musical – Mój Radom

Premiera w Tetrze Powszechnym w Radomiu. Na scenie kameralnej musical „Dziś wieczorem: Lola Blau”

redakcja — Thu, 30 Apr 2026 08:00:08 +0000

W roli Loli Anna Podolak (fot. Materiały prasowe/ Teatr Powszechny)

Autorem tekstu, muzyki i piosenek jest austriacki aktor Georg Kreisler. Inscenizacja radomska opiera się na przekładzie Karoliny Bikont, piosenki są dziełem Andrzeja Ozgi, podobnie jak opracowanie tekstu i reżyseria. Za choreografię odpowiada Jarosław Staniek, za scenografię i kostiumy Karolina Nowicka (na podstawie koncepcji Diany Marszałek i Julii Skrzyneckiej). Aranżacja piosenek Robert Obcowski.

Grają: Lola Blau – Anna Podolak, Mistrz – Mateusz Kocięcki. Zespół muzyczny: Mariusz Kozłowski -klarnet, Mariusz Gęgotek – fortepian, Paweł „Melon” Maruszak – perkusja, Marcin Witkowski – gitara basowa

Pierwsze kroki w kabarecie

O czym opowiada spektakl? Młoda artystka stawia pierwsze kroki w świecie teatru i kabaretu, wierząc, że talent i determinacja pozwolą jej odnaleźć swoje miejsce na scenie. I wtedy jej życie, marzenia i plany legną w gruzach wraz nadejściem nazizmu i nienawiści rasowej. Zmuszona do emigracyjnej tułaczki powędruje przez estrady i kabarety świata. W tej podróży towarzyszy jej Mistrz Ceremonii - przewodnik po świecie przedstawienia, komentator wydarzeń i uważny obserwator losów bohaterki.

- Spektakl będzie o teatrze, o artystce, która teatrem się leczy z ran, które przychodzi jej odczuwać w życiu. Jest to opowieść o artystce, która musi uciekać z Austrii w momencie, kiedy zostaje ona połączona z Rzeszą Niemiecką. Podróżuje po Europie i w końcu ląduje w Stanach Zjednoczonych, a na koniec wraca do Austrii po kolejne rozczarowania - opowiada Andrzej Ozga, reżyser spektaklu.

Gwiazda światowego formatu

W USA Lola zasmakuje, czym jest prawdziwy showbiznes, stanie się gwiazdą światowego formatu. Koniec wojny przyniesie radość i nadzieję, więc tęskniąc za domem Lola Blau wróci do Wiednia. Tylko jak zapomnieć, że ten świat zainfekowany jest przemocą? Gdzie schronić się przed potworami przeszłości? Tym bardziej, że niedawni oprawcy, jak gdyby nigdy nic się nie wydarzyło, zasiadają na widowni w pierwszych rzędach. Na szczęście w kabarecie można na powrót śpiewać mocno, dosadnie i prawdziwie.

„Dziś wieczorem: Lola Blau" to spektakl, który zachwyca energią, pasją i niezwykłą muzyczną wrażliwością głównej bohaterki. Innym razem bawi do łez, a jeszcze innym wzrusza, gdy uświadomimy sobie, że ceną za zawodowe sukcesy jest osamotnienie.

Losy Loli Blau są ukazane w migawkach zdarzeń i kilkunastu kabaretowych songach – wzruszających, ironicznych i zjadliwie dowcipnych, które tworzą opowieść o miłości, nadziei i próbie ocalenia własnej godności. Choć opowieść snuje się w latach 30. XX wieku, temat uchodźstwa, strachu przed machiną wojenną i pragnienia wolności jest dziś uderzająco aktualny.

