To nowa odsłona galerii (fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego/Radom)

Część prac, które prezentowane są w galerii to dzieła artystów posługujących się językami abstrakcjonizmu, ekspresjonizmu, informelu: ojciecha Fangora, Jerzego Nowosielskiego, Ryszarda Winiarskiego, Henryka Stażewskiego, Tadeusza Brzozowskiego, Władysława Hasiora, Józefa Łukomskiego, Erny Rosenstein, Rajmunda Ziemskiego.

Obok prac malarskich muzeum przedstawia przegląd obiektów przestrzennych: rzeźb, ambalaży i instalacji autorstwa między innymi: Ludmiły Stehnovej, Barbary Falender, Marii Pnińskiej-Bereś, Izabelli Gustowskiej oraz Józefa Łukomskiego, Jacka Waltosia, Jana Berdyszaka.

Eksponowane w galerii dzieła stanowią wybór z bogatej kolekcji sztuki współczesnej, którą przez lata zgromadziło Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu. Kolekcja sztuki współczesnej była budowana jeszcze w ramach działalności działu sztuki, na długo przed utworzeniem odrębnego oddziału. W 1991 r. w kamienicach Gąski i Esterki przy radomskim rynku, otwarto Muzeum Sztuki Współczesnej, do którego trafiły zgromadzone dotychczas zbiory. W trakcie swojej dynamicznej działalności, w latach 1992-2015 MSW zgromadziło dodatkowo 2 tys. 500 prac, które przekazywane były jako dary od zaprzyjaźnionych artystów. W 2016 r. kolekcja liczyła już 4,5 tys. prac malarskich, rysunkowych i rzeźbiarskich. Kolekcja jest stale uzupełniana o nowe dzieła.

Ta niezwykła ekspozycja przeniesie nas w fascynującą podróż przez historię lotnictwa oraz historię współpracy między Polską a Stanami Zjednoczonymi.

Wystawa przybliży nie tylko historię walk o niepodległość Polski oraz udział amerykańskich pilotów w bitwach podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku, ale również opowie o wspólnych wysiłkach na niwie sportowej w okresie międzywojennym. Nie zabraknie także prezentacji losów polskich i amerykańskich pilotów podczas II wojny światowej, włączając w to nieocenioną pomoc dla walczącej Warszawy.

Po przyjęciu Polski do NATO, współpraca lotnicza między naszymi krajami rozkwitła, co zostanie obrazowo przedstawione na kolejnych planszach ekspozycji. Ponadto, będziemy mogli zobaczyć liczne eksponaty, takie jak amerykańskie odznaczenia wojskowe z różnych okresów, współczesne oznaki i odznaki noszone przez żołnierzy amerykańskich, czy symbole związane z integracją Polski z NATO.

Nie lada atrakcją będzie również fabularyzowany dokument, przedstawiający historię awaryjnego lądowania amerykańskiego bombowca "Lady from Hell" w Radomiu. Losy amerykańskich pilotów splatają się z lokalną historią, dodając jeszcze większego uroku tej niezwykłej ekspozycji.

Mirosław Borowski, urodzony w 1946 roku, emerytowany żołnierz zawodowy (w latach 1962 -1989 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana ). Zaangażowany społecznik, pasjonat historii, kolekcjoner, przewodnik. społeczny opiekun zabytków, strażnik przyrody, propagator historii i tradycji narodowej. Wysoce zasłużony dla kultury i nauki. Współorganizator i propagator idei Polskiego Czerwonego Krzyża oraz ruchu honorowych dawców krwi. 

"Moje obrazy, rysunki i collage są przypomnieniem o złożoności egzystencji ludzkiej, a także wynikiem indywidualnego odbioru piękna natury, która nieustanie zachwyca swoją zmiennością i kruchością tworzenia. Łączę w swoich pracach fragmenty realistyczne z abstrakcyjną materią malarską. W malarstwie najbardziej cenię głębię obrazu, rozumianą dosłownie i w przenośni, poszukiwanie koloru, wyrazu kompozycji, nowej emocji, tajemnicy. (…). Prezentowana wystawa składa się z prac malarskich, rysunkowych i collage’y, które powstały ostatnich dwóch dekadach. Najwcześniejszymi są prace olejne na płótnie, ostatnie, collage na płótnie i szkice do obrazów, do wykonania których wykorzystano odbitki ksero na kalce i papierze. Wybór prac nie jest związany z żadnym konkretnym tematem, natomiast łączy je indywidualna interpretacja światła" - opisuje swoja twórczość Katarzyna Nowicka-Urbańska.

