Dariusz Grabuś "Długo wyczekiwany spokój" (fot. archiwum artysty)

Charakter obrazów Dariusza Milczarka determinują dynamiczne kontrasty światłocieniowe, mocne zestawienia barw i budowana za ich pośrednictwem tajemnicza atmosfera na pozór banalnych miejsc. Dekonstruując przestrzeń kolorem i światłem, artysta przekracza umowną granicę realności przedstawianego świata. Konsekwentnie uświadamia, że nie o jego odtwarzanie tu chodzi, ale o ewidentną grę podstawowymi środkami wyrazu malarstwa. Krakowska tradycja kolorystyczna ma w osobie Milczarka kolejnego przedstawiciela, bowiem przecież nieważne „co?”, ale „jak?” się maluje.

Przestrzeń dworca w sztuce

Mieszkając niedaleko dworca PKP, przygarnął jego przestrzeń i specyfikę do swojej sztuki. Niemal 150 lat wcześniej atmosferą dworca Saint- Lazare zafascynował się Claude Monet, do tej tematyki sięgali również artyści bardziej współcześni, także polscy, wśród nich Józef Czapski i Andrzej Wróblewski. Ślad ich doświadczeń odnaleźć można w rejestracji miejsca prowadzonej przez Dariusza Milczarka. Poczekalnie, perony, wagony i podróżni, raz jeszcze stali się scenerią i bohaterami obrazów, materiałem wyjściowym dla rozważań o kolorze, świetle i ulotności zdarzeń. Bardziej lub mniej konkretne, czasem wręcz abstrakcyjne, motywy ulegają zmieniającym się poszukiwaniom i oczekiwaniom artysty.

Równie ciekawą, co warstwa formalna jest przestrzeń metaforyczna tych prac. Tam, gdzie światło i cień, zawsze pojawia się mit jaskini Platona i jego koncepcja poznania. Tam, gdzie dworzec i pociąg, budzi się mit wędrówki człowieka, podróży, do której wcześniej czy późnej stanie każdy z nas. (Mariusz Jończy, kurator wystawy).

Radomianin w Krakowie

Dariusz Milczarek (urodzony w 1985 r. w Radomiu) studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom zrealizował w pracowni prof. Adama Wsiołkowskiego, pod kierunkiem tego pedagoga w 2017 r. uzyskał tytuł doktora. Zajmuje się malarstwem sztalu­gowym, fotografią, muralem, jest animatorem wydarzeń kulturalnych. Pełni rolę kierownika krakowskiej Galerii Pryzmat. Jest założycielem przestrzeni kreatywnej Kąt Kultury. Swoje prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Obrazy artysty znajdują się w kolekcjach muzealnych (Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum ASP w Krakowie) i pry­watnych w Polsce i za granicą.

Realizm ocierający się o abstrakcję

Dariusz Grabuś zajmuje się malarstwem i fotografią. Swój warsztat kształtował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz w Sopockiej Szkole Fotografii.

Artysta tworzy realistyczne obrazy, które ocierają się o abstrakcję. Jego prace są inspirowane architekturą nowoczesnej Kalifornii połowy XX wieku oraz designem z tego okresu. Kompozycje przepełnione są płaszczyznami czystych barw. Intensywność światła i gęstość kolorystyki autor przełamuje cieniem. Prace są chłodne i zdystansowane, emanują estetyczną ciszą i swobodną elegancją. 

W centrum - człowiek

Artysta w centrum swoich obrazów zawsze stawia człowieka, nawet jeśli nie jest on widoczny na płótnie. Pokazuje trudną do uchwycenia granicę między prawdziwą obecnością drugiej osoby a samotnością jednostki. Obrazy Grabusia są harmonijne, niemal geometrycznie uporządkowane. Zatrzymują błogie kadry, które są fragmentami dłuższych historii. W tych pozornie spokojnych scenach z codzienności można wyczuć napięcie i niepokój. Co skrywają? Odbiorcy sami mogą tworzyć interpretacje tego, co się dzieje na płótnie i poza nim. 

Przemijanie i wyobcowanie

Wystawa „Ostatnie dni lata” to nie tylko spojrzenie na naturę kończącego się sezonu, lecz także głęboka refleksja nad wyobcowaniem, jakie przynosi przemijanie. Artysta zaprasza nas do świata, gdzie barwy, światło i kompozycje przypominają nam o chwilach pełnych spokoju, ciszy i naturalnego piękna, nie pozwalając nam jednocześnie zapomnieć o ich ulotności. (Ewa Prokopiak).

Dariusz Grabuś (urodzony w 1973 r. w Gdyni) studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz w Sopockiej Szkole Fotografii. Zajmuje się malarstwem, grafiką projektową i artystyczną, fotografią oraz ceramiką. Swoje realizacje prezentował na kilku wystawach indywidualnych. Atrakcyjność jego obrazów przyciąga uwagę publiczności oraz kolekcjonerów w Polsce i za granicą (USA, Meksyk, Wielka Brytania).

fot. Materiały prasowe/MCSW Elektrownia

Wychowanek wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych i warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, współzałożyciel Gruppy, współredaktor pisma Gruppy, „Oj dobrze już”, malarz, rysownik, performer, poeta, teoretyk sztuki. Jego obrazy znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu, warszawskiej Zachęty, w innych kolekcjach państwowych i prywatnych, także w radomskiej Elektrowni.

"Ekspresyjne kompozycje Ryszarda Grzyba, na ogół utrzymane w żywej, kontrastowej gamie barwnej, od lat przyciągają uwagę krytyków, kolekcjonerów i wystawców sztuki aktualnej. Malarstwo artysty jest rejestracją osobistych refleksji dotyczących otaczającej go rzeczywistości i nierzeczywistości, żywiołowym, aczkolwiek kontrolowanym komentarzem, poetycką improwizacją. Przed laty w twórczości Grzyba, dominowały wątki łączące elementy natury „psycho-polityczno-fizjologicznej” oraz komentarze przybliżające drogę kształtowania świadomości. Obrazy zawierały treści krytykujące totalitaryzm, materializm i konsumpcjonizm. Wykorzystując język absurdu i niepowagi, zwielokrotniał emocjonalny stosunek do podejmowanych zagadnień. Uproszczona ekspresja, odważna tematyka, kolorystyczny instynkt i specyficzne poczucie humoru określiły etap działalności w Gruppie. W kolejnych dziesięcioleciach sztuka Ryszarda Grzyba nabierała bardziej osobistego charakteru, tematyka przekierowana została na mniej spektakularne, choć nadal ważne problemy. Świat natury, zwierząt, symboli i szamańskiej magii stały się motywami kolejnych obrazów, w których dominującą rolę zaczęły odgrywać rozwiązania formalne." - pisze o artyście koordynator wystawy Mariusz Jończy.

Jończy wyjaśnia też, że tytuł wystawy „W samym środku życia jest malarstwo”, określa rangę i rolę medium, które artysta wybrał dla komunikowania się z publicznością. Kompozycje z ostatnich dwudziestu lat spotykają się ze sobą, niektóre pierwszy raz, konfrontują zmieniające się rozstrzygnięcia, często dotyczące powtarzającego się tematu. Autor wraca do wybranych motywów, szukając w ich polu nowych sposobów realizacji, buduje ich zróżnicowany, jednocześnie komplementarny wizerunek.