Za nadaniem tytułu byli wszyscy radni (fot. Rada Miejska Radom)

Katarzyna Kalinowska, wiceprezydent Radomia przypomniała, że z inicjatywą nadania zasłużonej radomiance zaszczytnego tytułu wystąpiła Radomska Rada Kobiet i przypomniała najważniejsze fakty z życiorysu Marii Kelles-Krauz.

Maria Helena Kelles-Krauz urodziła się 11 czerwca 1882r. w Radomiu, zmarła 4 września 1969r. w Warszawie) to polityczka socjalistyczna, radna i przewodnicząca Rady Miasta Radomia (nazwa właściwa w roku 1919 - prezes Rady Miejskiej w Radomiu), działaczka społeczna, niepodległościowa i oświatowa, tłumaczka. Córka Antoniego i Eleonory z Wójcickich. Ukończyła w 1895 roku pięć klas gimnazjum rosyjskiego w Radomiu, a następnie Kursy Handlowe dla Kobiet Józefy Siemiradzkiej w Warszawie (1900). W latach 1901–1904 pracowała jako buchalterka w Towarzystwie Rolnym w Radomiu.

W 1904 r. jej mężem został Stanisław Kelles-Krauz (1883–1965). W związku ze studiami i pracą męża, od 1904r. przebywali w Wiedniu, od 1905 zamieszkiwali w Krakowie. W tym czasie Maria studiowała przyrodę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Działała wówczas w Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Po pobycie w Kosowie i Paryżu i powrocie do Radomia była współorganizatorką Oddziału Towarzystwa Kultury Polskiej oraz Biblioteki Publicznej. Włączyła się też do pracy w miejscowej PPS i Związku Strzeleckim.

Po wybuchu I wojny światowej uczestniczyła w tworzeniu struktur Polskiej Organizacji Wojskowej, pracowała także w miejscowym Komitecie Obywatelskim. W 1914r. pracowała w Komitecie Obywatelskim. Wzięła udział w odbudowie struktur PPS w Radomiu w pierwszej połowie 1915 roku.

Maria Kelles-Krauz w latach 1916–1918 była członkinią Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Radomiu. W latach 1915–1918 była organizatorką i przewodniczącą Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego w Radomiu. Przewodnicząca okręgu radomskiego Ligi Kobiet PW (1916–1918). Współorganizatorka i działaczka Komitetu Narodowego w Radomiu (1915).

W okresie międzywojennym należała do czołówki działaczy Polskiej Partii Socjalistycznej w Radomiu. W pierwszych wyborach samorządowych po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 9 marca 1919 r., Maria i Stanisław Kelles-Krauzowie uzyskali mandat radnych Rady Miasta Radomia. 1 kwietnia 1919 r. Maria Kelles-Krauz jako pierwsza kobieta w Polsce została wybrana, spośród radnych, na Prezesa Rady Miejskiej w Radomiu. Wybór ten miał miejsce zaledwie kilka miesięcy po uzyskaniu przez kobiety praw wyborczych (listopad 1918r.). Łącznie wybierano ją dwukrotnie, w roku 1919 i w 1923, a funkcję przewodniczącej rady miejskiej pełniła do 1926.

Wiceprezydent Kalinowska zapowiedziała, że w przyszłym tygodniu zaplanowana jest nadzwyczajna sesja rady miejskiej, która w uroczysty sposób przypomni sylwetkę i działalność Marii Kelles-Krauz.

bdb

Maria Kelles-Krauz

Jak wynika z uzasadnienia do projektu uchwały w tej sprawie, 22 lipca 2024 r. wpłynął do Rady Miejskiej w Radomiu wniosek prezydenta Radomia o nadanie Marii Kelles-Krauz tytułu Honorowego Obywatela Miasta Radomia. Jest to inicjatywa Radomskiej Rady Kobiet, którą Radosław Witkowski poparł. "Podkreślił, iż jest przekonany, że postawa Marii Kelles-Krauz może być inspiracją dla kolejnych pokoleń Radomian a jej wkład w rozwój miasta zasługuje na tą szczególną formę upamiętnienia" - czytamy w uzasadnieniu.

