Julia Szymczykowska "Prezent idealny" (fot. Materiały prasowe)

O wystawie jej kurator Paweł Witkowski: "Mówimy, że sztuka to wolność, ale czy historia kobiet w sztuce naprawdę potwierdza to przekonanie? Czy wolność, o której mówimy, była i jest dla wszystkich tak samo dostępna? Wystawa „Woman Art Power 2” jest próbą odpowiedzi na te pytania – a może raczej ich ponownego zadania, z nowej perspektywy. To głos kobiet, które poprzez sztukę odzyskują przestrzeń, narrację i prawo do mówienia własnym językiem.

Prezentujemy twórczość dwudziestu artystek – kobiet o różnych doświadczeniach, temperamentach i wrażliwościach. Łączy je jedno: potrzeba autonomii i autentyczności oraz przekonanie, że sztuka może być narzędziem realnej zmiany. W tej różnorodności – w rozpiętości emocji, technik, form i postaw  – ujawnia się siła projektu. Każda z artystek podejmuje tematy dla siebie istotne: ciało, pamięć, relacje, tożsamość, duchowość, społeczne role i ograniczenia. Ich prace układają się w równoległe wątki jednej opowieści  – o kobiecości, która nie daje się zamknąć w jednej definicji.

Społeczne wyobrażenia kobiecości nieustannie się zmieniają  – są negocjowane, podważane, redefiniowane. „Woman Art Power” wpisuje się w ten proces, proponując spojrzenie na współczesność oczami twórczyń, które badają, jak kształtują się ideały ciała, jak ewoluują pojęcia płci i tożsamości, jak kobiecość  – uwolniona od stereotypów  – staje się siłą kreacyjną. Ich sztuka nie jest wyłącznie estetycznym gestem. To forma wypowiedzi, komentarz, czasem sprzeciw.

Artystki: Anna Czarnota, Martyna Czech, Iwona Demko, Olga Dmowska, Monika Falkus, Laura Gutowska, Dorota Hadrian, Ida Karkoszka, Katarzyna Kukuła, Agata Kus, Angelika Markul, Jadwiga Maziarska, Marta Nadolle, Teresa Pągowska, Maria Pinińska Bereś, Paulina Poczęta, Zuzanna Romańska, Jadwiga Sawicka, Julia Szymczykowska, Alex Urban."

Zdjęcia: Materiały prasowe/ MCSW Elektrownia

fot. Łukasz Wójcik/UM Radom

Tradycyjnie dużo działo się na terenie Miasta Kazimierzowskiego. W Muzeum im. Jacka Malczewskiego brzmiała muzyka z lat 20. i 30. XX wieku. Były też pokazy mody nawiązujące do hasła nocy „Czy pamiętasz tę noc w Zakopanem?” i prezentowanych w placówce obrazów m.in. Rafała Malczewskiego, a także  pokazy astronomiczne oraz warsztaty. W Kamienicy Deskurów, oprócz wystaw „Przemysł – siła miasta” i „Picasso. Twórca i inspirator”, można było także zobaczyć historyczne inscenizacje, a w Kamienicy Starościńskiej – wystawy archeologiczne.

W Noc Muzeów włączyły się także: Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia, „Łaźnia”, Muzeum im. Witolda Gombrowicza we Wsoli (jeszcze w piątek) oraz Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Instytut Pamięci Narodowej wspólnie z Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych przygotował wystawę archiwaliów oraz film i teledysk o Radomskim Czerwcu ’76.  Można było również zwiedzać siedzibę RDPL, dawny Komitet Wojewódzki PZPR.

Do swojej siedziby zaprosiła także Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej, gdzie najwięcej radości miały dzieci.

Źródło: UM Radom

Zdjęcia: Łukasz Wójcik/UM Radom

W Kamienicy Deskurów można obejrzeć wystawę prac Picassa (fot. Materiały prasowe/ Resursa)

MUZEUM IM. JACKA MALCZEWSKIEGO

Hasło: „Czy pamiętasz tę noc w Zakopanem?”
Radom, Rynek 11 (Budynek Główny) + Rynek 4/5 (Muzeum Historii Radomia)
godz. 18 - 23 (wejście do 22)

Scena na dziedzińcu

18:00 – Otwarcie przestrzeni muzealnej.
18:15 – Występ Radomskiej Szkoły Rocka (repertuar lat 20. i 30. XX w.).
19:00 – Oficjalne otwarcie Nocy Muzeów 2026.
19:15 – Koncert: Piotr Zarzyka Band (repertuar lat 20. i 30. XX w.).
20:00 – Pokaz mody: Zespół Szkół Skórzano-Odzieżowych, Stylizacji i Usług w Radomiu.
20:20 – Występ Radomskiej Szkoły Rocka.
21:00 – Pokaz mody: Instytut Trzeciego Wieku w Radomiu.
21:20–22:00 – Koncert finałowy: Piotr Zarzyka Band.

