Markowski – Mój Radom

Pospandemiczne roztrząsania tematem radomskiego dyktanda. Zwyciężczyni napisała bezbłędnie!

redakcja — Sun, 03 Oct 2021 09:26:48 +0000

Agnieszka Jaworska-Więcoszek napisała dyktando bezbłędnie (fot. MBP Radom)

Tekst organizowanego już po raz piętnasty konkursu pod wymienionym już tytułem tradycyjnie przygotował i podyktował prof. Andrzej Markowski, honorowy przewodniczący Rady Języka Polskiego. Pod jego czujnym okiem odbyło się również sprawdzanie prac.

Mistrzynią Radomskiej Ortografii została Agnieszka Jaworska-Więcoszek, która nie popełniła w dyktandzie ani jednego błędu, co zdarzyło się w wieloletniej historii wydarzenia po raz pierwszy! Kolejni zwycięzcy to: Katarzyna Kwiecień (II miejsce), Aleksandra Kwiecień (III miejsce), Marek Ziółkowski (wyróżnienie), Katarzyna Czapczyńska (wyróżnienie) oraz Anna Paplińska (wyróżnienie). Nagrody (w postaci czytników e-booków) i wyróżnienia (vouchery na książki) odebrali z rąk wiceprezydenta Radomia Mateusza Tyczyńskiego, prof. Andrzeja Markowskiego oraz dyrektora Miejskiej Biblioteki Publicznej Przemysława Czai.

Uczestnicy mogli także wysłuchać koncertu "Potęga smaku albo sztuczny miód"w wykonaniu Dariusza Jakubowskiego, Katarzyny Thomas oraz Piotra Szafrańca.

Poniżej tekst tegorocznego dyktanda

Postpandemiczne roztrząsania

Zebrani po długim, przeszło tygodniowym korpospotkaniu w minigrupie eksmenedżerów, deliberowaliśmy nad tym, czegóż by można było się spodziewać po nowym popandemicznym porządku. Zrazu pół kpiąco, pół poważnie analizowaliśmy przedpandemiczne plusy i minusy wywróconego potem na opak świata, żeby dojść do nie najoryginalniejszego wniosku, że ówczesny facebookowy ogląd rzeczywistości już nijak ma się do nowego ładu, który wychynął tej jesieni. To, cośmy przeżyli, jawiło się poniewczasie jako meganiebezpieczny matriks, któryśmy przeżyli, pokonując nie tylko himalaje głupoty co poniektórych niedowarzonych decydentów, lecz także cyberterroryzm czyhający na łatwowiernych konsumentów informacji.

Wkrótce zaczęliśmy nakreślać superwizję nadchodzącej neorzeczywistości. Rzetelni i rządni gospodarze kraju, nie żądni korzyści osobistych, lecz dbający o dobro wspólne, mieliby być podstawą odnowy zszarganego zdrowia psychicznego i gwarantem rozwoju. Wszakby musiało to iść w parze z nowo zdefiniowanymi zasadami współpracy ogólnoeuropejskiej, ba, nawet ogólnoświatowej. No i, oczywiście multi-kulti, co rzecz prosta nie oznacza, że byłoby to ni to, ni śmo, ni owo, lecz właśnie i to, i śmo, i owo, zarówno dla sczerstwiałych dziadersów, jak i zagorzałych użytkowników fanpage’ów, dla prawaków i lewaków, dla kontestujących przy pół czarnej i lajkujących na mikrotabletach. Niechajbyśmy zażyli co najwięcej swobody po ponadpółtorarocznym faktycznym lockdownie kulturowym.

Rozentuzjazmowani takimi roztrząsaniami nie zauważyliśmy jednakowoż, że nadeszła, nie, nie czwarta fala, lecz czwarta warta w postaci stróżki, pani Euzebii, która głosem nieznoszącym sprzeciwu, kazała się nam co najrychlej przemieścić z powierzonej jej pieczy salki do sypialni naszego speczakładu. A nowy świat wyłaniał się zza murów już bez naszego współudziału.

