fot. Eliza Wilczyńska/Elektrownia

Wystawa w Elektrowni prezentuje prace 30 artystek i artystów uznanych w Polsce i na świecie, jak również młodych, wybijających się nadziei polskiej sztuki w większości znanych osobiście przez Fibaka. Ich dzieła prowadzą dialog z widzem, prowokują do pytań o granice sztuki, znaczenie obrazu w epoce powszechnej cyfryzacji i roli artysty jako komentatora współczesnych zjawisk społecznych. Obrazy emanują ekspresją, intensywnością barw i odwagą, ale często też są refleksyjne i zachęcają do szerszego spojrzenia na ludzką kondycję. Inspirują do zajrzenia w głąb siebie, zadumy nad społeczeństwem, relacjami czy środowiskiem. Każda praca to świadectwo nie tylko artystycznego kunsztu i wrażliwości, ale także osobistego wyboru kolekcjonera.

Autorska Kolekcja Wojciecha Fibaka obejmuje dzieła, które były prezentowane w muzeach i galeriach na licznych wystawach w Polsce (ponad 20 wystaw w publicznych placówkach muzealnych) i na świecie m.in. w Paryżu i Nowym Jorku. Zbiór ten stanowi świadectwo zaangażowania jednego człowieka, jego zamiłowania i determinacji. Jest ważnym elementem dziedzictwa kulturowego, inspirującym kolejne pokolenia kolekcjonerów i miłośników sztuki. On sam z kolei stał się jednym z najważniejszych ambasadorów polskiej kultury na świecie i „ojcem chrzestnym” wielu prywatnych kolekcji.

Zdjęcia: Eliza Wilczyńska/Elektrownia

Witold Kowalski (fot. Materiały prasowe/Elektrownia)

Witold Tomasz Kowalski urodził się 28 maja 1944 w Radomiu, studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1963-1969). W 1969 otrzymał dyplom z wyróżnieniem, był uczniem Artura Nachta-Samborskiego. Po studiach wrócił do Radomia, tutaj żył i tworzył. Był laureatem licznych nagród i wyróżnień, uczestnikiem ponad 100 wystaw zbiorowych, autorem wielu wystaw indywidualnych. Jego obrazy znajdują się w zbiorach muzealnych w Radomiu, Białej Podlaskiej, Sandomierzu, Włocławku, w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą: w Austrii, Australii, Niemczech, Holandii, Norwegii, Szwecji i w USA.

We wrześniu 2019 r. artysta obchodził w Elektrowni  jubileusz 50-lecia pracy twórczej. Zmarł w styczniu 2024 r.

Wstęp: bilet normalny 20 zł, ulgowy 10 zł.

fot. Marcin Kucewicz/Elektrownia Radom

Idowu Oluwaseun należy do czołówki afrykańskich malarzy mieszkających i tworzących w Stanach Zjednoczonych. Przedstawione na wystawie prace są zapisem anonimowych historii związanych z kolorem ludzkiej skóry. Wyjątkowa uroda i przejmująca symbolika tych prac nie zostawiają widza obojętnym. Artysta dotyka spraw traktowania mniejszości i inności w kulturze afrykańskiej ze względu na odcień cielesnej powłoki. Szczególne miejsce zajmuje problem funkcjonowania w społecznościach afrykańskich ludzi dotkniętych albinizmem – ofiar dyskryminacji i przemocy. Osoby wykluczone przez swoją „inność” są często tematem tabu nawet w społeczeństwach wysokorozwiniętych

„Kolor skóry ma znaczenie w kulturze afrykańskiej, inne emocje budzi kolor biały skóry, a inne czarny. Idowu Oluwaseun dotyka tego problemu w elegancki sposób, pokazuje soczyste portrety ludzi, którzy mają zasłonięte twarze, co nadaje im anonimowego znaczenia. Ważna nie jest historia człowieka, tylko kolor skóry” – napisał kurator Paweł Witkowski.