Konkursy z nagrodami odbywają się pomiędzy występami

Oprowadzania i spotkania z kuratorami

19:30 – Oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” (Magdalena Ewa Nosowska).

Spotkania w przestrzeni wystaw z kuratorami: „Wielka historia, mali świadkowie”; „Radomskie Zakłady Metalowe – ze zbiorów Works 11”.

Warsztaty - podziemia (w przestrzeni wystawy „Opowieści z Krainy Pueblo”)

19:00–20:00 – Warsztaty archeologiczne: Stwórz własne Pueblo.
20:00–21:00 – Warsztaty: Malowana porcelana.

Dział przyrody

Malowanie twarzy w motywy roślinne i zwierzęce; Pokazy astronomiczne „Aleją Gwiazd” – PTMA, dziedziniec muzeum;

sala 103

Warsztaty artystyczne – Zespół Szkół Plastycznych im. Józefa Brandta; Sztuczna inteligencja w sztuce – Wydział Sztuki Uniwersytetu Radomskiego; stoisko Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego.

Podziemia

Prezentacja Zespołu Szkół Elektronicznych; strzelnica – pokazy i prezentacje.

MUZEUM HISTORII RADOMIA (Rynek 4/5)

20:00 – Konkurs wiedzy o historii Radomia (cz. 1).
21:30 – Konkurs wiedzy o historii Radomia (cz. 2).

Dodatkowe atrakcje: układanie puzzli na dziedzińcu, gry i zabawy retro z animatorem, bicie pamiątkowych monet.

... W ELEKTROWNI

Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia  zaprasza na Noc Muzeów w godz. 18 - 00. Tego wyjątkowego wieczoru będzie można zwiedzać wystawy Jędrzej Bieńko. Kocham cię oraz Kwiato-stany, obejrzeć pokaz mody, posłuchać na żywo koncertu i wybrać się na jeden z trzech pokazów filmowych. Nie zabraknie także działań edukacyjnych dla najmłodszych miłośników sztuki.

Bilet specjalny na wydarzenia (oprócz seansów filmowych) – 2 zł.

Pokazy filmowe są biletowane zgodnie z cennikiem.

Ostatnie wejście na wystawę o godz. 23.30.

Wystawy

"Kwiato-stany"

Wystawa „Kwiato-stany” wyrasta z napięcia między tym, co widzialne, a tym, co ukryte, między pięknem a ciężarem znaczeń. Między kwiatem jako formą natury a kwiatem jako nośnikiem emocji, pamięci i kulturowych kodów. Kwiat – pozornie niewinny motyw – od wieków pełni rolę medium pomiędzy światem zewnętrznym a wewnętrznym doświadczeniem człowieka. Jest znakiem, który mówi więcej, niż jesteśmy gotowi wypowiedzieć wprost.

"Jędrzej Bieńko. Kocham cię"

Jędrzej Bieńko (ur. 2000) ­ malarz. Jego twórczość łączy wyrafinowaną technikę aerografu z charakterystycznym językiem malarskim, zakorzenionym w symbolicznych przedstawieniach i stonowanej, ziemistej palecie barw. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2025), maluje na surowym, niezagruntowanym lnianym płótnie, pozwalając, by naturalna faktura materiału odgrywała aktywną rolę w każdej kompozycji. Obrazy Bieńki rozgrywają się w onirycznym, rozmytym niczym sfumato pejzażu, w którym granice  – między ludźmi, zwierzętami a światem natury – są płynne i porowate. Te malarskie tableau przywodzą na myśl nie tylko osobliwe baśnie czy groteskowe i przewrotne wizje rzeczywistości, lecz także subtelne medytacje nad intymnością, podmiotowością i współzależnością wszystkich istot żywych. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Strefa edukacyjna -  godz. 18 - 22

Tego wieczoru nie tylko się ogląda – tu się dotyka, eksperymentuje i zostawia własny ślad.