Artystka urodzona w 1963 roku w Radomiu, studiowała na Wydziale Malarstwa i Grafiki w PWSSP w Gdańsku. Dyplom w zakresie malarstwa uzyskała w pracowni prof. Kiejstuta Bereźnickiego. W latach 1988-1996 zatrudniona w macierzystej uczelni na stanowisku asystenta /adiunkta, w 1994 roku uzyskała kwalifikacje I stopnia a w 2004 roku stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk pięknych w dyscyplinie artystycznej malarstwo na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Od 1997 r. pracuje w Katedrze Sztuki (obecnie Wydziale Sztuki) UTH w Radomiu – od 2005 roku na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Prowadzi zajęcia z rysunku i malarstwa. Zajmuje się twórczością w dziedzinie malarstwa rysunkiem i collage’m. Miała 16 wystaw indywidualnych, brała udział w ponad 150 wystawach zbiorowych.

fot. Facebook/Magdalena Kopron-Kusiak

Magdalena Kopron–Kusiak to absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Nałęczowie oraz Wydziału Architektury i Urbanistyki na Politechnice Białostockiej. Mieszka i tworzy w miejscowości Rudy. W Puławach współprowadzi pracownię architektoniczną. Malarstwo Magdaleny jest stworzone z zachwytu nad rodzinnym pejzażem, łąkami, rzekami, wąwozami. Pejzaż ukazany, na pograniczu abstrakcji. Wszystko ma dla niej wartość symbolu i odnosi się często w bardzo syntetyczny sposób do tego „swojego” świata poprzez głęboką uważność.

W otaczającym świecie pojawiają się również „zwykłe” kury, przedstawione z dużą ekspresją – należną kurom, które zdają się zatrzymywać wzrok obserwatora. Twórczość pokazuje, że fauna i flora nierozerwalnie łączą się z naszym ludzkim światem, a nawet są jego psychologicznym odbiciem. Oko w oko. Natura w obrazach niesie siłę i moc. Pozbawiona detali, przekazuje radość i spokój z bycia w jedności.
 

Wystawa jest kolejną sposobnością do spotkania się dwóch artystów: Justyny i Łukasza. Malarze mieli w przeszłości przyjemność wspólnie dzielić się swoją twórczością z odbiorcami w Polsce. To dwie ekspozycje, dwie osobowości, dwie estetyki, połączone w jedną emanację wrażliwych wnętrz twórców. Ich malarstwo zestawione ze sobą stanowi interesujące połączenie, odmiennych, lecz zarazem uzupełniających się światów. Z jednej strony obrazy ukazują bezkres wizyjny, emocje wpisane w pierwotne kształty za pomocą zdecydowanych pociągnięć pędzla; z drugiej zaś mocne, metafizyczne imaginacje z pogranicza abstrakcji i surrealizmu. Nieoczywistość ich malarstwa pobudza wyobraźnię i zachęca do snucia własnych opowieści.

Justyna Koziczak - ur. w 1991 roku we Wrocławiu Jest absolwentką wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, na kierunku Restauracja i Rekonstrukcja Ceramiki i Szkła. Po ukończeniu studiów Justyna poświęciła się malarstwu i ceramice. Jej prace to kompozycje, których stylistyka może nasuwać skojarzenie ze snami i podświadomością. Styl Justyny ulega zmianie na początku 2020 roku, kiedy wraz z eksperymentami nad światłem i kolorem, autorka nie skupia się na narracji i figuratywności, tworząc prace charakteryzujące się ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Obrazy te są niemal abstrakcyjne, pełne detali utworzonych za pomocą zdecydowanych, widocznych śladów pędzla, jak sceny z pogranicza jawy i snu. W pracach tych dużą rolę odgrywa światło, które, usytuowane w centralnej części obrazu, wydobywa z mroku kształty zwierząt i postaci ludzkich, splątanych w przypominających barokowe dekoracje kształtach. Justyna tworzy głównie w dwóch technikach: tradycyjnej, olejnej na płótnie oraz w swojej autorskiej technice przepalania metalu i malowaniu na spalonych śladach za pomocą emalii i farb akrylowych. Justyna wystawiała swoje prace na wystawach we Wrocławiu i Londynie ale także w Mediolanie, Wenecji i na światowych targach sztuki w Dubaju. Jej prace znajdują się na kilkunastu okładkach płyt muzycznych zespołów rockowych i metalowych z USA, Kanady, Norwegii i Wielkiej Brytanii.