Bożena Dobrzyńska

Zdjęcia: Materiały prasowe/ Teatr Powszechny)

Na musicalową nutę. Elektrownia organizuje warsztaty dla przyszłych twórców filmu

redakcja — Wed, 07 Apr 2021 11:25:06 +0000

- Chcesz zobaczyć swoje nazwisko na srebrnym ekranie? Weź udział w projekcie „Na musicalowo” – jako reżyser, scenarzysta, operator lub po drugiej stronie kamery: zatańcz, zaśpiewaj, zagraj! - zachęcają organizatorzy. Radzą, by połączyć tradycję, teksty Oskara Kolberga z nowoczesnością - break dance, hip hop, slang młodzieżowy.

W pierwszej kolejności Elektrownia czeka na zgłoszenia do grupy multimedialnej (reżyseria, scenariusz, operatorzy kamer, zdjęcia) ; będzie to praca pod okiem specjalistów w Pracowni Nowych Mediów. W nieco późniejszym poszukiwani będą aktorzy i tancerze.

Liczba miejsc jest ograniczona, udział bezpłatny. Rejestracja chętnych tutaj.

Region radomski stolicą oberka

„Na musicalowo” to warsztaty artystyczno-multimedialne dla młodzieży i starszych mieszkańców regionu radomskiego, których efektem będzie zrealizowanie filmu fabularnego o gatunku muzycznym. Tytuł projektu jest współczesnym nawiązaniem do powiedzenia „Na swojską nutę”, ponieważ punktem wyjścia do realizacji filmu będą podania, pieśni i muzyka Radomszczyzny zapisana w dziełach Oskara Kolberga.

Jednym z głównych celów projektu jest uświadomienie uczestnikom projektu kulturowego bogactwa regionu, a w szczególności tradycji związanych z ludowym tańcem, jakim jest oberek i dlaczego rejon radomski nazywany jest „stolicą oberka”.

Nazwa projektu zapisana jest w formie współczesnej, właśnie w takim duchu będą prowadzone warsztaty, a efekt finalny, czyli film ma być adaptacją starych historii w dzisiejszych czasach. Opowieść fabularna będzie osadzona w obecnych realiach środowiska młodzieżowego, teksty piosenek uwspółcześnione o język młodzieżowy, muzyka zaaranżowana na aktualne style, a taniec będzie mieszanką klasyki z freestyle'owymi układami.

Warsztaty oraz realizacja filmu będą koordynowane przez specjalistów z poszczególnych dziedzin: tańca, śpiewu i muzyki. Ponadto będą prowadzone równolegle warsztaty z realizacji filmowej: reżyseria filmowa, scenariusz, praca za kamerą, montaż filmowy. Patronem projektu i zarazem głównym konsultantem będzie zawodowy reżyser młodego pokolenia, który w swoim portfolio ma minimum jeden pełnometrażowy film.

Wsparcie w realizacji zdjęć zapewnią specjaliści, z którymi będą współpracować i uczyć się pracy na planie filmowym uczestnicy projektu.

Wszyscy zainteresowani uczestnictwem w projekcie podczas pierwszego spotkania zostaną podzieleni na sekcje według własnych preferencji: muzyczno-taneczną oraz realizacji multimedialnej (scenariusz, reżyseria, realizacja zdjęć).

Projekt zakończy się uroczystym pokazem premierowym w sali kina studyjnego MCSW Elektrownia. Film wejdzie również do programu projekcji, tak żeby mieszkańcy miasta Radomia mogli go zobaczyć . W kolejnym terminie film zostanie wyświetlony w lokalnej telewizji i udostępniony w internecie.