1. Sprawdź, czy woda w basenie zawsze jest mokra.

2. W piasku kinetycznym stwórz wzory i faktury – odkryj, jakie skarby skrywają piaskowe  wyspy.

3. Namaluj lustrzany portret – uwiecznij swoje odbicie wprost na tafli lustra.

4. Przewlekaj i projektuj – przekonaj się, czy można haftować w przestrzeni. 

Koncert - Funktime, godz.20 

Zamysłem projektu jest zabawa aranżacją znanych utworów muzycznych, prezentacja ich często w zupełnie innej formie niż powszechnie znane wykonania.

Skład zespołu: Jadwiga Malinowska – śpiew, Łukasz Makowiecki – perkusja, Paweł Wójcik – gitara, Michał Pogoda – bas, Zbigniew Kozłowski – instrumenty klawiszowe

Pokaz mody - godz. 21.

Kwiato-stany – ciało, czas, tożsamość

Pokaz kolekcji DeVu inspirowanej haftem wilanowskim, projektantka: Diana Walkiewicz

Kwiatostany nie są tylko formą natury – są zapisem cyklu życia. Rozkwitają, dojrzewają, przekwitają… i powracają w nowej formie. Tak jak kobieta.

Kolekcja DeVu staje się wizualnym dialogiem między naturą a ciałem, między tradycją a współczesnością. Inspiracja haftem wilanowskim – delikatnym, a jednocześnie precyzyjnym zapisem roślinnych motywów – zostaje przeniesiona na sylwetkę, gdzie kwiat przestaje być ornamentem, a zaczyna być strukturą tożsamości. Czerń haftu na bieli tkaniny buduje kontrast: światło i cień, siła i kruchość, życie i przemijanie.

Każdy element kolekcji przypomina fragment kwiatostanu – złożonej, organicznej kompozycji, w której pojedyncze detale tworzą całość. Tak jak doświadczenia kobiety – na różnych etapach życia – budują jej pełnię. Kwiaty w tej kolekcji nie są romantyczne. Są świadome. To nie jest moda. To opowieść o kobiecie jako kwiatostanie – żywej formie, która nigdy nie przestaje się zmieniać.

RESURSA

Noc żywych figur. Ideologicznych. Spotkanie z Picassem i radomskim przemysłem w Kamienicy Deskurów.

Podczas tegorocznej Nocy Muzeów będzie można przeżyć coś więcej niż zwykłe zwiedzanie – wciągającą podróż w czasie, która pozwoli „poczuć” historię, a nie tylko ją zobaczyć. W sobotę od godz. 18 do 22. w Dziale Muzealnym Resursy Obywatelskiej w Kamienicy Deskurów (Rynek 14) dostępne będą ekspozycje „Przemysł – siła miasta. Radom w latach 1918–1989” oraz „Picasso. Twórca i inspirator”.

Podczas tegorocznej Nocy Muzeów na uczestników czekać będą dwie wystawy, które łączy jeden, fascynujący mianownik – epoka, która ukształtowała miasto i jego tożsamość. Stała ekspozycja „Przemysł – siła miasta. Radom w latach 1918–1989” to doskonała okazja, by odkryć industrialne oblicze miasta i życie codzienne w czasach PRL-u. Z kolei wystawa czasowa „Picasso. Twórca i inspirator” odsłoni mniej oczywiste oblicze genialnego Hiszpana. Ukaże związki artysty z ideologią komunistyczną, a także wpływ jego sztuki na powojenne polskie rzemiosło.

Będzie to z pewnością niezapomniane, zaskakujące i angażujące doświadczenie, ponieważ tej nocy historia dosłownie ożyje. Na każdej z wystaw będzie można spotkać specjalnie ucharakteryzowane postaci, które wciągną zwiedzających w świat PRL-owskich haseł i artystycznych idei Picassa.

Ostatnie wejście o godz. 22.

Wystawa "Kwiato-stany" (fot.Eliza-Wilczyńska/MCSW Elektrownia- Radom)

"Kwiato-stany" to wystawa, która zaprasza do odkrywania magii kwiatów jako symboli emocji, pamięci i kulturowych znaczeń. Prace artystów prezentowane na wystawie pokazują, jak kwiaty mogą być czymś więcej niż tylko pięknymi roślinami - stają się one nośnikami znaczeń, emocji i wspomnień. Ekspozycje będą czynne w godz. 12 - 18, wstęp bezpłatny

Wystawa "Kwiato-stany" to doskonała okazja, aby zatrzymać się na chwilę, zastanowić się nad znaczeniem kwiatów w naszym życiu i odkryć ich symboliczną moc.