Łukasz Milak-Kalinowski - ur. w 1984 roku w Opocznie. Malarz, rzeźbiarz, rysownik, projektant grafiki i montażysta pochodzący z rodziny o tradycjach sztuk plastycznych. Wrażliwość twórczą budował od dzieciństwa. Uczestnik i laureat wielu konkursów artystycznych. Słuchacz kierunku Malarstwa i Rysunku na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Jego obrazy znajdują się w kolekcjach polskich i zagranicznych. Buduje odwołania do nas samych, do tego kim byliśmy, jak zmieniała się nasza tkanka indywidualna oraz społeczna. Uważa, że nie da się być tu i teraz bez zgłębienia praźródła samego siebie. Te dość silne często emocje, sentymenty i idee są pożywką dla jego wyobraźni. Dzięki nim wzrasta mentalnie i może tworzyć dalej i dalej, sięgając do niewyczerpalnego źródła weny twórczej. Jego wspomnienia często niosą za sobą tak duży ładunek emocjonalny, że jest niemal pewny iż są źródłem inspiracji. Za chwilę zdaje sobie sprawę, że emocje stają się mięsem pożeranym przez wyobraźnię. Jego malarstwo to nierozpoznany świat wyobraźni, w którym abstrakcja miesza się z surrealizmem i obrazuje realne emocje w nierealnych miejscach i poza czasem. Stara się też chwytać przelotne mikrosekundy teraźniejszości, utrwalając je w głowie jako wyraźne wspomnienia. Stanowią one mentalne podglebie dla jego twórczości i pokarm dla wyobraźni. Usiłuje odzwierciedlać elementarne emocje jak ból, strach, namiętność, czy spokój. Czyste podobrazie jest dla niego niczym Tabula rasa, na którym maluje tak, jak rzeźbiarz wyprowadza kształt dłutem z drewnianej deski

fot. Materiały prasowe

Zbigniew Piotr Porębski -  malarz, rysownik, fotograf. Urodzony w 1963 roku w Kielcach.Ukończył Studium Reklamy w Warszawie. Jest absolwentem Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Wieloletni pracownik Biura Wystaw Artystycznych w Kielcach. Członek Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Plastycznej Delegatura Kielce. Bierze udział w licznych plenerach oraz w wystawach zbiorowych i pokonkursowych.

Prezentowane na wystawie obrazy pochodzą z cyklu „Architektonika”, w których twórca zajmuje się „przedmiotami nieożywionymi”, pokazuje inną stronę twórczości artysty. Odnajdziemy tu spójne twórczo „Ruiny zamku”, czy formy nawiązujące do kształtów biologicznych. I tu również, pomimo tak odmiennych treści artysta stara się pokazać portretowany przedmiot, miejsce w charakterystyczny dla siebie sposób, bazując na zbliżonym zestawie barw, jak w „Zróżnicowanym rozwoju”.

Twórczość Zbigniewa Porębskiego to „wielowątkowy obraz”, na który składają się prace z różnym ładunkiem problemowym i tematycznym. Płótna tworzące niezwykle spójną stylistycznie całość, pozwalającą malarzowi na poszukiwania i adaptowanie nieskończonej ilości wątków i odniesień, ograniczoną jedynie wyobraźnią i założeniami twórczymi poszukiwań artysty.

Kuratorem wystawy jest Stanisław Zbigniew Kamieński.

fot. Łaźnia/Facebook

Anita Garbowicz urodziła się w Radomiu. W 2005 roku ukończyła Politechnikę Radomską na kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych dyplomem z malarstwa i grafiki warsztatowej uzyskując tytuł magistra sztuki. Prezentowana wystawa stanowi cykl kobiecych portretów. Autorka świadomie pozbawiła swoje bohaterki naturalnego kolorytu twarzy, by skupić uwagę na czymś istotniejszym, widzianym w spojrzeniu, mimice, geście, a mianowicie na emocji która stanowi kwintesencję kobiety. Jak sama mówi, kobiety są różne, są niewyczerpalnym źródłem inspiracji, ale to ich wrażliwość, emocjonalność i wnętrze stało się tematem wystawy. Jako kobieta pokusiła się o próbę pokazania ich różnych oblicz, przybliżenia skomplikowanej „psychiki” i natury.

fot. Julita Malinowska/Facebook

W 2015 roku w galerii "Galerii 58" artystka zaprezentowała niewielki wybór prac pod wspólnym tytułem "Dream". W salach Galerii Łaźnia Malinowska powraca po siedmiu latach z całkiem nową opowieścią, choć skomponowaną nie tylko z najnowszych prac. Tak sama artystka mówi o radomskiej ekspozycji: "Każda wystawa jest dla mnie szansą na stworzenie osobnej całości. Komponowanie wystawy jest jak komponowanie obrazu. Zależy mi na czystej przestrzeni tła galerii, gdzie widz (w tym ja) będzie mógł się skupić nie tylko na każdym obrazie z osobna, ale i na szczególnej atmosferze, którą prace tworzą razem".