"Maria Kelles-Krauz swoją działalnością i zaangażowaniem na rzecz lokalnej społeczności znacząco przyczyniła się do rozwoju naszego miasta a jej nieoceniona praca na polu społecznym, kulturalnym oraz edukacyjnym jest dowodem na to, jak wielki wpływ może mieć jeden człowiek na życie innych. Maria Kelles-Krauz była zaangażowaną działaczką niepodległościową i społeczną. W czasie pierwszej wojny światowej współtworzyła struktury Polskiej Organizacji Wojskowej i Komitetu Obywatelskiego w Radomiu oraz działała w Polskiej Partii Socjalistycznej. Organizowała pomoc dla internowanych legionistów i działała w Lidze Kobiet Pogotowia Wojennego" - podkreślono w uzasadnieniu.

W życiorysie kandydatki do honorowego tytułu znalazły się też inne ważne wydarzenia: w 1919 r. jako pierwsza kobieta została wybrana na przewodniczącą Rady Miejskiej w Radomiu, gdzie promowała edukację i inicjowała wiele projektów społecznych. Za swoje zasługi w odzyskaniu niepodległości została odznaczona Krzyżem Niepodległości.

"Zdaniem Prezydenta  - napisano w uzasadnieniu - ustanowienie Marii Kelles-Krauz honorowym obywatelem miasta Radomia byłoby symbolicznym wyrazem uznania i wdzięczności ze strony całej społeczności miasta".

bdb

Teresa Grodzieńska

W obu przypadkach prezydent uzasadnia, że nadanie tytułu Honorowego Obywatela Miasta Radomia będzie uhonorowaniem heroicznych zasług  tych osób dla miasta i Rzeczpospolitej Polskiej.

"Teresa Grodzińska to sanitariuszka, która odznaczyła się bohaterską postawą i męczeńsko zginęła podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Jako pierwsza Polka została odznaczona pośmiertnie Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. W czasach II Rzeczpospolitej stała się symbolem poświęcenia młodości i życia dla  Ojczyzny" - czytamy w uzasadnieniu wniosku.

Teresa Grodzińska urodziła się w 20 grudnia 1899 roku w Jaszowicach koło Radomia, w patriotycznej rodzinie ziemiańskiej znanych społeczników. Już jako uczennica Gimnazjum Żeńskiego Marii Gajl w Radomiu działała aktywnie w harcerstwie, a w 1915 roku wstąpiła do tajnej Organizacji Młodzieży Narodowej. Po ukończeniu gimnazjum, w 1918 roku rozpoczęła naukę w Szkole Ogrodniczej w Warszawie.

Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej praktykowała jako pielęgniarka, by w lipcu 1920 roku – jako ochotniczka - ruszyć na front. Przydzielona do 4 pułku piechoty Legionów, od 19 sierpnia uczestniczyła w działaniach wojennych w rejonie Hrubieszowa. Zasłynęła odwagą i poświęceniem, m.in., jak podaje wniosek o odznaczenie jej orderem Virtuti Militari, przenosiła rannych „przez płonący most na rzece Huczwie, ostrzeliwany przez 3 nieprzyjacielskie karabiny maszynowe”, i to w sytuacji, gdy zdrowi żołnierze już się wycofali. 1 września 1920 roku 4 pp Legionów został otoczony przez 1 Armię Konną Siemiona Budionnego. Teresa Grodzińska nie wycofała się i kontynuowała opiekę nad rannymi żołnierzami. Tego dnia została wzięta do niewoli. Kilka godzin miała bronić się przed atakującymi ją Kozakami, którzy w końcu niezwykle brutalnie zamordowali ją we wsi Czortowice. Została pochowana przez miejscową ludność, jednak kiedy gdy tylko Wojsko Polskie odbiło Czortowice,
ekshumowano jej szczątki i mimo toczących się walk,na początku września pochowano w Chełmie, z napisem na grobie „Cześć Ci,Męczennico”. Już 11 września wojsko wystąpiło o odznaczenie jej Złotym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari, jej szczątki przeniesiono do Radomia i 18 września 1920 roku zorganizowano uroczysty wojskowy pogrzeb z honorami. Trumnę wieziono na lawecie. W kondukcie szły tysiące radomian oraz uratowani przez Teresę Grodzińską żołnierze. Została pochowana w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Limanowskiego w Radomiu.

