realizacji muralu. Dzieło ma być gotowe do 20 czerwca. - Podczas termomodernizacji bloku, na którym zostanie wykonane, specjalnie pozostawiono miejsce na mural. Doskonale wpisuje się on swoją formą w tę przestrzeń - mówi Mateusz Tyczyński, dyrektor Kancelarii Prezydenta. Bożena Dobrzyńska

Jedenastu twórców chce malować radomski mural

redakcja — Mon, 18 Jan 2016 14:21:07 +0000

Autorami projektów są twórcy z całego kraju. – Bardzo mnie cieszy duże zainteresowanie tematem konkursu. Zależy nam na tym, by wyeksponować znaczenie Radomskiego Czerwca i przypomnieć, że nasza droga do wolności zaczęła się właśnie w Radomiu. Mam nadzieję, że dzięki niekonwencjonalnej formie, tematem zainteresujemy również młode pokolenie – mówi prezydent Radosław Witkowski. Wszystkie prace oceni komisja konkursowa, której przewodniczy znany artysta plastyk Edward Dwurnik. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpi do 19 lutego. Prace związane z namalowaniem muralu sfinansuje miasto. – Mural to jeden z wielu elementów planowanych obchodów rocznicy. Będą one bardzo atrakcyjne i rozbudowane. Cały czerwiec upłynie pod znakiem wielu wydarzeń związanych z rocznicą – dodaje dyrektor Kancelarii Prezydenta Mateusz Tyczyński. kat

Niedziele w muzeach z przewodnikiem

redakcja — Fri, 02 Oct 2015 10:51:39 +0000

W "Malczewskim" o godz. 12 odbędzie się oprowadzanie i warsztaty na wystawie "Magiczny świat domków dla lalek. Kolekcja Anety Popiel - Machnickiej". O godz. 13 muzeum zaprasza na oprowadzanie po ekspozycji "Janusz Towpik. Czarodziej natury". Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu także o godz. 12 na zwiedzanie dwóch wystaw, które towarzyszyły latem wystawie Nikifora, a 4 października jest ostatnim dniem, kiedy je można oglądać. To "Krzysztof Mańczyński. Obrazy i rysunki ze zbiorów Muzeum" oraz "Edward Dwurnik. Rysunki i obrazy z kolekcji Muzeum". (kat)

Trzy wystawy: Nikifor, Dwurnik, Mańczyński

redakcja — Tue, 14 Jul 2015 09:13:27 +0000

Na wystawie "Mój Nikifor" prezentowane są prace z różnych okresów, od lat 20. do 60., m.in. szczególnie cenne wczesne autoportrety, prace z postaciami biskupów, czy architekturą miejską. Arcydziełem wystawy jest akwarela przedstawiająca 21 scen z życia malarza. Nikifor, malarz „naiwny”, żebrzący na ulicach, miał świadomość, że jest kimś wyjątkowym. MSW pokazuje także rysunki i obrazy Edwarda Dwurnika z własnej, liczącej 38 dzieł kolekcji. Wystawę Nikifora obejrzał Dwurnik w Kielcach, latem 1965 r., po drugim roku studiów w warszawskiej Akademii. Mówił o Nikiforze („Odra”, nr 4, 1996),: „Był moim najważniejszym mistrzem, właściwie jedynym. Nigdy nie przeżyłem większych emocji od tych, które wzbudziły jego obrazy oglądane na żywo”. - 50 lat po tym zdarzeniu, które określiło charakter twórczości Dwurnika, w naszym muzeum można zobaczyć ich prace blisko siebie - podkreśla Mieczysław Szewczuk z muzeum. W roku 75. urodzin Krzysztofa Mańczyńskiego (ur. 1940), jednego z najwybitniejszych radomskich malarzy, MSW przypomina te jego obrazy i rysunki ze swojej kolekcji, które w ostatnich latach nie były pokazywane. - Dyplom warszawskiej ASP (1968) przygotował Mańczyński w pracowni ilustracji książkowej prof. Jana Marcina Szancera, ale maluje i rysuje z tak wielką wrażliwością na kolor, swobodą, spontanicznie, nie przestrzegając jakichkolwiek reguł akademickiego rysunku – że możemy pokazywać jego prace obok prac Nikifora i Dwurnika - tłumaczy Szewczuk. Przypomina, że przed laty Muzeum Sztuki Współczesnej planowało zorganizowanie wspólnej wystawy trzech malarzy: Nikifora, Dwurnika i Mańczyńskiego. - To miała być jedna z tych wystaw, które każą zastanowić się, jak rodzi się sztuka. Taka wystawa nie powstała; teraz są trzy wystawy obok siebie - dodaje. Wystawy czynne do 13 września. (bdb)