Co pokazać na wystawie?

Najważniejsze pozostaje jednak pytanie: co pokazać na wystawie? Spośród setek prac wybrać jeden zestaw 16 obrazów. O radomskiej wystawie myślałam od początku 2022 roku. Czas nasilonych zachorowań, „nowego ładu", Blue Monday, stalowego, ciemnego nieba nawet w południe. Pomimo mojego na ogół optymistycznego charakteru ogarnęła mnie „Tęsknica". Tęsknica - nie tylko jako słowiański demon nawiedzający kobiety (na tego demona na szczęście mam swoje sposoby), ale jako tęsknota za czasami sprzed covidu, za bliskością, normalnością, poczuciem bezpieczeństwa, przewidywalnością jutra, kontaktami społecznymi".

(...) Patrząc na „stare" obrazy przez pryzmat "dzisiaj"- nowych doświadczeń życiowych, obecnych zmian i problemów czuję, że nie tylko nie tracą one na aktualności, ale odsłaniają nowe znaczenia. Dziś  - jeszcze bardziej niż kiedykolwiek - wydają się być zapisem jakiejś tęsknoty. Te marzenia wydają się być nam wspólne, jednostkowe, ale uniwersalne. Akceptacja siebie w pełni, akceptacja odmienności i spokój. I miłość, bliskość, „głód skóry". O takich idyllicznych czasach, które być może nigdy nie nadejdą zdają się szeptać moje obrazy. Nie nadejdą, bo nawet gdyby miały nastać, byłaby to tylko chwila, przed kolejną zmianą."

Julita Malinowska, ur. 1979 r. Mieszka i pracuje w Warszawie. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 2012 roku obroniła tytuł doktora na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. Studiowała również na Uniwersytecie w Wolverhampton w Wielkiej Brytanii i na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta Krakowa oraz Fundacji Pro Artibus w Finlandii. Prezentowała prace na ponad 200 wystawach indywidualnych, zbiorowych i targach sztuki w Polsce i za granicą, m.in w Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Hiszpanii, Korei, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii. Obecnie jej prace można zobaczyć na wystawie „Nowe spojrzenie” w Muzeum Narodowym w Gdańsku i w nowej odsłonie stałej ekspozycji Polskiej Sztuki Współczesnej w Muzeum Narodowym w Poznaniu.

Pomysł to kontynuacja akcji "Sztuka pod choinkę", która miała na celu promocję radomskich twórców i zarazem pomoc w sprzedaży ich dzieł. W efekcie projektu powstała wirtualna ekspozycja prac artystów z Radomia i regionu, które twórcy przeznaczyli do sprzedaży. 

- Zakładamy popularyzowanie takich dyscyplin jak: malarstwo, rysunek, rzeźba, ceramika, fotografia itp., z wyjątkiem rękodzieła artystycznego typu ozdoby, dekoracje, makramy. Inicjatywa Łaźni ma stanowić szeroko rozumianą promocję artystów i sztuki. Ma pomóc w bezpośrednim dotarciu potencjalnych nabywców do sprzedających autorów. Sama Łaźnia nie pośredniczy i nie prowadzi sprzedaży bezpośredniej - wyjaśnia Agnieszka Sieradzka-Miernik z klubu. Jak podkreśla, galeria będzie działała na stałe i w każdej chwili można zgłosić do niej prace, można również w każdej chwili je zakupić.

Szczegółowy regulamin akcji adresowany do artystów chętnych do partycypowania w projekcie dostępny jest na www.laznia-radom.pl.

Krzysztof Mańczyński to artysta malarz i rzeźbiarz urodzony w 1940 roku w Radomiu. W 1968 roku ukończył Wydział Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w Pracowni Ilustracji Książkowej pod opieką prof. Jana Marcina Szancera.

W swoim dorobku twórczym ma kilkadziesiąt wystaw indywidualnych, brał też udział w ponad 150 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jest laureatem wielu nagród na konkursach i wystawach plastycznych. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych oraz kolekcjach w kraju i za granicą. Na jego obrazach często pojawia się Radom, ale nie brakuje i pejzaży bieszczadzkich, czy widoków z zagranicznych podróży. Pasją artysty są także krzyże z drewna.

Na wystawie prezentuje pejzaże inspirowane jego ukochanymi Bieszczadami, począwszy od 1979 po ostanie prace z roku 2020. Wystawa składa się z dwóch ekspozycji: pierwsza zbiór prac malarskich, druga to pejzaże wykonane w technice pasteli.