Radomskie dyktando. Znowu można sprawdzić: „ó”, czy „u”, „ch”, czy „h”?

redakcja — Tue, 28 Sep 2021 05:30:56 +0000

fot. MBP Radom

Dyktando odbędzie się 2 października o godz. 11 w sali widowiskowej Resursy. Tekst przygotował i podyktuje prof. Andrzej Markowski, przewodniczący Rady Języka Polskiego.

Po dyktandzie organizator wydarzenia - Miejska Biblioteka Publiczna - zaprasza na koncert „Wokół Herberta, czyli potęga smaku albo sztuczny miód” w wykonaniu Dariusza Jakubowskiego, Katarzyny Thomas oraz Piotra Szafrańca.

Ogłoszenie werdyktu nastąpi o godz. 15 również w Resursie. Będzie ono połączone z tradycyjnym już wykładem prof. Markowskiego.

Zgłoszenia przyjmomowane są do 29 września. Udział w dyktandzie można zgłosić mailowo na adres: biblioteka@mbpradom.pl., telefonicznie: 48 36 267 35 lub przez formularz Google podany na stronie internetowej biblioteki. Tutaj także znajduje się regulamin i niezbędne do pobrania załączniki.

W konkursie mogą wziąć udział tylko mieszkańcy Radomia i powiatu radomskiego.

Zmiany pogodowe tematem radomskiego dyktanda. Sprawdź, czy napiszesz je bez błędów!

redakcja — Sun, 22 Sep 2019 16:31:26 +0000

Laureatka konkursu Eliza Mikulska odbiera gratulacje z rąk m.in. prof. Markowskiego

Laureatka jest z wykształcenia magistrem administracji i pracuje w Państwowej Straży Pożarnej. W zeszłym roku w konkursie o tytuł Radomskiego Mistrz Polskiej Ortografii zdobyła wyróżnienie. Drugie miejsce zajęła Anna Niklewska, a trzecie Natalia Rowińska - obie z Radomia. Jury przyznało także trzy wyróżnienia dla: Aleksandry Sowy, Julii Dzik i Ewy Rybińskiej.

Tekst dyktanda organizowanego przez Miejska Bibliotekę Publiczną, tradycyjnie przygotował prof. Jerzy Markowski, członek Rady Języka Polskiej przy Polskiej Akademii Nauk. W tym roku nie było jednak w nim - jak zazwyczaj odniesień do Radomia - tematem dyktanda była pogoda i różnorodne zjawiska atmosferyczne z nią związane.

Fot. MBP Radom, Łukasz Wójcik/UM Radom

Tekst dyktanda

Aktualne czy nieaktualne?

"Czyżby był w ostatnim półroczu temat minipogaduszek, ale i ekstraważnych roztrząsań, częstszy niż anomalie klimatyczne, wahania temperatury i ciśnienia, quasi-nawroty klimatu postglacjalnego i subtropikalnego na przemian? Raz po raz nawracające superupalne dni, gdzieniegdzie trwające nie mniej niż tydzień, prowokowały kiedy niekiedy do formułowania katastroficznych przepowiedni, mających się ziścić z dnia na dzień. Te nierzadkie niby-naukowe histeryczne, ale i chimeryczne ostrzeżenia bywały po prawdzie zhejtowane przez co rozsądniejszych na wpół wykształconych internautów meteorologów, jednakowoż nie wpłynęło to najwyraźniej na skonfundowanych i zestrachanych czytelników tabloidów. Ci zaiste wierzyli w koszałki-opałki i czary-mary, nie nieumyślnie, lecz jak najbardziej naumyślnie rozpowszechniane przez współczesnych nostradamusów i pospolitych wróżbitów.Bazując na niewiedzy, zaczęli oni wmawiać nie najmądrzejszym januszom i grażynom, lajkującym wszystko, co miało stempel „nierozwiązane” lub „skrywane przez władze”, że nawet z miniobserwacji chmur można wywróżyć ekokatastrofę. Niewinne cumulusy to według nich zapowiedź maksizawirowań meteorologicznych, a stratocumulusy, które co prawda przynoszą z rzadka przelotne opady, miałyby powodować nieprzewidywalne zmiany klimatyczne, i to takie na rachu-ciachu, z dnia na dzień.