Podróż w głąb malarskich światów

Wystawa Jędrzeja Bieńko to podróż w głąb tajemniczych światów malarstwa, gdzie rzeczywistość miesza się z marzeniem. Artysta tworzy intymne przestrzenie, w których zwierzęta stają się równorzędnymi bohaterami, a człowiek jest tylko jedną z wielu form życia.

Prace Bieńki to efekt sfumato, gdzie kontury znikają, a formy pulsują na granicy widzialności. Surowy, niezagruntowany materiał staje się współtwórcą znaczeń, przywołując skojarzenia z wizerunkami powstałymi jakby bez udziału ręki.

Pucio i inni

Projekcje filmowe tego dnia rozpocznie familijny obraz dla dzieci pt. "Pucio" (seans o godz. 15.15). "Pucio" to polska animowana produkcja z 2026 r. skierowana do najmłodszych widzów bez ograniczeń wiekowych. Film przedstawia przygody Pucia i jego rodziny, pokazując codzienne emocje przedszkolaka, wspólną zabawę, gotowanie i różne aktywności.

O godz. 16.15 na ekranie dramat biograficzny pt. "Michael", o godz. 18.30 dramat pt. "Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie". Ostatni seans o godz. 20.15 to dramat pt. "Wolność po włosku".

Zdjęcia: Eliza Wilczyńska/MCSW Elektrownia Radom

Jędrzej Bieńko, (fot. archiwum artysty)

Wystawa malarstwa Jędrzeja Bieńko zaczyna się od spojrzenia, które zostaje wciągnięte w głąb płótna – jakby obraz był transparentną membraną oddzielającą nasz świat od rzeczywistości, w której człowiek przestaje być oczywistym centrum. Artysta maluje tak, jakby obserwował świat przez warstwę powietrza wypełnioną pyłem i pamięcią. Aerograf, narzędzie kojarzone z precyzją, w jego rękach służy budowaniu efektu sfumato – subtelnego rozproszenia, w którym kontury ulegają zatarciu, a formy pulsują na granicy widzialności.

Płótno pozostaje świadomie surowe, niepokryte gruntem. Materiał chłonie pigment nierównomiernie, odsłaniając własną tkankę przypominającą skórę lub całun. To surowe podłoże staje się współtwórcą znaczeń, przywołując skojarzenia z wizerunkami powstałymi jakby bez udziału ręki, będącymi jedynie odbiciem ciała i czasu.

Centralnym punktem twórczości Bieńki jest autorski, konsekwentnie budowany bestiariusz. Minotaur, łabędź czy sęp – figury znane z mitów i średniowiecznych ksiąg – powracają tu w nowym kontekście. W jego obrazach tradycyjne hierarchie ulegają odwróceniu: zwierzęta nie są dekoracją ani metaforą, lecz równorzędnymi bohaterami scen. Człowiek pojawia się jedynie jako jedna z wielu form życia, co stanowi wyraźną korektę antropocentrycznego porządku.

Bieńko tworzy intymne przestrzenie, do których widz wchodzi sam. Nie prowadzi go linearną opowieścią, lecz pozwala „przebywać” wewnątrz obrazu. To malarstwo, które działa bezpośrednio na emocje, operując płynną granicą między człowiekiem, zwierzęciem a pejzażem.

Jędrzej Bieńko – malarz, urodzony w 2000 r. w Warszawie. Jego twórczość łączy wyrafinowaną technikę aerografu z charakterystycznym językiem malarskim, zakorzenionym w symbolicznych przedstawieniach i stonowanej, ziemistej palecie barw. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2025), maluje na surowym, niezagruntowanym lnianym płótnie, pozwalając, by naturalna faktura materiału odgrywała aktywną rolę w każdej kompozycji. Obrazy Bieńki rozgrywają się w onirycznym, rozmytym niczym sfumato pejzażu, w którym granice — między ludźmi, zwierzętami a światem natury — są płynne i porowate. Te malarskie tableau przywodzą na myśl nie tylko osobliwe baśnie czy groteskowe i przewrotne wizje rzeczywistości, lecz także subtelne medytacje nad intymnością, podmiotowością i współzależnością wszystkich istot żywych. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Marcin Janusz "Człowiek z cukru"