Wstęp – bilet normalny 20 zł, ulgowy 10 zł.

fot. Marcin Kucewicz/MCSW Elektrownia

Tym razem w centrum uwagi znajdzie się projekt zainicjowany w 2004 r. zatytułowany „Zdania napowietrzne”. Działanie polegało na umieszczeniu w przestrzeni publicznej i w mediach krótkich poetyckich komunikatów (absurdalne haiku) na wzór towarzyszących nam wszędzie haseł reklamowych. W 2005 r. sentencje Ryszarda Grzyba w ciągu miesiąca ukazywały się w gazetach, internecie, na billboardach, plakatach, tabliczkach i w telewizji. Zestaw sentencji ukazał się w tomiku wydanym w 2005 r. przez wydawnictwo Czuły Barbarzyńca. W 2006 r. „Zdania napowietrzne” wystawiła Galeria Arsenał. Kuratorem wydarzenia był Paweł Sosnowski.

Podczas spotkania zostanie wyświetlony film autorstwa Tomasza Tryzny „Zdania napowietrzne”. Przewidziana jest dyskusja z publicznością.

Wstęp w cenie biletu na wystawę.

Ryszard Grzyb urodził się w 1956 r. w Sosnowcu. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w pracowni prof. Zbigniewa Karpińskiego (1976–1979) oraz na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1979–1981). Dyplom uzyskał w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego W latach 1982–1992 był członkiem Gruppy, z którą wystawiał i w której akcjach uczestniczył. Był też współzałożycielem i wydawcą pisma Gruppy „Oj dobrze już”. Od połowy lat 80. Odbył kilka podróży artystycznych: w maju i czerwcu 1986 r. razem z Ryszardem Woźniakiem przebywał na stypendium w Berlinie Zachodnim, w latach 1990–1991 w Kolonii na zaproszenie Rafała Jabłonki, w 1995 r. ponownie w Niemczech na stypendium w Lamspringe, a w 1996 r. w Saignon na zaproszenie Kamili Regent i Pierre’a Jaccauda. Jego obrazy znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu, Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, w Muzeach Okręgowych w Katowicach, Bytomiu, Toruniu, Bydgoszczy, Olsztynie, Fundacji Rodziny Staraków, Muzeum Jerke w Niemczech, w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą (m.in. kolekcja Krzysztofa Musiała). Równolegle do malarstwa uprawia twórczość poetycką, zadebiutował jeszcze w okresie studiów we Wrocławiu. Swoje teksty publikował w „Nowym Wyrazie” (1980, 1981), „Miesięczniku Literackim” (1981), w piśmie „Oj dobrze już˝”, w „Twórczości” (2015, 2016), w piśmie artystycznym „Tytuł Roboczy” oraz w publikacjach „Sztuka najnowsza. Co słychać” pod red. M. Sitkowskiej (Warszawa 1989) i „Young Poets of a New Poland” (Londyn 1993). Jego „Zdania napowietrzne” zostały wydane przez Świat Literacki (2005), a wybór wierszy „Ja chrząszcz” przez Fundację na Rzecz Kultury i Edukacji im. Tymoteusza Karpowicza (2020). W 2010 r. został laureatem Nagrody im. Jana Cybisa.

fot. Marcin Kucewicz/MCSW Elektrownia

Zaprezentowany zostanie również zrealizowany przez Elektrownię dwujęzyczny katalog, który jest wypełniony reprodukcjami eksponowanych prac i dokumentacją fotograficzną wystawy. Obszerny materiał ilustracyjny uzupełniają teksty kuratora Pawła Witkowskiego, Katarzyny Kukuły i Kamila Kuitkowskiego.

Katarzyna Kukuła urodziła się w 1987 r. i wychowała w Kolonii Cieśle – terenach zielonych włączonych do Sosnowca. Odkąd pamięta, jej domem był las, stamtąd czerpała inspiracje i spokój ducha. W 2012 r. ukończyła z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w Pracowni Malarstwa prof. Leszka Misiaka. Brała udział w wielu wystawach w Polsce i za granicą, m.in. „Farba znaczy krew” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, „Licht, Luft, Scheisse” w Muzeum Botanicznym w Berlinie, „Feminał” w Domu Norymberskim w Krakowie i Miejskiej Galerii Sztuki im. Güntera Grassa w Gdańsku, „Wystawa Bardzo Erotyczna” w Pracowni Drożdzownia w Krakowie, „Można poznać cały świat, nie ruszając się z kanapy” w Shefter Gallery w Krakowie, „Woman Art. Power” oraz „Sport Games” w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu. Laureatka Nagrody Rektorów za Najlepszy Dyplom ASP (2012), trzech wyróżnień na 43. Biennale Bielska Jesień (2017), Nagrody Sztuki im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Lorighoven (2019). W 2022 r. zajęła 15 miejsce w rankingu najbardziej obiecujących twórców młodego pokolenia Kompas Młodej Sztuki.