Toteż nie dziwota, że Biuro Prasowe Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej musiało co i rusz wydawać uspokajające komunikaty, dotyczące nie aktualnych, lecz zasadniczych zmian klimatycznych. Bo wprawdzie prognozy hydrologiczno-meteorologiczne krótko- i średnioterminowe nastrajają nieoptymistycznie, ale straszenie powtórką biblijnego Armagedonu czy też wszechogarniającego nowego potopu jest dalece nieuzasadnione. A takie hocki-klocki i nierzadko żerowanie na zrozumiałym skądinąd ludzkim niepokoju powinny bez wątpienia podlegać osądowi nie tylko moralnemu, lecz także prawnokarnemu. No i sami Państwo widzą, że temat klimatyczno-katastroficzny, jakkolwiekbyśmy się starali go pominąć, wraca niczym wańka-wstańka. Bylebyśmy się nim za bardzo nie przejęli, bo na razie przecież „jeszcze w zielone gramy” i obyśmy na przekór wszystkiemu grać nie przestawali".

Radomskie dyktando. Wrażenia Żanety z pokazu Air Show 2018

redakcja — Sun, 30 Sep 2018 08:55:12 +0000

Prof. Markowski z laureatami

Do udziału w konkursie zgłosiło się 98 osób, w tym 24 z powiatu radomskiego. Ostatecznie w szranki stanęło 72 śmiałków (w tym 13 osób z powiatu radomskiego), którzy zmierzyli się z konkursowym tekstem. Prof. Andrzej Markowski, członek Rady Języka Polskiego przy Polskiej Akademii Nauk, wskazał błędy najczęściej popełniane przez uczestników. Problemy sprawiał zapis nazw własnych - oficjalnych i zwyczajowych - oraz imiesłowów z „nie”. Poprawność zapisu sprawdzało jury konkursowe, złożone z członkiń Stowarzyszenia Nauczycieli Polonistów. Komisja nagrodziła sześć najlepszych prac, przyznając kolejno: I nagrodę - Janowi Poniatowskiemu z Radomia, II - Magdalenie Mital z Radomia, III - Marcie Żarłok z Jedlanki (gmina Jedlińsk), a także trzy równorzędne wyróżnienia dla Elizy Mikulskiej z Kłonowca-Koraczy (gmina Skaryszew) oraz Anny Paplińskiej i Małgorzaty Sałaj z Radomia. Tekst dyktanda Wrażenia Żanety z pokazu Air Show 2018 w Radomiu Panna Żaneta nie była dotąd co prawda zagorzałą zwolenniczką pokazów lotniczych, gdyż gdzie indziej lokowała swoje pozaszkolne pasje, niemniej tym razem uległa namowom swoich ekstraprzyjaciółek, Wioletty i Żakliny, by nie później niż przed południem w niedzielę pojechać do bazy lotniczej na Sadkowie, na