Artur Krajewski, fot. archiwum artysty

Wystawa jest formą symbolicznej manifestacji wobec ciągnących się od lat, wstydliwych dyskusji dotyczących przywracania rangi i znaczenia roli kobiet we wszelkich przejawach życia.

Utrzymujące się dysproporcje i krzywdzące schematy społeczne, kształtujące wizerunek codzienności, podporządkowują kobiety patriarchalnej koncepcji historycznej. Podążanie drogą przestarzałych, wytartych norm w zmieniającym się ideologicznie i technologicznie świecie, wydaje się być metodą anachroniczna i krzywdzącą. Tym bardziej zaskakującym jest fakt, że od lat korekty w komentowanym obszarze przebiegają tak wolno. Nawiązując do paradygmatu „Świętej Rodziny”, Artur Krajewski dokonuje artystycznej dekonstrukcji i redefinicji tradycyjnego wyobrażenia roli kobiet i relacji międzyludzkich. Sięgając do archetypicznych motywów „Matek Izraela”, zaczerpniętych ze stron Biblii, podkreśla ich niebanalną rolę w kształtowaniu cywilizacji. Językiem syntezy i redukcji, opisując postacie analizowanych bohaterek i bohaterów płaskimi plamami utrzymanymi w kontrastach czerni i żółci, przenosi nas do skomplikowanego świata puzzli, z których ułożona jest historia i ludzkie życie. Tradycyjny porządek rozsypuje na części i pozwala nam ułożyć go na nowo.

To nie pierwszy raz, kiedy autor Świętej Rodziny podejmuje temat nierówności i problematycznego traktowania płci przeciwnej. 20 lat temu, wystawą Krzyk (2005, Teatr Komedia, Warszawa; 2006, Galeria Promocyjna Staromiejskiego Domu Kultury, Warszawa), w Teatrze Komedia , rozbudowaną o działanie performatywne projektu Malarski Teatr Mody Krzyk, zdefiniował swoje wyraźne stanowisko. Językiem postmodernizmu, ekspresyjną formą i kolorem, nawiązał do twórczości Edwarda Muncha. Rozbudowując wywołany wątek zmonumentalizował jego znaczenie. Obecna wystawa różni się od Krzyku. Jej przekaz, choć jednoznaczny nie jest tak oczywisty. Nawiązanie do języka awangardy (Kazimierz Malewicz, Władysław Strzemiński, Andrzej Dłużniewski) czy doświadczeń Keitha Haringa lub Jerzego Ryszarda Zielińskiego, pozwala kolejne ideogramy Krajewskiego odczytywać na różnych poziomach interpretacyjnych.

fot. Orkiestra Grandioso

Przemysława Zych podkreśla, że jubileusz 45-lecia Grandioso to również i jego święto. - Przed niemal 30 laty dyrektor Zdzisław Włodarski potrzebował pianisty na kolejne konkursowe i festiwalowe wojaże i tak trafiłem do orkiestry, z którą dane mi było występować przez dobre kilka lat. Tam poznałem mnóstwo wspaniałych ludzi, z których wielu nadal pracuje z zespołem podtrzymując to, co wydaje mi się stale najważniejszym elementem jego charakteru – niesamowitą, radosną energię wynikającą owszem ­– ze wspólnego muzykowania, ale przede wszystkim ze wspaniałych relacji między jej członkami. I jeśli znakomity skrzypek ludowy z Lubelszczyzny Stanisław Głaz twierdzi, że „muzyka to jest przyjaźń", to Grandioso jest tych słów emanacją - zapewnia kompozytor.

Przemysław Zych dedykuje orkiestrze swój nowy utwór na specjalne zamówienie zespołu i jego dyrygenta Dariusza Krajewskiego. Z założenia utwór odnosi się do tradycji XIX-wiecznych uwertur koncertowych, które już jako samodzielne formy, a nie jedynie wstępy do większych dzieł, miały na celu przede wszystkim ukazanie szerokich możliwości orkiestrowego zespołu.

Koncerty z nowym programem

Dyrygenta Dariusza Krajewskiego cieszy duże zainteresowanie koncertami. - To nas bardzo napędza. Pracy w tym roku mieliśmy sporo, ale zawsze najważniejsze są dla nas koncerty dla radomskiej publiczności - zapewnia.

