otrucie – Mój Radom

Sąd o próbie otrucia Walentynowicz. Esbecy niewinni, bo przygotowanie przestępstwa nim nie jest

redakcja — Tue, 11 Jul 2017 14:12:01 +0000

Sąd uniewinnił oskarżonych

Oskarżeni to Tadeusz G. i Marek K. z jednostek Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zajmujących się zwalczaniem opozycji oraz Wiesław S. z wydziału o podobnym charakterze z Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Radomiu. Prokurator z IPN postawił im dwa zarzuty: przekroczenia uprawnień jako funkcjonariuszy państwowych i narażenie Walentynowicz - poprzez podanie jej leku o nazwie furosemidum - na niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia, oraz działania w zorganizowanej grupie przestępczej w celu popełnienia przestępstwa, co zostało potraktowane przez prokuraturę jako zbrodnia komunistyczna przeciwko ludzkości. Kombinacja operacyjna Z aktu oskarżenia wynikało, że trzej byli funkcjonariusze SB dopuścili się przestępstwa polegającego na tym, że w okresie między 19 a 21 października 1981 roku, będąc funkcjonariuszami państwa komunistycznego, w Radomiu działając wspólnie i w porozumieniu przekroczyli uprawnienia służbowe, w ten sposób, że wbrew ciążącemu na nich z mocy przepisów prawa obowiązkowi, w tym zakazującym tajnym współpracownikom zadań polegających na udziale w czynach stanowiących przestępstwa, wzięli udział w opracowaniu i wdrożeniu kombinacji operacyjnej, zmierzającej bezpośrednio do podstępnego podania działaczce NSZZ Solidarność Annie Walentynowicz środka farmakologicznego o nazwie furosemidum. Mieli to uczynić za pośrednictwem tajnego współpracownika posługującego się pseudonimem „Karol”. Jak podkreślał podczas procesu prokurator Marcin Rębacz, celem esbeków było co najmniej ograniczenie możliwości poruszania się przez Walentynowicz , by tym samym nie mogła spotykać się z załogami w zakładach pracy. W ten sposób usiłowali też narazić Walentynowicz na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo utraty życia. Zamiaru tego oskarżeni nie osiągnęli, ponieważ działaczka Solidarności wyjechała z Radomia wcześniej. Podczas dzisiejszej rozprawy prokurator żądał dla oskarżonych kary po 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn pierwszy wynikający z oskarżenia oraz tyle samo za czyn drugi oraz łącznej kary trzech lat pozbawienia wolności. Sąd: sam zamiar nie może być karany Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji prokuratora i uznał oskarżonych za niewinnych. - Zachowanie oskarżonych nie przeszło w fazę usiłowania podania tego środka farmakologicznego, było tylko przygotowaniem do przestępstwa, a to nie jest karalne i sądowi nie pozostało nic innego jak uniewinnić oskarżonych. Ich działania nie można uznać za usiłowanie popełnienia przestępstwa. Ponieważ oskarżeni nie popełnili przestępstwa zarzucanego im w punkcie pierwszym, automatycznie odpada druga kwalifikacja czynu - mówił w krótkim uzasadnieniu wyroku przewodniczący składu sędziowskiego Jerzy Kosiela. Syn Anny Walentynowicz, który był w czasie procesu oskarżycielem posiłkowym, zapewniał po ogłoszeniu wyroku, że respektuje decyzję sądu. - Jednak Brunona K., który miał zamiar wysadzić Sejm, a tego nie dokonał, sąd skazał. Być może chodziło w tym przypadku o akt terrorystyczny - mówił Janusz Walentynowicz. Przyznał, że jest zły. - Nie na sąd, bo zgodnie z przepisami nie mógł on postąpić inaczej, ale na konstrukcję przepisów prawnych, które można interpretować na miliony sposobów. To jest masakra w naszym systemie - tłumaczył. Jego zdaniem "należałoby coś z tym zrobić". Tadeusz G. przyznał z kolei, że czuje ulgę, że trwające od dziewięciu lat procesy (wcześniej Sąd Okręgowy w Radomiu umorzył już sprawę, ale trafiła do Sądu Apelacyjnego w Lublinie i nakazał on ponowne rozpatrzenie jej w SO w Radomiu) dobiegły końca. - Koszty prowadzenia tej sprawy są ogromne, ona w ogóle nie powinna być rozpatrywana - komentował. Anna Walentynowicz zginęła w 2010 roku w katastrofie smoleńskiej. Wyrok nie jest prawomocny. Bożena Dobrzyńska