pasjonujące, jak się wydawało, widowisko super podczas Międzynarodowych Pokazów Lotniczych Air Show 2018. Mina jej co nieco zrzedła, gdy wyjrzawszy wczesnoporanną porą za okno ujrzała nie pierzaste, lecz burzowe chmury, zapowiadające pogodę wybitnie nielotniczą. Jednakże nie mogła przecież zawieść swoich koleżanek, rychło się więc wyszykowała i wyjechała na pokaz. Już od pierwszych chwil nie żałowała swojej decyzji. Pokazy rozpoczął wiatrakowiec, czyli autożyro, statek powietrzny, który widziała po raz pierwszy w życiu. Potem wznosiły się w powietrze różne formacje lotnicze. Przeważały samoloty, w tym jeden F-16 pilotowany przez Belga, ale były także czeskie śmigłowce Mi-171. Niezapomniane wrażenie wywarł na Żanecie supersamolot wczesnego ostrzegania E-3A w barwach NATO, zwłaszcza gdy nadleciał w konfiguracji do lądowania. Wypuszczone podwozie i włączone reflektory tego olbrzyma, z obracającym się bez przerwy dyskiem anteny radarowej, przypominały niechybnie członki cyberbajkowego smoka, który wychynął spomiędzy szaroburych chmur. Niepodobna opisać zachwytu, jaki ta maszyna wywołała wśród widzów. Nostalgię u najstarszych osób wywołały zabytkowe samoloty marki Harvard, sprowadzone na pokaz z okazji 100-lecia/stulecia polskiego lotnictwa wojskowego. To właśnie na harvardach szkolili się polscy piloci w Wielkiej Brytanii podczas II wojny światowej. Jak zazwyczaj, w pokazach uczestniczyli piloci różnych nacji. Byli więc między innymi Włosi, Finowie, Chorwaci, Czesi, Łotysze i Litwini. Żanecie jednak najurodziwsi wydali się radomscy chłopcy lotnicy z Zespołu Akrobacyjnego Orlik, doskonale zharmonizowani ze swoimi maszynami. Zresztą podobnego zdania byli chyba tak zwani spotterzy, czyli osoby mające hobby fotografowania obiektów latających, gdyż to Orliki właśnie były przede wszystkim obiektem ich zainteresowań. Niestety, sporo planowanych akrobacji trzeba było odwołać, gdyż niesprzyjająca aura je uniemożliwiała. A kiedy lunął kolejny rzęsisty deszcz, Żaneta i jej koleżanki przemoczone do suchej nitki musiały z nagła opuścić lotnisko i wrócić w domowe pielesze. Ale wrażenia zostały, wzmożone wizytówką pewnego megauroczego Orlika, który wsunął ją znienacka Żanecie w dłoń, gdy przechodził tuż obok niej. Fot. MBP Radom