O wystawie pisze jej kurator Paweł Witkowski: "Miałem sześć lat, kiedy po raz pierwszy kupiłem kwiaty >na serio<”. Z garścią monet, zbieranych przez wiele tygodni wszedłem do kwiaciarni i wybrałem bukiet białych roślin – wydawały mi się eleganckie, spokojne, piękne. W moim dziecięcym wyobrażeniu były czymś wyjątkowym, niemal uroczystym. Po powrocie do domu wręczyłem je mamie. To chyba był Dzień Matki. Nie ucieszyła się. Jej twarz była napięta, zaskoczona, jakby na moment zatrzymała się między słowami. Nie rozumiałem, co zrobiłem źle. Dopiero po godzinie przyszła do mnie i powiedziała: „Nigdy więcej nie kupuj mi kalii”. Nie wyjaśniła dlaczego. A ja zapamiętałem ten stan – wstyd, smutek, poczucie niezrozumienia. Ten moment utkwił we mnie na długo, choć nie znałem jeszcze języka symboli, który kwiatom nadaje znaczenia silniejsze niż ich zapach i kolor.

Między tym, co widzialne, a tym, co ukryte

Wystawa „Kwiato-stany” wyrasta właśnie z tego napięcia: między tym, co widzialne, a tym, co ukryte. Między pięknem a ciężarem znaczeń. Między kwiatem jako formą natury, a kwiatem jako nośnikiem emocji, pamięci i kulturowych kodów. Kwiat – pozornie niewinny motyw – od wieków pełni rolę medium pomiędzy światem zewnętrznym a wewnętrznym doświadczeniem człowieka. Jest znakiem, który mówi więcej, niż jesteśmy gotowi wypowiedzieć wprost.

Kwiaty są jednymi z najsilniejszych symboli, jakie stworzył człowiek. Towarzyszą nam w momentach granicznych – narodzinach, miłości, pożegnaniach, śmierci. Potrafią wywoływać radość, ale i ból. Są obietnicą, gestem czułości, ale też znakiem końca. W historii sztuki kwiaty często pojawiały się jako przypomnienie o przemijaniu – w martwych naturach typu vanitas zwiędnięty tulipan czy opadający płatek róży był cichym memento: piękno trwa krótko, życie jest kruche. Biała lilia, symbol czystości i duchowości, niosła jednocześnie zapowiedź śmierci i transcendencji. Chryzantemy niosą ze sobą ciężar żałoby, róża – mimo swojej doskonałej formy – przypomina o kolcach, o bólu wpisanym w piękno.

Opowieść o stanach emocjonalnych

„Kwiato-stany” to opowieść o stanach emocjonalnych, jakie kwiaty w nas wywołują, ale także o stanach, które symbolizują. O kwiecie jako narzędziu komunikacji – często nieświadomej, czasem opresyjnej. Kwiaty bywają formą nacisku: wręczane „z obowiązku”, jako gest, który ma coś przykryć, zagłuszyć, wywrzeć wpływ. Potrafią maskować przemoc, manipulację, oczekiwanie wdzięczności. Ich estetyczna forma bywa zasłoną dla tego, co niewygodne, trudne, nieprzepracowane.

Są również kwiaty trujące – piękne i śmiertelne jednocześnie. Tworzą stany choroby, halucynacji, odurzenia, a czasem śmierci. Natura, którą idealizujemy, odsłania tu swoją ambiwalencję: to, co zachwyca, może jednocześnie niszczyć. Kwiat przestaje być symbolem harmonii, a staje się znakiem zagrożenia, utraty kontroli, przekroczenia granicy między przyjemnością a bólem.

Na wystawie pojawiają się także kwiaty, które nie istnieją. Są projekcjami, wyobrażeniami, próbą uchwycenia emocji, dla których nie ma botanicznego odpowiednika. Kwiaty jako stan psychiczny, jako obraz wewnętrzny – niemożliwy do zerwania, ale możliwy do namalowania, wyrzeźbienia, wyobrażenia. To kwiaty pamięci, lęku, pożądania, żalu – rosnące nie w ziemi, lecz w ciele i umyśle.

