Tyle nam zostało z dworca autobusowego

Prezes stowarzyszenia Radomir Jasiński wystosował do prezydenta Radomia list, który publikujemy w całości.

Przenieść bliżej dworca PKP

 1. Popieramy ideę przeniesienia dworca autobusowego z terenu dawnego dworca PKS na działkę, na której obecnie znajduje się stacja paliw przy placu Dworcowym.
2. Takie umiejscowienie zapewnia optymalną integrację różnych środków transportu publicznego: autobusów komunikacji miejskiej, autobusów podmiejskich, regionalnych, krajowych oraz kolej. Warto podkreślić, że zapewni również najkrótszą drogę dojścia pieszym i umożliwi przesiadki praktycznie drzwi w drzwi.
3. W celu zoptymalizowania korzyści z przeniesienia dworca autobusowego dla miasta należy również przebudować otoczenie placu Dworcowego.

Jak przebudować?

Przebudowa powinna uwzględniać:
- przeniesienie obu przystanków Dw. Główny PKP/Poniatowskiego oraz przystanku Dw. Główny PKP/Poczta na plac Dworcowy;
- przeniesienie przystanku autobusowego Dw. Główny PKP/Traugutta 02 na nowy dworzec autobusowy przy placu Dworcowym;
- działania zachęcające innych przewoźników podmiejskich zatrzymujących się obecnie między innymi na stacji paliw, czy na parkingu przy sklepie Biedronka, do przeniesienia się na nowy dworzec;
- budowę skrzyżowania bezkolizyjnego Traugutta/Dowkontta/Poniatowskiego.

Zgodnie z koncepcją Miejskiej Pracowni Urbanistycznej ciąg Dowkontta - Poniatowskiego powinien przebiegać pod ziemią. Środki na tą inwestycję można zapewnić rezygnując z planowanej przebudowy skrzyżowania przy pl. Ołdakowskiego, która niewiele zmieni w układzie komunikacyjnym oraz jak zapewniają władze miasta nie uchronią przed zalewaniem tunelu w al. Grzecznarowskiego oraz osiedla Planty;
- przebudowa ul. Traugutta pod kątem wykorzystania wyłącznie dla pieszych i komunikacji publicznej, co jest zgodne z planami Miejskiej Pracowni Urbanistycznej.

Takie działania planistyczne stworzą atrakcyjną przestrzeń między dworcem kolejowym a ul. Żeromskiego.

Na miarę wielkości i roli

Wartością dodaną inwestycji będzie likwidacja stacji paliw w miejscu, gdzie według zasad urbanistyki powinna być reprezentacyjna zabudowa miejska. Nowy dworzec autobusowy powinien nawiązywać do charakteru miejsca, tj. budynku zabytkowego dworca kolejowego oraz odznaczać się wysokimi walorami estetycznymi pełniąc rolę wizytówki miasta.

Radom musi planować inwestycje publiczne na miarę swojej wielkości i roli, jaką powinien pełnić w regionie. Dobry przykładem są miasta podobnej wielkości, jak Bielsko-Biała, która planuje budowę dużego węzła przesiadkowego przy dworcu kolejowym za 250 mln zł oraz Kielce, które wykupiły dawny dworzec PKS od prywatnej firmy i przebudowały go na najwyższym światowym poziomie pod względem estetyki i funkcjonalności".

Śródtytuły pochodzą od redakcji

fot. archiwum prywatne artysty

Jan Andrzej Jasiński od początku lat 90. realizował prace o dużym zróżnicowaniu formalnym i technicznym, objęte wspólnym hasłem: „Ćwiczenia wyzwalające dla mieszkańców miasta Radomia”. Chodziło o formy i treści, jakich to miasto nie znało: happeningi, performansy, nowa fotografia. Pośród wielu pomysłów, pojawił się taki, który nawiązywał do pewnych schematów konstrukcyjnych obecnych w naszym otoczeniu. W budowie wielu form wokół można bowiem rozpoznać najprostsze figury geometryczne: koło, trójkąt, prostokąt. Dotyczy to zwłaszcza wytworów rąk ludzkich, choć i natura dostarcza nam szeregu podobnych skojarzeń, np. kręgi na wodzie czy kształt góry Fudżi, ale w prostokąty jest uboga. Człowiek za to wytwarza ich nadmiar – wystarczy się rozejrzeć!

Owocem tych przemyśleń był zapoczątkowany w 2000 r. projekt „Proste znaki”. Artysta przyjął, że będzie to plan na 20 lat. Jego pierwsza część (w wyborze) znalazła się na jego wystawie „3 dekady w Radomiu” w galerii przy ul. Traugutta (obecnie Galeria Łaźni) w 2010 r. i przedstawiała operacje na płaszczyźnie. Drugą odsłonę „Siódma pięciolatka”, która miała miejsce w 2015 r. w Resursie wypełniło 58 prac malarskich, które ukazywały sytuacje w iluzji przestrzennej. Płaskie figury zostały zastąpione czworościanami, sześcianami i kulami.

Obecny pokaz zamyka ten dwudziestoletni projekt, który – w najprostszym ujęciu – był zestawieniami trzech figur prostych z trzema kolorami zasadniczymi i trzema pochodnymi w stałym układzie, na prawach kontrastu. Można by rzec – szablon! Ale o to właśnie chodziło. Ideą bowiem główną stworzenie bogatej różnorodności interpretacji mentalnych i formalnych: od suchej surowości do barokowej dekoracyjności. Każda z prac podejmowała ten sam temat, i każda… była inna. Nie bez znaczenia był dla artysty aspekt dydaktyczny, który zawiera się w stworzonym przez niego na użytek odbiorców, w tym uczniów, stwierdzeniu: „Na temat nogi od stołu można namalować 10 obrazów, każdy zupełnie innymi i każdy bardzo dobry”. To prezentacja tezy, że można szukać satysfakcji twórczej także w działaniach na bardzo skromnym obszarze formalnym, który i tak pozostaje otwarty i nieskończony. Wystarczy czuć i myśleć… Kod liczbowy wystawy oznacza: 40 – tyle lat przy sztaludze, 20 – czas trwania projektu „Proste znaki”, 204 – liczba prac zrealizowanych w ramach projektu w latach 2000–2015, 69 – liczba prac na wystawie, 69 – wiek artysty.

Jan Andrzej Jasiński – ur. 1952 w Radomiu. Studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom w pracowni malarstwa profesora Mieczysława Wiśniewskiego w 1979 r. Twórczość w zakresie malarstwa, rysunku, ilustracji, scenografii, grafiki reklamowej, instalacji i performansu. Uczestnik 18 wystaw indywidualnych i 130 wystaw zbiorowych. Prowadzi działalność animatorską na terenie Radomia. wykładowca rysunku, malarstwa, kształtowania otoczenia, działań i struktur wizualnych, perspektywy w rysunku (Zespół Szkół Plastycznych im. Józefa Brandta w Radomiu - 2004–2018), nauczyciel rysunku, malarstwa, podstaw projektowania i kompozycji.