Znasz polską ortografię? Sprawdź się na tekstach radomskiego dyktanda

redakcja — Sun, 01 Oct 2017 09:24:46 +0000

Laureaci konkursu z prof. Markowskim (pierwszy z prawej). Fot. MBP Radom

Do pierwszego, otwartego konkursu przystąpiło 98 osób z Radomia i powiatu radomskiego. Prof. dr. hab. Andrzej Markowski jak zawsze przygotował coś specjalnego. Tym razem było to rymowane Wyznanie poety wierszoklety. Wydaje się, że nie mogło być zbyt trudne. Nic bardziej mylnego, tekst wymagał bardzo rozległej znajomości zasad ortograficznych. Następnie nagrodzeni w poprzednich edycjach walki o tytuł Radomskiego Mistrza Polskiej Ortografii mogli się zmierzyć w zmaganiach o wyłonienie najlepszego z nich. Autor dyktanda zawiesił wysoko poprzeczkę. C I nagrodę w tym roku zdobył Michał Tuzimek, II - Julia Wróbel, a III - Karolina Wasik. Przyznano też trzy równorzędne wyróżnienia dla Moniki Szewczyk-Roli, Piotra Czerskiego i Łukasza Sałaja. Komisja konkursowa uhonorowała pozakonkursową nagrodą specjalną Arkadiusza Kleniewskiego za wyśmienitą znajomość zasad ortografii polskiej. Wśród mistrzów najlepszą okazała się Agnieszka Jaworska-Więcoszek. A toto teksty obu dyktand Wyznanie poety wierszoklety Gdym pisał niegdyś nieskromny poemat, / To co dzień miałem zaprawdę dylemat: / Użyćli naraz w nim onomatopej, / A wiersz to miałby być na pewno trochej, / Czy też posłużyć się niewprawnym jambem, / A rytm podrobić pod kubańską sambę. / I wówczas tak by wybrzmiał niedżezowy // niejazzowy rym: / Hop siup, tarara albo i rym-cym-cym. / Tu wstawić w wersie chciałbym wielokropek. / Wtem jednak dziarski ów chłopek-roztropek, / Na bakier będąc z mą interpunkcyją, / Wykrzyknął raz w głos: „Niechże mnie zabiją, / Lecz znowuż jakież nowe hocki-klocki / Chcą wte i wewte wyczyniać panoczki, / Ni stąd, ni zowąd, boć tu wielokropka / Nie trzeba. Winna się zapewne kropka / Pojawić. Przecież gdzie indziej na pewno / Można by z nutką tą bezsprzecznie rzewną/ Połączyć znak ów wielkiej niepewności,/ Jako że kropki w ogóle jawności/ W wypowiedzeniach nie unaoczniają/ We trzy za sobą stojąc tylko dają / To, że naprawdę człowiek się nasili, / Myśląc, cóżeście tutaj nadrobili, / Te niby-punkty do wiersza stawiając”. Dyktando mistrzów Przedjaskiniowy landszafcik Kiedy szarogranatowy mrok z nagła się rozprószył, Ksymena z wolna otworzyła oczy. Musiała jednakże od razu je zmrużyć, gdyż poraził ją przenikliwie ostry niby-laserowy strumień światła. W okamgnieniu zrozumiała, że leży przed niemalże siedemsetmetrową jaskinią, do której, szwendając się wkoło wylotu, nierozsądnie wsunęła się była bez najniezbędniejszego zabezpieczenia. Skonfundowana bezroztropnością swojego postępowania chciałaby doprawdy uciec jak najdalej, gdzieś do Shrekowego Zasiedmiogórogrodu i zaszyć się tam w najniedostępniejszych ostępach puszczy. Albo pogrążyć się wponadkilometrowej głębi Morza Saragassowego, w bermudach lub nawet bez bermudów, byle tylko jak najdalej od tych superzatroskanych quasi-ochotników ratowników, drepczących w tę i we w tę po nieskoszonej bujnej trawie w oczekiwaniu na helikopter TOPR-u. Wtem uświadomiła sobie, że wieloprzegródkowa torba-plecak, którą miała przerzuconą przez ramię, wonczas gdy zagłębiała się w megaprzepastną jaskinię, zsunęła się najwidoczniej w głąb, gdyż nie dostrzegała jej wokół siebie. A gdzie indziej nie mogła jej zostawić, bo skądinąd pamiętała, że gdzieniegdzie wyciągała z niej różne fatałaszki niezadługo przed tym, jak zeszła w otchłań jaskini. Byłażby to strata niepowetowana? Bo oprócz błahostek i fintifluszek, takich jak zalotka do podkręcania rzęs czy barbadoski zestaw mini do cellulitu, były tam ingrediencje do proliferacji komórek tkanki łącznej, zwłaszcza fibroblastów produkujących kolagen. A taka strata skazywałaby Ksymenę na odejście w urodowy niebyt. Wtem kątem oka spostrzegła, że jakiś nieuważny toprowiec // TOPR-owiec wymachiwał jej nieomal straconą torbą tuż tuż przed jej skołataną głową. Zrazu jęknęła więc z cicha, wskazując palce m na torbę, i natenczas ścichła, tracąc znowuż przytomność.