Brawa za „Człowieka z La Manchy”, brawa za 40 lat dla Teatru Powszechnego

redakcja — Sun, 15 Oct 2017 10:34:37 +0000

Spektakl to ogromne przedsięwzięcie inscenizacyjne

Spektakl to ogromne przedsięwzięcie nie tylko artystyczne, ale i organizacyjne. Na deskach teatru w scenach zbiorowych pojawia się jednocześnie kilkadziesiąt osób. Do tego dochodzi monumentalna scenografia przywołująca w pamięci historyczne budowle hiszpańskich miast, no i muzyka grana na żywo przez zespół. Mało tego, aktorzy - przecież to musical! - śpiewają i tańczą. A robią to doskonale; na uwagę zasługują partie wokalne w wykonaniu grającego Don Kichota Łukasza Mazurka i wcielającej się w rolę Dulcynei, Sabiny Karwali. Aktorsko błyszczy przede wszystkim Przemysław Redkowski jako oberżysta, choć słowa uznania należą się także Izabeli Brejtkop (Gospodyni Don Kichota), Aleksandrze Bogulewskiej (Antonia), Karolowi Puciatemu (Padre). Brawa zbiera także Łukasz Stawowczyk, który stworzył postać Sancho Pansy na przekór zarówno literackiemu pierwowzorowi opisanemu przez Cervantesa, jak i swoim aktorskim warunkom. Jego Sancho Pansa to młody, zabawny, zapatrzony w swojego pana chłopak, a nie gruby i łysiejący, głupkowaty wieśniak. "Człowiek z La Manchy" to opowieść o szukaniu dobra i o pięknie marzeń. Jak pokazują twórcy spektaklu, często na przekór przeciwnościom losu i wbrew prześmiewczym opiniom otoczenia. Symboliczna walka z wiatrakami ma sens - zdają się mówić postaci z Cervantowskiej historii przeniesionej na teatralne deski. Sobotni wieczór w Teatrze Powszechnym był bardzo długi, bo artyści i wszyscy pracownicy radomskiej sceny zbierali zasłużone gratulacje nie tylko za "Człowieka z La Manchy", ale za 40-letni dorobek instytucji. Wśród gości specjalnych była m.in. Barbara Wojdan, wdowa po pierwszym dyrektorze "Powszechnego" Zygmuncie Wojdanie i Wojciech Kępczyński, jego następca, który rozsławił radomską scenę realizowanymi tutaj musicalami i wymyślił Międzynarodowy Festiwal Gombrowiczowski. Musicale wystawia teraz w warszawskiej "Romie", a festiwale pozostały już na stałe w kalendarzu Teatru Powszechnego. Nic zatem dziwnego, że nie tylko aktorzy dostali ogromne brawa, zebrał je także, i to kilkukrotnie, Wojciech Kępczyński. List gratulacyjny dla zespołu teatru przesłał wicepremier, minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński, życząc m.in. publiczności "obcowania z magią teatru". Ale życzeniom od parlamentarzystów, samorządowców, zaprzyjaźnionych instytucji nie było końca. - Obecnej załodze, która stanowi o sile naszego teatru: aktorom, pracownikom obsługi i pracownikom administracyjnym życzę sukcesów, życzę owacji tylko na stojąco i pełnej publiki, jakiej tylko będziecie chcieli. Wszystkiego dobrego - mówił prezydent Radosław Witkowski składając na ręce dyrektora honorowy grawer. Prezydent miał też dla zespołu "Powszechnego" dwie dobre wiadomości. - W przyszłym roku wyremontowany zostanie plac Jagielloński, a w teatrze zamontowana klimatyzacja - obiecał. Poseł Leszek Ruszczyk wręczył dyrektorowi Zbigniewowi Rybce... złotą rybkę. Pracownicy teatru otrzymali odznaczenia i wyróżnienia. Złoty medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis dostał dyrektor Rybka, srebrne Danuta Dolecka i Izabela Brejtkop, brązowe Joanna Jędrejek, Łukasz Mazurek i Marek Braun, a odznaki honorowe "Zasłużony dla kultury polskiej" Jolanta Janus i Marek Zielonka. Jarosław Rabenda, Iwona Pieniążek i Wojciech Ługowski prezydenci Radomia wręczyli odznaczenia Bene Merenti Civitas Radomiensis. Danuta Dolecka przypomniała, że jest na radomskiej scenie od 35 lat. Przyjmował ją do tworzonego przez siebie zespołu jako młodą dziewczynę Zygmunt Wojdan. - I ta dziewczyna, mimo upływu lat jest nadal we mnie, tu w środku - zapewniała aktorka odwołując się do postaci pierwszego dyrektora sceny. - I to jest mój teatr - podkreślała. Taką samą deklarację złożyła radomianka Izabela Brejtkop (25 lat na scenie), Jarosław Rabenda wyliczył, że "Powszechny" dał w swojej 40-letniej historii 277 premier, a z jego udziałem przez 27 lat - 98. - Przyjechałem tylko na dwa lata, zostałem 31 - zwierzył się z kolei Wojciech Ługowski. Teatr także odwdzięczył się swoim przyjaciołom. Otrzymali oni z rąk autorki Anny Kulpy, kierownika literackiego "Powszechnego" książkę "Marzyć, żeby tworzyć", która jest historią radomskiej sceny. Z okazji jubileuszu w teatrze otwarto także wystawę "Wilkoń w świecie Don Kichota", na której prezentowane są rzeźby i kilkadziesiąt ilustracji znakomitego polskiego artysty Józefa Wilkonia. Bożena Dobrzyńska