Narzędzie opisu człowieka

W pracach prezentowanych artystów kwiat staje się nie tylko motywem, lecz narzędziem opisu człowieka. U Ewy Goral pozorna delikatność formy maskuje niepokojące, pełne symboli, erotyczne florystyczne mikroświaty. U Martyny Czech kwiat może być jak rana – intensywny, cielesny, bolesny. U Krzysztofa Grzybacza natura bywa polem duchowego napięcia, a nie sielanki. U Edwarda Dwurnika kwiaty stają się wizją najgłębszych pokładów niepokoju. Pojawiają się także formy surrealistyczne – jak u Erny Rosenstein czy Henryka Błachnio — które rozbrajają patos florystycznych symboli, wprowadzając ironię, absurd i nieoczywistość.

„Kwiato-stany” nie są wystawą o kwiatach jako dekoracji. To wystawa o tym, co w nas zostaje, kiedy kwiat zwiędnie. O emocjach, które nie mają zapachu, ale są równie intensywne. O pamięci, która — jak tamten bukiet białych kalii — potrafi powracać po latach w nieoczekiwanym momencie. Bo kwiat nigdy nie jest tylko kwiatem.

Jest stanem.

P.S. Potem kupowałem mamie już tylko goździki i frezje. Była zadowolona".   

Zdjęcia: Materiały prasowe/MCSW Elektrownia

Julian Gil, Cuaderno de Polonia (fot. Materiały prasowe/MCSW Elektrownia)

Ekspozycja, zbudowana z dwóch zespołów dzieł przypomina zbiory własne oraz dzieła Wojciecha Fangora i Rajmunda Ziemskiego oraz prace zdeponowane w Elektrowni przez rodzinę Bożeny Kowalskiej. Wśród eksponowanych obecny jest cykl „Magdalen” (1992), siedmiu aktów autorstwa Wojciecha Fangora, obrazów, które w trakcie obchodów jubileuszu Elektrowni zmieniły swój status – z depozytów, z woli spadkobierców Fangora, stały się własnością Elektrowni.

Pierwszym elementem wystawy jest należący do Elektrowni zbiór dzieł autorstwa międzynarodowego grona artystów posługujących się językiem geometrii. Zespół ten stanowi efekt plenerowych spotkań w Domu Pracy Twórczej w Radziejowicach, których organizatorką i patronką była dr Bożena Kowalska. W efekcie jej działań Elektrownia wzbogaciła się o około 400 dzieł sztuki, wystawa przypomni kilkadziesiąt spośród nich.

Drugim elementem prezentacji są wspomniane depozyty. Pierwszy z nich to fragment prywatnej kolekcji Bożeny Kowalskiej. Wybrane dzieła ilustrują i są dokumentem jej przyjaźni z przedstawicielami elity tworzącej obraz polskiej, ale też europejskiej sceny sztuki współczesnej po II wojnie światowej. Drugi z depozytów to prace Wojciecha Fangora – grupa kameralnych i osobistych obrazów malowanych we wczesnym okresie twórczości artysty, pokazywanych w Elektrowni w ramach wystawy „Dzisiaj są moje urodziny” (2022). Trzeci depozyt stanowią obrazy Rajmunda Ziemskiego – artysty, który, choć dojrzały okres swojego życia związał z Warszawą, pochodził z Radomia. Wzmiankowane obrazy pochodzą z radomskiej wystawy „Znak i kolor” (2024).

W wystawie biorą udział m.in.: Tamara Berdowska, Jan Berdyszak, Gerhard Birkhofer, Nikola Dimitrov, Wojciech Fangor, Andrzej Gieraga, Julian Gil, Eugenia Gortchakova, Dorota Grynczel, Gerhard Hotter, Jerzy Kałucki, Josef Linschinger, Sławomir Marzec, Jadwiga Maziarska, Roman Opałka, Janusz Orbitowski, Włodzimierz Pawlak, Georg Karl Pfahler, Jan Pamuła, Henryk Stażewski, Eduard Steinberg, Jean Pierre Viot, Apoloniusz Węgłowski, Ryszard Winiarski, Rajmund Ziemski.

Zdjęcia: Materiały prasowe/MCSW Elektrownia

KAREU (fot. archiwum artystów)

Trzech artystów: Jakub Julian Ziółkowski, Kamil Kukla i Ernest Ogórek, zabierze publiczność w hipnotyczną podróż przez improwizowane ścieżki dźwiękowe. Trzy odrębne osobowości razem stworzą eksperymentalną muzykę performatywną, w której swobodna kreacja splata się z energią kosmicznego folku.