Na listopadowe koncerty jubileuszowe Grandioso przygotowało zupełnie nowy program. - Będą jak zawsze wzruszenia i przeżycia estetyczne podczas pierwszej części koncertu oraz bardzo dobra zabawa w części drugiej. Wystąpi 80-osobowa orkiestra wraz z mażoretkami, zespołem Props, tamburmajorkami, zaprosiliśmy także Maję Bartold do wykonania jednej z piosenek - zapowiada Dariusz Krajewski.

Punktem kulminacyjnym koncertów jubileuszowych będzie światowe prawykonanie nowej kompozycji Przemysława Zycha „Uwertura Zimowa". Kompozycja powstała w ramach programu „Zamówienia Kompozytorskie" Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, i pierwszy raz zabrzmi w Radomiu w wykonaniu Orkiestry Grandioso. - Jest to dla mnie i orkiestry wielka nobilitacja, to jest wejście do światowej ligi orkiestr realizujących zamówienia kompozytorskie. Zresztą zainteresowanie utworem już, przed premierą, przekracza granice kraju - podkreśla dyrygent. 

Podczas koncertu orkiestra wykona również utwory z repertuaru Bon Jovi, Lady Gaga, Queen, Europe, muzykę z filmów Mulan, Pitch Perfect. Dochód z koncertu przeznaczymy na udział w przyszłorocznych Mistrzostwach Świata Orkiestr, które odbędą się w Niemczech pod koniec czerwca 2024 r.

fot. Łukasz Wójcik/UM Radom

Wydarzenie było podsumowaniem 45-letniejhistorii radomskiej orkiestry. Aktualni Mistrzowie Polski zaprosili do współtworzenia koncertu swoich absolwentów oraz obecnych członków. Wystąpili: Orkiestra Małe Grandioso, Orkiestra Grand - Radomska Orkiestra dla Dorosłych, Orkiestra Absolwentów Grandioso, Orkiestra Grandioso Radom oraz Mażoretki Grandioso i Mażoretki Absolwentki. Zespoły wystąpiły pod dyrekcją Kingi Składanek i Dariusza Krajewskiego.

Kilka tysięcy osób

- To jest praca nas wszystkich, począwszy od kadry i młodzieży, ale nie tylko tej, która należy do orkiestry , ale i tej która w niej była. To jest taki długi marsz, 45 lat - podsumowuje Dariusz Krajewski, dyrygent Grandioso. Przyznaje, że na początku było trudno. - Ja tego nie pamiętam, ale wiem z relacji, że tak było, dziś jest na pewno łatwiej - podkreśla. - Staramy się rozwijać, czerpać od innych poprzez  uczestnictwo w konkursach, wyjazdach, koncertach. Mam nadzieję, że cieszymy ucho i oko publiczności. Dzisiaj występujemy w ok. 200-osobowym składzie, ale przez te 45 lat przez zespół przewinęło się kilka tysięcy osób - mówi dyrygent.

Dla Wiktora Zucha, klarnecisty muzyka to całe jego życie. - Do szkoły muzycznej chodzę już 10 lat. Jestem dumny, że mogę grać w tej orkiestrze. Mamy dużo tytułów, wygrywamy mistrzostwa, cieszę się, że mogę być w orkiestrze - zapewnia.

- Gram w orkiestrze na trąbce od 12 lat. Kiedyś byłam marżoretką. Dla mnie ważni są przede wszystkim ludzie i atmosfera, jaka tu panuje - zapewnia Anna Umię

cka.

Fenomen miejsca

Grandioso jest częścią Młodzieżowego Domu Kultury. - Słowackiego 17 (to adres MDK) to fenomen miejsca. Mamy mistrzynie świata w akrobatyce, w tańcu, najlepszy zespół akrobatyczny w Polsce drugi raz z rzędu. Mamy największa orkiestrę młodzieżową w Polsce, liczy przecież około 200 osób - podkreśla dyrektor MDK Dorota Sokołowska. Nie ukrywa, że jest bardzo dumna. - Całe życie uważałam, że z młodymi ludźmi trzeba budować na ich mocnych stronach i na pasjach, bo jeżeli ktoś doświadcza sukcesu, to jemu lepiej, mądrzej, fajniej, bardziej odpowiedzialnie się żyje, wybiera, podejmuje decyzje - twierdzi dyrektor Sokołowska.

kat, bdb

Nagrodę za 2013 r. otrzymał Marcin Kępa