Premiera w „Powszechnym”. Musical o Don Kichocie na jubileusz 40-lecia teatru

redakcja — Mon, 09 Oct 2017 05:15:25 +0000

Zdaniem reżysera spektakl pokaże widzom, jak mądrze patrzeć na świat. - I jak zachować wartości, które uleciały: ludzką godność, urodę życia, dobro życia. "Don Kichot z La Manchy" Cervantesa to mądry tekst mówiący o tym, że naprawę świata trzeba rozpocząć od samego siebie. Że wbrew wszystkiemu, co się wokół dzieje, najpierw chcieć, a potem znaleźć w sobie moc, żeby się przeciwstawić i ocalić to, co daje naszemu człowieczeństwu siłę. Poza tym, nie kolekcjonować rzeczy złych, co nie znaczy, że ich nie widzieć. Widzieć, ale umieć patrzeniem i dążeniem ten świat uszlachetniać, nawet za ogromną cenę. Bo na ogół płaci się ogromną cenę za taką postawę na przekór światu, czynieniu go pięknym. To jest wielka siła, umieć się przeciwstawić złemu światu, zarówno najbliższemu otoczeniu, jak i dalszemu, "dużemu" światu. Tam, gdzie możemy, poszerzajmy sobie to pole, aby przeciwstawić się złu. Oczywiście, to jest taka postawa dla wielu śmieszna, nieracjonalna, ale nie można odrzeć się z marzenia, że może być mądrzej, że może być lepiej, że może być piękniej - mówi Waldemar Zawodziński. Jak twierdzi, to ważne szczególnie dzisiaj, gdy świat starej Europy zaczyna się chwiać. Reżyser podkreśla, że jednocześnie musical ma "uradować, ucieszyć oczy i uszy". - Ale przede wszystkim ma powiedzieć, jak w tym niełatwym, skomplikowanym, niesprzyjającym świecie, ocalić wszystko, co jest największą wartością - wyjaśnia Zawodziński. Na ogół wystawienia tego utworu podejmują się teatry muzyczne z dużymi składami, także orkiestrowymi, zespołami baletowymi, chóralnymi. - Zatem, jak na teatr dramatyczny, to tu w Radomiu, jest ogromne przedsięwzięcie. Ale moim zdaniem, słusznie wystawia się je w teatrze dramatycznym, ponieważ jest tutaj bardzo dużo scen aktorskich. Trzeba umieć pożenić całą gamę komizmu, który jest w tym dziele, ale również scen lirycznych, dramatycznych. To jest niezwykle trudne, wymaga dużych umiejętności aktorskich - zapewnia reżyser. Jak dodaje, ważnym wątkiem spektaklu jest jego wielokulturowość. - I ta postawa: nie bój się obcego, innego. Przyjrzyj mu się, zainteresuj się, a może nawet zachwycisz się jego kulturą - radzi Waldemar Zawodziński. Kierownictwo muzyczne spektaklu - Jerzy Kluzowicz, kostiumy - Maria Balcerek, choreografia, ruch sceniczny- Edyta Wasłowska. W roli Don Kichota Łukasz Mazurek, Sancho Panchy - Łukasz Stawowczyk. Premiera 14 października o godz. 18 na Dużej Scenie teatru Powszechnego. Bożena Dobrzyńska Fot. Marian Strudziński (zdjęcia z próby)