Laureatka dyktanda zrobiła tylko jeden błąd! Sprawdź, jak ty byś napisał

redakcja — Sat, 26 Sep 2015 17:47:20 +0000

Laureatka z prof. Markowskim

Pani Katarzyna bierze udział w dyktandzie od pierwszej edycji, odnosząc w nim duże sukcesy. Dwukrotnie była laureatką II i III miejsca. Drugie miejsce zajął Marek Ziółkowski, który pisze ortograficzną "klasówkę" od początku organizowania tej imprezy. W 2010 roku zajął trzecie miejsce. Trzecia lokatę wywalczyła Katarzyna Kitlińska-Dziuk, z wykształcenia anglistka. Ponadto przyznano trzy wyróżnienia: Oliwii Wesołowskiej (uczennica II klasy LO im. Jana Kochanowskiego w Radomiu), Sebastianowi Mireckiemu oraz Elżbiecie Pogudz (również uczennica liceum). Do udziału w X otwartym konkursie o tytuł Radomskiego Mistrza Polskiej Ortografii zgłosiło się 185 osób (w tym 47 z powiatu), ostatecznie do pisania przystąpiło 111 osób (w tym 28 z powiatu). Komisja złożona z nauczycieli - polonistów wnikliwie sprawdziła każdą pracę. Prof. Markowski zaznaczył, że w tym roku poziom prac był bardzo wysoki. Laureatka i zdobywczyni tytułu Radomskiego Mistrza Polskiej Ortografii zrobiła tylko… jeden błąd! Podczas uroczystości wręczania nagród wymieniono także jedenaście osób, które zrobiły mniej niż 10 błędów. Byli to: Barbara Chrzanowska, Radosław Fogiel, Agnieszka Jaworska-Więcoszek, Jacek Miernik, Anna Krawczyk, Monika Szewczyk-Rola, Elżbieta Pijanowska, Inga Kicior, Sylwia Siwak, Bernadetta Szaran, Teresa Środa. Prof. Andrzej Markowski opowiadał o meandrach polskiej ortografii oraz o tym, co by się stało, gdyby została przeprowadzona całkowita reforma ortografii. Także sami uczestnicy opowiadali potem, jak osiągać sukcesy w zmaganiach z polskimi zasadami pisowni. Uniwersalnym środkiem okazuje się oczywiście… czytanie! Tekst dyktanda Stąd i zowąd, z bliska i z daleka, spopod urzędu i z naprzeciwka – słowem zewsząd - nadchodziły pojedynczo i w minigrupach osoby zainteresowane 10., jubileuszowym dyktandem o tytuł Radomskiego Mistrza Ortografii. Niektórzy uczestnicy podążali chyżo i szparko, inni się niby ociągali, jakby szwendając się po najbliższej okolicy. Nie najmniejsza grupka rozglądała się bacznie wokół, jak gdyby zastanawiając się nad tym, czy nie opacznie wybrała czas i miejsce zdarzenia, nieopatrznie przychodząc nie w porę. Jednakże megaplakat nad nie domkniętymi, lecz z lekka uchylonymi drzwiami urzędu nie pozostawiał najmniejszej wątpliwości. To tu i teraz miał się odbyć superkonkurs, wieńczący 10-letnie zmagania ortograficzne radomianek i radomian. Z wolna quasi-superznawcy skomplikowanych reguł i podreguł ortograficznych zstępowali do auli i sadowili się w pąsowych fotelach, gdzieniegdzie zostawiając puste miejsca, gdzie indziej zaś szczelnie wypełniając przestrzenie pomiędzy zsuniętymi rzędami. Tu i ówdzie dało się słyszeć półszepty zapewne nowicjuszy, zszokowanych poniekąd nie najmniejszą liczbą konkursowiczów. Dwie podenerwowane nastolatki przerzucały karty słownika ortograficznego, informując się nawzajem o pisowni ekstratrudnych słów i wyrażeń. „Na pewno będzie „gżegżółka” i „pustułka” szeptała nerwowo jedna. „E tam, to błahostka, - skrzywiła się druga – byleby nie było nazwisk takich jak Churchill albo obcych nazw geograficznych”. „No, bo na pisowni takiej, dajmy na to, rzeki Brahmaputry każdy by się przejechał, bo któż by pamiętał, że jest tam „h” nieme... To już wolę te wszystkie ekstrawyrazy, e-maile i co by tam jeszcze z tej dziedziny zdarzyć się mogło”- westchnęła zszarzała z emocji pierwsza nastolatka i zatrzasnęła słownik. Zrazu wszyscy ścichli, bo na scenie pojawiło się jury konkursu. Autor dyktanda uśmiechał się poniekąd dwuznacznie. „Tekst będzie superłatwy”, zapewniał i dopiero poniewczasie zorientował się, że przez salę przeszedł pomruk niedowierzania. Arcymiła organizatorka imprezy uspokajała: „Już niezadługo się o tym przekonamy. Zaczynamy”. Dyktujący z miną przechery rozpoczął: „Stąd i zowąd, z bliska i z daleka…” Fot. Miejska Biblioteka Publiczna