Wyszkowski w sądzie o Annie Walentynowicz: Służba Bezpieczeństwa chciała ją uspokoić

redakcja — Wed, 16 Nov 2016 15:08:26 +0000

Krzysztof Wyszkowski

Wyszkowski został powołany na świadka przez prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie, który oskarżył Tadeusza G., Marka K. i Wiesława Sz., trzech byłych oficerów SB o to, że w październiku 1981 roku uczestniczyli w opracowaniu tzw. kombinacji operacyjnej. Mieli oni za pośrednictwem tajnego współpracownika o pseudonimie „Karol” podać Annie Walentynowicz środek farmakologiczny o nazwie furosemidum. Jednak przebywająca wówczas w Radomiu działaczka Solidarności, która uczestniczyła w spotkaniach z załogami fabryk, wyjechała wcześniej niż pierwotnie planowała. Podczas dzisiejszej rozprawy sąd pytał Wyszkowskiego o znajomość z Walentynowicz, o ich kontakty, ale przede wszystkim skupił się na październiku 1981 roku, kiedy to miało dojść do próby jej otrucia. - Wiem, że dużo jeździła po Polsce i opowiadała potem o prześladowaniach. Na pewno też kilka razy była w Radomiu. Mówiła, że ma tutaj przyjaciółkę, do której ma ogromne zaufanie, u której może się zjawić o każdej porze dnia i nocy. Anna była w tak dobroduszny sposób nawet naiwna. Opowiadała i, że w Radomiu zorganizowano przeciwko niej kombinację operacyjną, w która była zamieszana ta rzekoma przyjaciółka, nad czym Anna niezwykle bolała - zeznawał Wyszkowski. Nie pamięta jednak ani imienia, ani nazwiska tej kobiety. - Anna była niezwykle aktywna. Była niezłomna. Wychodziła z więzienia i natychmiast jechała w Polskę nie zważając na represje - zeznawał świadek odpowiadając na pytanie, czy Walentynowicz pełniła jakąś funkcję w związku. - Ale miała ogromny autorytet, w całej Polsce ją uwielbiano, przecież to od niej zaczął się strajk w stoczni w 1980 roku. To ona doprowadziła do postawienia pomnika poległym stoczniowcom - przypomniał Wyszkowski. Jednocześnie nie zaprzeczył, że Anna Walentynowicz była skonfliktowana z Lechem Wałęsą. - Ale to był margines. Nie wyobrażam sobie, by Wałęsa zlecił represjonowanie kobiety, która była matka chrzestną jego córki - twierdził. Świadek przekonywał zarazem, że wprawdzie nie zna szczegółów związanych z próbą zaszkodzenia Walentynowicz podczas jej pobytu w Radomiu, ale opowiadał, że sam był poddawany podobnym praktykom. - Podano mi w niewielkiej dawce pavulon. Potem od esbeka dowiedziałem się, że środek ten był stosowany, by "przysposobić" człowieka do rozmowy. O takich przypadkach opowiadała mi także Joanna Gwiazda, bo te medykamenty sprawiały, że albo kros był nadmierni rozluźniony, albo rozweselony - wyjaśniał Wyszkowski. Jego zdaniem w SB panowało przekonanie, że Annę Walentynowicz "trzeba uspokoić". Anna Walentynowicz zginęła w 2010 roku w katastrofie smoleńskiej. Sąd nie przesłuchał kolejnych świadków: jeden z marł, drugi jest za granicą. Sąd zdecydował, że ten drugi złoży wyjaśnienia w konsulacie polskim Francji. Proces, który się toczy przed radomskim sądem prawie od drugiej polowy grudnia 2015 roku, został odroczony bezterminowo. Bożena Dobrzyńska