Dwa koncerty Radomskiej Orkiestry Kameralnej. Jeden plenerowy

redakcja — Fri, 23 Sep 2016 08:39:36 +0000

Lutosławski Quartet

W koncercie „Czar operetki i musicalu” ROK wystąpi wraz ze wspaniałymi solistami Izabelą Kniaź (sopran) i Albertem Memeti (tenor). W razie niekorzystnych warunków atmosferycznych koncert przeniesiony zostanie do sali ROK w urzędzie miejskim. Natomiast wtorkowy koncert powstał we współpracy z Narodowym Forum Muzyki. - Udało nam się połączyć jedne z najlepszych polskich zespołów kameralnych Lutosławski Quartet oraz LutosAir Quintet. A zatem na jednej scenie swoje artystyczne umiejętności zaprezentują państwu kwartet w połączeniu z kwintetem, które stworzą jeden wspaniały zespół - wyjasnia agnieszka stanicka z biura koncertowego ROK. Koncert nosi tytuł "Pteropetros: pióro i kamień". Wykonawcy: Maciej Koczur – dyrygent, Rafał Łuc – akordeon, Lutosławki Quartet. Lutosławski Quartet jest złożony z wybitnych muzyków polskich. Kwartet powstał w 2007r. i działa jako zespół Narodowego Forum Muzyki we Wrocławiu. Wykonuje między innymi muzykę XX i XXI wieku, stawiając przy tym nacisk na rozpowszechnianie muzyki polskiej. Jako zespół artystów wszechstronnych i otwartych na inspiracje muzyczne repertuar współczesny łączy z dziełami muzyki klasycznej, romantycznej i jazzowej. LutosAir Quintet tworzą soliści NFM Filharmonii Wrocławskiej.Powstał w stulecie urodzin Witolda Lutosławskiego i jest obecnie jednym z najbardziej aktywnych polskich zespołów dętych. Na zaproszenie Instytutu Polskiego w Lipsku zagrał koncert dla ponad tysiąca słuchaczy. W ich wykonaniu, poza klasycznymi przebojami wysłuchamy utworu Pteropetros Pawła Hendricha. Jak opisuje kompozytor: „Tytuł utworu wywodzi się z dwóch greckich słów "pterón" – pióro i "pétros" – kamień. Słowa te mają w sposób alegoryczny określić typ brzmienia i charakter faktury kompozycji. Z jednej strony mamy ptasie pióro – symbol czegoś lekkiego, zwiewnego, charakteryzującego się poszarpanym, postrzępionym kształtem, a z drugiej strony pojawia się jego przeciwieństwo: kamień – coś ciężkiego, występującego w różnych kształtach, o różnych powierzchniach, zarówno szorstkich, chropowatych, jak i gładkich, o równych krawędziach. Utwór ten ma na celu oddanie tytułowych cech: nieregularny, pokrzywiony, porozrywany, postrzępiony, potargany, strzępiasty, szorstki. Zawarta w tytule antynomia kształtuje przebieg formalny kompozycji, który oscyluje pomiędzy lekkością i delikatnością a ciężkością i masywnością.” W programie: Wolfgang Amadeusz Mozart: Kwartet „dysonansowy" KV 465 C-dur, Cezary Duchnowski: Monada 1 na akordeon i dwoje skrzypiec, Paweł Hendrich: Pteropetros na akordeon, kwartet smyczkowy, kwintet dęty (2015), Theodor Blumer: Kwintet dęty op. 52 (1901). kat