fot. Materiały prasowe ( Marcin Kucewicz/Elektrownia)

Wystawa „Sport Games” ma na celu pokazanie mnogości zjawisk we współczesnym sporcie, które są zauważalne przez artystów i przekute na język sztuki. Koncept prezentacji zostawia pełną dowolność twórcom na własną interpretację tych zjawisk. Szczególnie pożądane i ciekawe dla odbiorcy jest inne spojrzenie na temat sportu. Uwypuklenie zjawisk powszechnie przemilczanych, niezauważanych, ignorowanych i tylko marginalnie trafiających do społecznego dyskursu. Sport pokazany jako pewnego rodzaju gra, która zawładnęła społeczną świadomością. Stała się rodzajem religii czy sensem życia. Jest częścią programowania społecznego już od najmłodszych lat, a sportowcy kreowani na superbohaterów.

Artyści: Gina Beavers, Krzysztof M. Bednarski, Pelle Cass, Marcin Dudek, Evgen Copi Gorisek, Michał Cygan, Norbert Delman, Iwona Demko, Katarzyna Dyjewska, Agata Głogowska, Piotr Gromniak, Grzegorz Gwiazda, Yoseph Jaeger, Ewa Juszkiewicz, Justyna Kisielewicz, Katarzyna Kukuła, Julia Kurek, Agata Kus, Paweł Kwiatkowski, Sławomir Lipnicki, Janek Możdżyński, Rob Ober, Irvin Pascal, Ushio Shinohara, Jacek Sroka, Helena Stiasny, Łukasz Rudecki, Sętowski / Gawron, Sabina Twardowska, Piotr Wachowski, Brad Walls, Erwin Wyjadłowski, Agata Zbylut, Jakub Julian Ziółkowski.

Kuratorami wystawy są Łukasz Rudecki i Paweł Witkowski.

Wstęp: bilet ulgowy 5 zł, normalny 10 zł.

fot. Materiały prasowe/Resursa Obywatelska

Na godz. 18.00 zaplanowano projekcję filmu „Z wnętrza. Prolog”. W Resursie przy ul. Malczewskiego 16 będzie można zobaczyć unikatowy film, ukazujący archiwalne materiały zarejestrowane kamerą VHS przez samego Zdzisława Beksińskiego. Artysta nagrywał głównie żonę i syna oraz gości odwiedzających jego mieszkanie na warszawskim Mokotowie. Dokument pokazuje świat widziany oczami artysty. Będzie to kameralny pokaz. Liczba miejsc ograniczona. Bilety w cenie 10 zł dostępne online oraz w kasie Resursy.

Z kolei o godz. 19 już w Kamienicy Deskurów odbędzie się ostatnie zwiedzanie wystawy „Beksiński w Radomiu” z towarzyszeniem fragmentów audycji Tomka Beksińskiego. Muzyczne akcenty wybrane przez Tomasza Beksińskiego będą wybrzmiewać w przestrzeni ekspozycji, korespondując z prezentowanymi przez Resursę dziełami. Wstęp: w cenie biletu na wystawę. Wejściówki dostępne wyłącznie na miejscu w Kamienicy Deskurów bezpośrednio przed wydarzeniem. Uwaga, fragmenty audycji potrwają około 50 minut.

Ostatnia szansa, żeby zobaczyć wystawę nadarzy się w sobotę i niedzielę, wtedy ekspozycja będzie czynna w godz. 12-20. Ostatni zwiedzający wpuszczani są na godzinę przed zamknięciem muzeum.