Postawę Teresy Grodzińskiej bardzo szybko uznano za niezwykle wyróżniającą się na tle dziesiątków tysięcy innych. Była pierwszą kobietą i jedną z pierwszych osób odznaczonych przez II Rzeczpospolitą Orderem Virtuti Militari. Stała się symbolem najwyższego patriotyzmu i poświęcenia dla Ojczyzny.
Stawiana była w jednym rzędzie z Orlętami Lwowskimi jako wzór dla młodzieży. W 1926 roku imieniem Teresy Grodzińskiej nazwano jedną z sal Wojskowego Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, gdzie odbyła kurs sanitariuszki. W szpitalu umieszczono również tablicę pamiątkową. Poświęcono jej także dwie tabliczki pamiątkowe w murze cegiełkowym zamku na Wawelu.

Żołnierz legionów

Józef Marjański

>Józef Marjański był żołnierzem legionów Piłsudskiego, Polskiej Organizacji Wojskowej, współtwórcą Republiki Radomskiej, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej. Był trzykrotnie odznaczony Krzyżem
Walecznych i pośmiertnie orderem Virtuti Militari oraz Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Marszałek Józef Piłsudski mówił o nim „pierwszy z dzielnych”< - napisano w uzasadnieniu wniosku o nadanie tytułu.

Józef Marjański urodził się 10 sierpnia 1892 w Radomiu. Już jako uczeń Miejskiej Szkoły Handlowej działał w konspiracyjnych OMN „Przyszłość” i skautingu. W 1911 roku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, podczas których nadal działał w organizacjach niepodległościowych. Studiów nie ukończył ze względu na wybuch I wojny światowej. W 1914 roku w Krakowie zaciągnął się do Legionów Polskich, z którymi przeszedł cały szlak bojowy 1 pułku piechoty Legionów. Po kryzysie przysięgowym był internowany, a po powrocie do rodzinnego Radomia został pierwszym komendantem VII Okręgu Polskiej Organizacji Wojskowej. Radom był pierwszym miastem Królestwa Polskiego, które w 1918 roku wywalczyło wolność.

2 listopada zawiązał się tzw. Komitet Pięciu i powstała Republika Radomska, która miała swój własny rząd, policję i wojsko. Józef Marjański został wojskowym komendantem radomskiego rządu i 2 oraz 3 listopada kierował akcjami rozbrajania austriackich żołnierzy i przejęcia koszar, dworca kolejowego czy kasy skarbowej. Jako komendant odebrał też przysięgę wojska i urzędników na wierność Niepodległej
Polsce. Wkrótce Józef Marjański został komendantem Radomskiego Okręgu Wojskowego. Brał udział w walkach w Radomskiem i Kieleckiem, zdobywał zbrojnie m.in. Kozienice i Wierzbnik.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej Józef Marjański w stopniu kapitana dowodził I batalionem 1 pułku piechoty Legionów. Uczestniczył w kampanii kijowskiej i Bitwie Warszawskiej. 22 sierpnia 1920 roku podczas Bitwy Białostockiej, w czasie trudnych walk, Marjański kilkukrotnie okazał się postacią kluczową, podrywając do walki walczące ze znacznie liczniejszym przeciwnikiem oddziały. Zginął, osłaniając wycofujący się sztab dywizji, w okolicy ówczesnego Zarządu Miasta przy ulicy Warszawskiej w Białymstoku. Józef Marjański został pośmiertnie awansowany na majora i pochowany na Białostockim Cmentarzu Wojskowym. W 1923 roku jego prochy ekshumowano, przewieziono do Radomia i z honorami wojskowymi pochowano na cmentarzu przy ul. Limanowskiego.

Jego postać jest przykładem wyjątkowego heroizmu i absolutnego oddania Ojczyźnie. Był współtwórcą polskiej i radomskiej wolności, za które bez wahania zapłacił najwyższą cenę.

Gratulacje z rąk prezydenta odbiera Halina Szpilman

Córki byłego prezydenta Radomia były już obecne na jednej z sesji rady (tu z Marcinem Dąbrowskim)

Córki Józefa Grzecznarowskiego były na jednej z sesji rady miejskiej

Halina Szpilman i Marcin Dąbrowski