Jakub Julian Ziółkowski zajmuje się malarstwem i muzyką. Tworzy obrazy, obiekty i monotypie. Wychodząc od praktyki artystycznej będącej formą kontemplacji i wglądu, Jakub Julian Ziółkowski tworzy osobistą mitologię, własne królestwo zjawisk i form wizualnych. Mieszka i pracuje pod Krakowem.

Kamil Kukla jest malarzem i twórcą obiektów, grafiki cyfrowej oraz muzyki eksperymentalnej. W swojej twórczości bada napięcie między abstrakcją a figuracją, tworząc nieuchwytne formy i przestrzenne niejednoznaczności. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Ernest Ogórek tworzy obiekty i instalacje dźwiękowe. Kontrabasista i basista od lat związany z krakowską sceną muzyki eksperymentalnej. Współpracował z ikonami światowej muzyki eksperymentalnej: Charlotte Hug, Satoko Fuji, Tabata Mitsuru. 

Wydarzenie odbędzie się w przestrzeni wystawy Jakuba Juliana Ziółkowskiego „Życie własne”.

Wstęp 10 zł.

fot,. MCSW Elektrownia

Wystawa nosi charakter wystąpienia zbiorowego  – udział w niej biorą twórcy z pokolenia 40+, którzy należą do grona wyróżniających się postaci na współczesnej polskiej scenie artystycznej, legitymujący się uznanym dorobkiem: Jakub Ciężki, Łukasz Patelczyk i Małgorzata Szymankiewicz.

Ekspozycja nosi charakter problemowy. Najważniejszym jej celem jest ukazanie odmiennych języków obrazowania (stąd tytuł wystawy) jako środków artykulacji przekazu oraz postaw i praktyk artystycznych trójki autorów. Cechą wspólną ich twórczości jest wykorzystanie w różnym stopniu i natężeniu dwóch języków – figuracji i abstrakcji geometrycznej. Ponadto zostanie zaakcentowana dialogiczność twórczości każdej z osób z bliższą i dalszą historią malarstwa.

Układ wystawy będzie nosił charakter trzech prezentacji autorskich, ściśle jednak powiązanych ze sobą. Prace na każdej z nich zostaną pokazane w porządku chronologicznym i problemowym. Cechą wspólną twórczości wspomnianej trójki jest posługiwanie się, równolegle bądź sekwencyjnie, dwoma językami wizualizacji – figuracją i abstrakcją geometryczną, oczywiście w różnym stopniu. Zostanie także wyeksponowany wątek występujący wyraziście w twórczości zwłaszcza Jakuba Ciężkiego, czyli zacierania ostrych granic między tymi dwoma językami.

Pojawienie się w tytule wystawy określenia „konstruowanie obrazu” akcentuje warstwę formalną pokazywanych prac, przede wszystkim sposoby komponowania dzieła. Pozwala to na odczytanie przedstawienia jako zbioru pewnych elementów, które zostały użyte wg pewnego porządku (schematu, algorytmu). Celem prezentacji jest też m.in. uczytelnienie tej praktyki, która może też być odczytywana w kategoriach konceptualizacji czy też problematyzacji dzieła sztuki.

Zdjęcia: MCSW Elektrownia

fot. MCSW Elektrownia

To kostiumowy, poetycki obraz z 1985 r., który zostanie zaprezentowany w ramach przeglądu filmowego tego artysty "Kroniki wyobraźni".

Nocą na opuszczonym cmentarzu żołnierze rozkopują mogiłę. Nieboszczykowi wraca życie, w ręku trzyma zwój pergaminu, opowiada o swoim niezwykłym życiu. Jego starszy brat przyrodni Gustaw został spłodzony poprzez gwałt szlachcica Logana na bogobojnej Rabinie. Ojcem Roberta był pastor Prudencjusz. Bracia spotykają się jako młodzieńcy. Są podobni fizycznie, ale różnią się charakterami i podejściem do życia. Robert prześladowany przez Nieznajomego zabija za jego namową Gustawa. Ludzie głoszą, że Robert zawarł pakt z diabłem, przypisują mu wszelkie zło; podejrzewany o zabicie matki - ucieka w przebraniu Nieznajomego. Po pewnym czasie wraca do zrujnowanego młyna ojczyma. Na podwórku spostrzega Nieznajomego i przebija go sztyletem. Chłopi znajdują zwłoki Roberta.