Po wystawie oprowadzać będzie Ewa Nosowska (fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego)

 
W muzeum będzie szansa na bliższe poznanie zarówno szczegółów z życia, jak i twórczości Malczewskich - Jacka i Rafała. Relacje, życiowe wybory, rozterki i pasje obu malarzy, ojca i syna przybliżą kuratorki: Paulina Szymalak-Bugajska i Ewa Nosowska.

Trzon ekspozycji stanowią prace ze zbiorów własnych Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu oraz depozyty z kolekcji prywatnych. Prezentację wzbogacają obiekty wypożyczone z Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem i z Muzeum KUL.

O wystawie opowiedzą artyści

fot. Marcin Kucewicz/MCSW Elektrownia

Finisaż w Elektrowni będzie już ostatnią okazją do zapoznania się z pracami trójki wyjątkowych artystów młodego pokolenia: Moniki Chlebek, Dawid Czycza i Wiktora Gałki.

Wystawa jest inicjatywą kolektywną, jednak podzieloną na trzy oddzielne, autonomiczne prezentacje. Doświadczenia życiowe i obserwacja rzeczywistości skutkują konkretnymi przemyśleniami. Mimo iż w wielu przypadkach te refleksje są tożsame, to w przełożeniu na język sztuki stają się odrębnymi, niezależnymi bytami.

O ekspozycji opowie kurator Paweł Witkowski oraz artyści - Wiktor Gałka i Dawid Czycz.

Wstęp 6 zł.

fot. Materiały prasowe/Elektrownia Radom

19 Wiosen istnieje od 1993 r. Pomysł na stworzenie tego już dziś 30-letniego uniwersum dźwiękowego narodził się w głowach trzech kolegów z łódzkiej dzielnicy Widzew: Franka Wicza, Grzegorza Fajngolda (Fagota) i Marcina Pryta (aka Henryka Ulika). Dziś dyskografia grupy to kilkanaście kaset, CD i płyt winylowych. Mnóstwo rotacji w składzie, przeobrażeń estetycznych i wolt stylowych. (Przez skład grupy przeszło nomen omen dziewiętnaście indywidualności muzycznych) . Stylistycznie można tam odnaleźć muzyczne onomatopeje brzmiące najbardziej harmonijnie w słowie punk, barok i negacja.

19 Wiosen w 2022 r. to instrumentalno-wokalny sekstet. Oprócz dwóch współzałożycieli grupy Fagota (instrumenty klawiszowe) i Pryta (wokal, teksty) tworzą go znane już z poprzedniej płyty „Cesarstwo Zwierząt” (Antena Krzyku, 2017) bardzo ważne osobistości: Dziewczyna Rakieta (50 proc. electro sci-fi punk duetu Demolka z Fagotem), Wojciech Czyszczoń (perkusista w zespołach Już nie Już Nie Żyjesz, Weiv), Aleksander Gemel (gitarzysta i autor wielu tekstów z dziedziny filozofii), Piotr Andrzejewski (basista w grupie Tryp i analogowy fotograf).

Ostatnia ich płyta „Nów” wydana na CD w październiku 2021, miała swoja premierę na płycie winylowej w Zima Records latem 2022 r. To album koncepcyjny, który w swym założeniu ma zamknąć pierwszą fazę w historii projektu.

W pojęciu zespołu faza ta obejmuje lata 1993–2021. Znajdziemy na płycie mnóstwo wątków, które spotykali fani już wcześniej. Wracają one jednak w nowych formach, czasem głośniej, innym razem ciszej. To płyta, w pewnym sensie najbardziej ciemna jak właśnie księżyc w nowiu, mieniąca się rozmaitymi odcieniami chromowanej szarości, czy czernią w stereo dolby surround. Zamyka ona trzydziestolecie istnienia zespołu, pozostawiając lekko uchyloną furtkę do Przyszłości.

fot. Materiały prasowe/Resursa

Dorota Wólczyńska, Dorota Lewandowska oraz Dorota Wulczyńska-Kieloch – językami własnych twórczości: fotograficznej, teatralnej i malarskiej – opowiadają o skrywanych źródłach mocy i (nie)mocy w życiu każdej kobiety.

Koordynatorką oraz pomysłodawczynią projektu jest Joanna Tam - przyjaciółka artystek.