Przeboje operowe, operetkowe i musicalowe zabrzmią podczas koncertu na Rynku

redakcja — Fri, 19 Aug 2016 11:33:18 +0000

Jacek Szymański

Wystąpią: Monika Gruszczyńska – sopran, Jacek Szymański – tenor, Kamil Zdebel – baryton. Monika Gruszczyńska, solistka Operetki Wrocławskiej, jest wszechstronnie wykształconą muzycznie wrocławianką. Koncertowała w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Belgii, Anglii, Francji, Hiszpanii i Watykanie. Śpiewała z wybitnościami muzyki operowej i z orkiestrami. Uzyskała tytuł doktora sztuk wokalnych w Akademii Muzycznej w Katowicach. Jacek Szymański to solista Opery Bałtyckiej w Gdańsku, doktor sztuki muzycznej, wieloletni solista Państwowej Opery Bałtyckiej w Gdańsku oraz dyrektor programowy Międzynarodowego Festiwalu Kalejdoskop Form Muzycznych im. Marii Fołtyn w Sopocie. Występuje jako solista na festiwalach krajowych i zagranicznych. W dorobku artystycznym posiada m.in. 40 partii operowych oraz dokonał szeregu nagrań radiowych i telewizyjnych. Brał udział w licznych tournee zagranicznych z polskimi filharmoniami i teatrami operowymi. Kamil Zdebel jest solistą Opery Śląskiej w Bytomiu. Debiutował na scenie Gliwickiego Teatru Muzycznego w „Wesołej wdówce". Współpracował z Operą Śląską w Bytomiu wykonując m.in. partie Ottokara w operetce Straussa „Baron cygański", Freda w „My fair lady" Loewe, Dancaira w „Carmen" Bizeta, Schaunarda w „Cyganerii" Pucciniego, partię tytułową w operze „Don Giovanni" Mozarta oraz w „Phantomie" Yestona. Współpracował z Filharmonią Śląską, Zabrzańską, Warmińsko-Mazurską oraz Częstochowską. kat

Ostatnie plenerowe koncerty na deptaku

redakcja — Fri, 28 Aug 2015 12:01:10 +0000

W piątek w ramach "Muzycznych fontann" wystąpi świetny chór Gospel Radom. To zespół działający od 2006 roku. Został założony i jest prowadzony przez Iwonę Skwarek, uznaną radomską wokalistkę i pedagoga. Chór działa w Młodzieżowym Domu Kultury. Jest rozpoznawalnym i cenionym w mieście zespołem wykonującym muzykę gospel. Natomiast w niedzielę podczas gali operetkowo-musicalowej na zwieńczenie „Spotkajmy się na Żeromskiego”posłuchamy najbardziej znanych utworów operetkowych i musicalowych. Wystąpi czworo uznanych na muzycznych salonach znakomitych solistów: Monika Gruszczyńska, Monika Piechaczek, Mirosław Owczarek oraz Tomasz Tracz. Wstęp wolny. (kat)

Musical w Kinie Konesera w Heliosie

redakcja — Thu, 02 Apr 2015 06:42:29 +0000

"Tajemnice lasu" to humorystyczny i chwytający za serce musical, z udziałem plejady hollywoodzkich gwiazd z Meryl Streep i Johnnym Deppem na czele. Film w zabawny i brawurowy sposób łączy klasyczne motywy znane z baśni braci Grimm, by w jednej opowieści spleść losy Kopciuszka, Czerwonego Kapturka i Wilka czy Roszpunki. W filmowej historii piekarz i jego żona, chcąc odmienić swój los, zgadzają się spełnić 4 życzenia wiedźmy. Aby tego dokonać muszą wejść do tajemniczego lasu… Wkrótce przekonają się, czy to o czym marzą, jest tym, czego naprawdę chcą.