Biegli na sprawie Anny Walentynowicz: furosemidum to bezpieczny lek

redakcja — Thu, 21 Apr 2016 12:27:54 +0000

Przypomnijmy: pion śledczy Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie oskarżył Tadeusza G., Marka K. i Wiesława Sz., trzech byłych oficerów SB o to, że w październiku 1981 roku uczestniczyli w opracowaniu tzw. kombinacji operacyjnej: mieli za pośrednictwem tajnego współpracownika o pseudonimie „Karol” podać Annie Walentynowicz środek farmakologiczny o nazwie furosemidum. Jednak przebywająca wówczas w Radomiu działaczka „Solidarności”, która uczestniczyła w spotkaniach z załogami fabryk, wyjechała wcześniej niż pierwotnie planowała. Podczas wcześniejszych rozpraw (proces rozpoczął się 18 grudnia 2015 roku) oskarżeni nie przyznawali się do winy, zaprzeczali istnieniu jakiejkolwiek "kombinacji operacyjnej", ale najczęściej zasłaniali się niepamięcią. Dziś sąd, prokurator i obrońcy dociekali, jak działa lek o nazwie furosemidum, w jakiej postaci bywa podawany i czy jego zażycie może spowodować śmierć. Biegli lekarze tłumaczyli, że zażycie jednorazowe w dawce od 160 do 200 mlg nie powoduje objawów zatrucia, "ale reakcja organizmu jest indywidualna". - Podanie dawki toksycznej powoduje zwiększenie wydalania wody przez nerki, które produkują więcej moczu niż normalnie. Dochodzi do szybkiego ubytku wody z organizmu i jeśli nie są wyrównywane płyny, dochodzi do odwodnienia. Następstwem jest spadek ciśnienia, zmniejszeni przepływu krwi przez mózg, serce, nerki i wątrobę, a na skutek zaburzeń serca może dojść do zapaści - wyjaśniali Agnieszka Siwińska-Ziółkowska i Paweł Krajewski. Oboje lekarze podkreślali jednak, że w swojej dotychczasowej długoletniej pracy biegłych sądowych nie opiniowali spraw, w których doszłoby do śmiertelnego zatrucia frosemidum. - To lek bezpieczny, ale silnie działający - przekonywali biegli. Informowali również, że ma on gorzki smak, a dodanie go do zupy, kawy powoduje, że jest on niewyczuwalny. Sąd pytał także biegłych, czy podanie furosemidum może obniżyć aktywność człowieka, ale biegli nie dali jednoznacznej odpowiedzi, zastanawiali się jedynie czy zapaść albo częste oddawanie moczu może aktywność ograniczyć. W sądzie był dzisiaj syn Anny Walentynowicz. - Z tego co mówiła mama, lek miał jej być podany w herbacie w przerwie któregoś ze spotkań, jakie miała w zakładach pracy - powiedział dziennikarzom. Janusz Walentynowicz oczekuje sprawiedliwego wyroku.

Bożena Dobrzyńska

Esbek na procesie w sprawie otrucia Anny Walentynowicz: to śmieszne

redakcja — Thu, 18 Feb 2016 13:13:26 +0000

Dzisiaj Sąd Okręgowy, przed którym toczy się proces, miał przesłuchać czworo świadków, ale stawił się tylko jeden. Nie przyjechał m.in. Andrzej Gwiazda, były działacz Solidarności; mailowo poprosił o to, by ze względu na wiek i stan zdrowia sąd przesłuchał go w Gdańsku. - Gdy byłem przesłuchiwany w Warszawie w IPN-ie to powiedziałem, że to śmieszne. Zasugerowano mi tam, że jakiś profesor powiedział, że to jest śmiertelne. Przez 16 lat sam zażywałem ten specyfik i to kilka, kilkanaście razy dziennie. I żyję - mówił w sądzie 68-letni Lucjan K. Świadek zapewniał, iż nie wiedział nic na temat tego, jakoby wobec Walentynowicz stosowano jakąkolwiek "kombinację operacyjną". Twierdził również, że wydziale w którym pracował z jednym z oskarżonych, nie było na wyposażeniu żadnych farmaceutyków, które mogłyby być użyte w celach służbowych.