„Cabaret” – najgenialniejszy musical na deskach radomskiego teatru

redakcja — Tue, 24 Mar 2015 08:39:58 +0000

Nieco starsi widzowie z pewnością pamiętają słynny oscarowy film Boba Fosse’a z niezapomnianymi kreacjami Lizy Minnelli, Joela Grey’a czy Michaela Yorka. Ale i nieco młodsi doskonale znają nieśmiertelne, pochodzące z tego filmu przeboje, jak choćby „Money, Money…”. Teraz znakomity musical przenosi na deski radomskiego teatru Waldemar Zawodziński. I przypomina, że kanwą do nakręcenia filmu stał się brodwayowski musical autorstwa Johna Kandera, Joe Masteroffa i Freda Ebba. - To musical wybitny, ale wiadomo, że sam jako gatunek różni się od filmu, od języka filmowego, nawet jeśli elementy musicalowe stanowią lwią część samego obrazu. Na potrzeby filmu dopisano parę songów, które stały się przebojami, które weszły w kanon wybitnych i dających wykonawcom duże możliwości interpretacyjne. Ale nie zapominajmy, że w samym musicalu jest dużo znakomitych szlagierów, których nie było w wersji filmowej. Śmiało mogę powiedzieć, że w naszym spektaklu są wszystkie najwspanialsze utwory, razem 20 - mówi reżyser. Zaznacza, że mogłoby powstać z nich dwa, a nawet trzy musicale. - W tym przypadku co numer, to hit. To jest wyjątkowe, bo i twórcy musicalu wybitni. Być może sam temat tak ich zainspirował, że mamy do czynienia z przeogromną erupcją energii. To czyni z tego musicalu jeden z najwybitniejszych. Jeśli utworzylibyśmy ranking musicali to "Cabaret" będzie zajmował poczesne miejsce. Ma wszystko to, co predystynuje go do miana arcydzieła - uważa Waldemar Zawodziński. Akcja "Cabaretu" rozgrywa się w Berlinie lat 30. XX wieku, gdzie skupia się życie kulturalne, rozrywkowe i towarzyskie ówczesnych Europejczyków. Sally Bowles, urocza, nieco zwariowana Amerykanka jest gwiazdką miejscowego kabaretu Kit Kat. Któregoś dnia poznaje młodego początkującego pisarza Clifforda Bradshawa, Anglika, który przyjechał do Niemiec, by podszkolić język. Znajomość szybko przeradza się w głębsze uczucie. Ale nie tylko ono jest ważnym tematem musicalu. - Punktem wyjścia do stworzenia tej fabuły jest powieść, która opisuje Europę po I wojnie światowej. Świat wyszedł z niej obolały - fizycznie i psychicznie. Po raz pierwszy wojna nabrała rozmiarów totalnych, po raz pierwszy zaczęto masowo zabijać. To także okres wielkiego kryzysu gospodarczego. I ludzie ledwo wychodząc z tego i lecząc rany widzą, że rodzi się coś jeszcze gorszego. Z jednej strony umiera stary porządek świata i rodzi się nowy, ale już zaczyna być jeszcze gorszy, a przynajmniej są przeczucia co do tego, że to nowe może przelicytować w swoim okrucieństwie stary świat - podkreśla reżyser radomskiego przedstawienia. Jak - językiem teatralnym - chce pokazać rodzący się totalitaryzm? - Nie mamy scen, kiedy bojówki faszystowskie biją ludzi. Ale mamy dwie pary głównych bohaterów, którzy w tym dziwnym, magnetycznym, fascynującym, a jednocześnie przerażającym Berlinie zakochują się w sobie. Miłość jest tu remedium na pandemonium, na piekło. I w tej nowej rzeczywistości nie ma miejsca na miłość. Jest pokazanie tego samego poważnego problemu, tylko z perspektywy bardzo osobistej. Tak więc pierwszymi ofiarami sytuacji jest miłość tych dwóch par. Bohaterowie szukają oparcia w drugim człowieku, skoro świat jest zagrożeniem. Ale okazuje się, że w tym świecie nie można kochać. Nie można sobie pozwolić na ten luksus, który jest największym darem człowieka. Musical bardzo precyzyjnie pokazuje, że miłość tych dwóch par jest jest pierwszą ofiarą faszyzmu. Bardziej przez perspektywę doświadczeń, niż przez sceny, które można pokazać w filmie: podpalania, akcji bojówek - zapewnia Zawodziński. Charakterystyczna jest też moment, kiedy piękna pieśń sławiąca "małą ojczyznę" przeradza się w hymn zbrodniarzy, którzy chcą zawojować światem. Bohaterem musicalu jest także sam Berlin. - Jest to magnetyczne, osobliwe i fascynujące miejsce. Pod każdym względem szalone. Jak mówi jeden z bohaterów: to miasto umiera i rzyga, ale jednocześnie ludzie się bawią, jakby na przekór przeczuciu, że jest to ostatni moment. W jednym z songów bohaterka śpiewa "bawmy się i pal sześć, co będzie jutro". A więc jest to szczególna chwila, w której ludzie czują - nawet nie do końca zdając sobie z tego sprawę - zagrożenie, puszczają się w wir życia: nocnego, kabaretowego. W tym tyglu, jakim był wtedy Berlin, do którego zjeżdżali artyści, wyzwoleni obyczajowo - ale powodem tego rozluźnienia również była świadomość, że ten świat niebawem przestanie istnieć - trudno się było wyrwać. Clifowi, głównemu bohaterowi jeszcze udaje się uciec, choć sam przyznaje, że Berlin choć tandetny, rozpadający się, ma ogromną siłę magnetycznego przyciągania i usidlania: rodzą się tu nowe poglądy na sztukę, nowe nurty, kierunki. Trudno się z tego miasta wyrwać , bo rodzi się w nim rodzaj szczególnej mocy. Ma w sobie i destrukcję, i przeczucie końca świata. A wszystko to daje potrzebę kreacji, wyrażenia siebie, wypowiedzenia się. To był fascynujący, a zarazem przerażający okres - przekonuje Waldemar Zawodziński. Reżyser przypomina, że musical przywołuje inną rozrywkową formę sceniczną, czyli kabaret. Formę, która komentuje bieżącą rzeczywistość. - Kabaret pokonywał śmiechem rzeczywistość. W kabarecie jest też miejsce na dotkliwą satyrę, na erotykę, na lirykę, poezję - podkreśla reżyser. Jego zdaniem twórcy musicalu doskonale znali twórczość berlińskich kabaretów i świetnie ją wystylizowali. Do tego stopnia, że "Cabaret", w przeciwieństwie do wielu innych musicali, cały czas jest aktualny. - I ten klimat bardzo koresponduje z obecnymi czasami. Oczywiście, nie chcemy takiego naiwnego uwspółcześnienia, ale sama istota jest bardzo bliska. Bo skończyła się wiara, że Europa jest bezpieczna, że po wojnie, zimnej wojnie, przyzwyczailiśmy się - i ci, którzy pamiętają tamten okres i nowe pokolenia - żyjemy w innej rzeczywistości. Że gdzie, jak gdzie, ale tu jest bezpiecznie. I oto nagle czujemy, że pokój nie jest wartością daną raz na zawsze, że wojna toczy się na wyciągnięcie ręki. Nie chodzi o to, by teraz tym "Cabaretem" straszyć, ale ten klimat niepokoju pokazywać. Gdzieś z tyłu głowy mamy przecież przeczucie, że ten świat nie jest wcale taki stabilny i bezpieczny - twierdzi reżyser "Cabaretu" w Teatrze Powszechnym. Premiera spektaklu odbędzie się w przypadający 27 marca Międzynarodowy Dzień Teatru. Bożena Dobrzyńska Fot. Marian Strudziński (zdjęcia z prób)