Sprawa była już raz rozpatrywana w radomskim sądzie w 2010 roku i wtedy została umorzona. We wrześniu 2011 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie uchylił to postanowienie i nakazał ponowne rozpoznanie sprawy przez radomski sąd.

Kolejna rozprawa odbędzie się 4 marca.

bdb

Proces w sprawie próby otrucia Anny Walentynowicz. Esebcy nic nie pamiętają

redakcja — Fri, 18 Dec 2015 13:51:39 +0000

Oskarżeni to Tadeusz G. i Marek K. z jednostek Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zajmujących się zwalczaniem opozycji oraz Wiesław S. z wydziału o podobnym charakterze z Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Radomiu. Prokuratorzy z Instytutu Pamięci Narodowej zarzucają im popełnienie dwóch przestępstw zbrodni komunistycznej stanowiących jednocześnie zbrodnię przeciwko ludzkości. Kombinacja operacyjna Dzisiaj prokurator Marcin Rębacz z IPN przestawił w sądzie akt oskarżenia. Wynika z niego, że trzej byli funkcjonariusze SB dopuścili się przestępstwa polegającego na tym, że w okresie między 19 a 21 października 1981 r., będąc funkcjonariuszami państwa komunistycznego, w Radomiu działając wspólnie i w porozumieniu przekroczyli uprawnienia służbowe, w ten sposób, że wbrew ciążącemu na nich z mocy przepisów prawa obowiązkowi, w tym zakazującym tajnym współpracownikom zadań polegających na udziale w czynach stanowiących przestępstwa, wzięli udział w opracowaniu i wdrożeniu kombinacji operacyjnej, zmierzającej bezpośrednio do podstępnego podania działaczce NSZZ „Solidarność” Annie Walentynowicz środka farmakologicznego o nazwie furosemidum za pośrednictwem tajnego współpracownika posługującego się pseudonimem „Karol”. Jak podkreślał prokurator Rębacz, celem esbeków było co najmniej ograniczenie możliwości poruszania się przez Walentynowicz i uniemożliwienia jej odbywania spotkań z załogami zakładów pracy. W ten sposób działali oni na szkodę interesu prywatnego Anny Walentynowicz, usiłując narazić ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo utraty życia. Zdaniem śledczych IPN jednorazowe podanie określonej ilości tego środka farmakologicznego mogło spowodować objawy zatrucia wywołane odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitowymi przejawiające się spadkiem ciśnienia krwi prowadzącym do zapaści oraz zaburzeniami rytmu serca i osłabienie mięśni, zaś większej dawki nawet śmierć. Zamiaru tego oskarżeni nie osiągnęli, ponieważ działaczka Solidarności wyjechała z Radomia wcześniej. Ponadto - według aktu oskarżenia - funkcjonariusze SB "sprzeniewierzyli się ustawowemu obowiązkowi troski o życie i zdrowie obywateli, co stanowiło zbrodnię komunistyczną w formie stosowania represji wobec jednostki oraz zbrodnię przeciwko ludzkości w postaci poważnego prześladowania osoby z powodu przynależności do określonej grupy politycznej". Nękające działania przestępcze Drugi zarzut dotyczy przestępstwa polegającego na tym, że w tym samym okresie co poprzednio, Tadeusz G., Marek K. i Wiesław S. będąc funkcjonariuszami państwa komunistycznego wzięli udział w związku mającym na celu popełnienie przestępstwa na szkodę działaczki opozycji antykomunistycznej, gdzie za wiedzą i zgodą kierownictwa przygotowano i zrealizowano nękające działania przestępcze wobec osób zaangażowanych w działalność antykomunistyczną, a następnie składano raporty z ich wykonania. Oskarżeni mieli w ten sposób podjąć - przedstawione w pierwszym zarzucie "bezprawne czynności o charakterze przestępczym wobec aktywistki NSZZ „Solidarność” Anny Walentynowicz dopuszczając się zbrodni komunistycznej w postaci represji wobec jednostki i zbrodni przeciwko ludzkości w postaci poważnego prześladowania osoby z powodu przynależności do określonej grupy politycznej. Oskarżeni nie przyznają się do winy. Byli, nie wiedzą i nie pamiętają Sąd wysłuchał wyjaśnień Tadeusza G, i Marka. K , a następnie Wiesława W., ale w przypadku tego ostatniego przychylił się do wniosku obrony, by wyłączyć w tej części jawność procesu. Jak przekonywał obrońca Wiesław W., chce on złożyć dodatkowe wyjaśnienia, które mogą - ujawnione publicznie - naruszyć dobro świadka. Tadeusz G. potwierdził, że w październiku 1981 roku był w Radomiu, ale nie brał udziału w żadnym spotkaniu z udziałem tajnego współpracownika "Karola" (TWK). - Ja tylko opisywałem to spotkanie, sporządziłem sprawozdanie z wyjazdu do Radomia. Nie wiem kto przygotowywał spotkanie (chodzi o spotkanie Walentynowicz w mieszkaniu, gdzie miało dojść do próby otrucia) - zapewniał oskarżony, chociaż przyznał, że wiedział, iż jedzie do Radomia, bo ma tam być Anna Walentynowicz.- Naszym zadaniem było rozpoznanie sytuacji, po co ona przyjeżdża do Radomia i przekazanie informacji przełożonym, anie otrucie - wyjaśniał. Nie umiał odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w raporcie znalazło się określenie o "neutralizacji" Walentynowicz. Tadeusz G. przekonywał też, że wcześniej nawet nie znał Wiesława S. przyznał, że jest autorem większości stwierdzeń zawartych w raporcie, ale był tylko tą osoba, która notatkę spisywała na maszynie. Sąd dociekał, jakie zdanie mieli do wykonania esbecy w Radomiu. - Uzyskaliśmy informacje od naszych przełożonych, że wydział III KW MO w Radomiu ma zamiar kontrolować pobyt Anny Walentynowicz - mówił oskarżony. Potwierdził, że złożył podpis pod sprawozdaniem, natomiast nie podrobił podpisu Marka K. (ten twierdzi, że to nie jego podpis). Zapewniał, że niczego "nie inspirował", i nie brał udziału w żadnej "kombinacji operacyjnej". Przypomniał, że generalnie SB szukała informacji o przeciwnikach politycznych, stopniu ich szkodliwości, zwłaszcza w kontekście ewentualnego naruszania prawa. Jego zdaniem szkodzenie tym, którzy byli zaangażowany w wewnętrzny konflikt w Solidarności (chodzi o konflikt miedzy Walentynowicz a Lechem Wałęsą - przyp. B.D.) nie miało sensu. Marek K. praktycznie przy każdym pytaniu formułowanym przez sąd zasłaniał się brakiem pamięci. Twierdził, że nawet nie wie, po co do Radomia przyjechał, skoro wcześniej pracował w innym departamencie zajmującym się inwigilacją dyplomatów, zwłaszcza państw NATO. - Mój przyjazd do Radomia był bezcelowy, nie dostałem żadnego zadania od przełożonych, nic nie wiem o "kombinacji operacyjnej" - wyliczał. Potwierdził jedynie, iż wiedział, że jego pobyt w Radomiu wiąże się z przyjazdem do miasta Walentynowicz, ale nie planował żadnych działań na jej szkodę. Bolesna sprawa dla matki Na procesie obecny był syn działaczki Solidarności Janusz Walentynowicz. - To była dla mojej mamy bardzo bolesna sprawa, ale nie bardzo chciała o tym rozmawiać, chociaż pierwsze informacje na ten temat pojawiły się już w latach 90. Bolało ją to tym bardziej, że w sprawę była zamieszana jej bliska współpracowniczka z działalności opozycyjnej - mówił dziennikarzom - mówił dziennikarzom Walentynowicz. Uważa, że trzeba sprawę wyjaśnić, a osoby odpowiedzialne powinny ponieść konsekwencje. Anna Walentynowicz zginęła w 2010 roku w katastrofie smoleńskiej. Bożena Dobrzyńska