Powszechny – Mój Radom

Premiera w Teatrze Powszechnym w Radomiu. „Tęsknię za domem”, jak papierek lakmusowy rodzinnych relacji

redakcja — Wed, 02 Oct 2024 15:57:53 +0000

Sztuka pt." Tęsknię za domem"

Premiera inaugurująca sezon artystyczny w Teatrze Powszechnym w Radomiu ma charakter quasi biograficzny, bowiem inspirowana jest doświadczeniami reżysera Radosława Maciąga pochodzącego z podradomskich Pionek.

Jak papierek lakmusowy

Rodzina z małego postmodernistycznego miasteczka: Matka dyrygująca familią, Ojciec będący nieco w cieniu żony, dorośli synowie (Sylwek, który utknął w domu rodzinnym, a Maciej wyjechał do wielkiego miasta), ciężarna synowa Elka i Babcia z postępującą demencją. Sztuka „Tęsknię za domem” jest jak papierek lakmusowy relacji rodzinnych, ich kryzysowych sytuacji czy dialogów z życia rodzinnego widza. - Są tu zdania, które możemy znać z własnego doświadczenia czy z opowieści znajomych. W efekcie widz może doświadczyć dojmującego smutku w kontekście własnych wspomnień; może to przynieść oczyszczenie i uwolnienie się od stłumionych emocji. „Nie oszukujmy się, każdy z nas tak ma. Tacy jesteśmy” – mówi zgodnie zespół aktorski, w skład którego wchodzą: Izabela Brejtkop, Iwona Pieniążęk, Natalia Samojlik, Piotr Kondrat, Filip Łannik i Mateusz Paluch.

Dom inspiracją

Reżyser Radosław Maciąg nie kryje, że to quasi biograficzny spektakl, który powstał w oparciu o autorski utwór dramatyczny pod tym samym tytułem. - Wielką inspiracją był dla mnie mój dom rodzinny i postaci, które znam z życia prywatnego. To np. moi rodzice, którzy nie rozpoznali tu jakiegoś obnażenia czy rodzaju ekshibicjonizmu, tylko sami też zauważyli, na ile inspiracja została przekształcona w fikcję. Inspiracje są jak najbardziej rzeczywiste, natomiast sama akcja sztuki, jej przebieg i zwroty akcji są rodzajem fikcji, która ma pokazać tę właśnie prawdę, która jest podstawą – wyjaśnia reżyser.

Spektakl osadzony jest w latach 90., ale opowiada o współczesnych ludziach, którzy nie wydobyli się z okresu transformacji. Relacje w tej rodzinie są trudne, pojawiają się konflikty światopoglądowe, współuzależnienie, przerzucanie win, brak empatii. Co ważne, całe ich życie nie jest utkane tylko z tych negatywnych aspektów; one są tu incydentalne. Przedstawienie mówi o konkretnym, trudnym i pełnym napięć momencie. Jakim? Tego można się dowiedzieć idąc do teatru.

- Dlatego może tutaj te reakcje są jakieś nieprzyjemne, podkręcone, mocniejsze, dlatego że wszyscy są napięci i przestraszeni tym, co się wydarzyło, co się może wydarzyć – zdradza Natalia Samojlik. - To jest o rodzinie, która nie potrafi rozmawiać o uczuciach – uzupełnia Izabela Brejtkop.

Kochająca się rodzina

De facto jest to przecież kochająca się rodzina, u której podstaw leżą braki w komunikacji czy nieumiejętność wejścia w czyjeś buty. To spektakl, który może służyć jako forma terapii: zobaczymy tu swoje odbicie w lustrze, być może uzmysłowimy sobie, jak sami niekiedy zachowujemy się wobec innych członków rodziny lub oni wobec nas.

W dialogi, w wielu miejscach jakby wyjęte z naszych domów, wplecione są fragmenty, które widza rozbawiają, choć niekiedy może to być śmiech przez łzy. – Reakcje widowni pokazują nam, że my, ludzie, bywamy mało empatyczni. W jednej ze scen mówię o tym, że babcia się „obsrała” i się rozbiera, bo jest już na takim etapie demencji, a ludzi to po prostu bawi. Bawi jakby nieszczęście ludzkie, które może dotknąć każdego z nas i jest zupełnie losową rzeczą, jak na przykład choroba. Ale z widowni też czuć zaraz potem refleksję, że może jednak nie wypada się z tego śmiać – dzieli się swoimi wrażeniami Mateusz Paluch.

Sztuka została nagrodzona tytułem najlepszego utworu dramatycznego w sezonie 2023/2024 w konkursie Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

Premiera w piątek, o godz 19 na Dużej Scenie Teatru Powszechnego.

Sas

Premiera w Teatrze Powszechnym. Kim jest współczesny świętoszek?

redakcja — Sun, 08 May 2022 13:48:24 +0000

Zdjęcia z próby. Fot. Bogdan Karczewski/Teatr Powszechny

Wiecznie żywa, niepokojąco aktualna komedia jednego z najwybitniejszych autorów sztuk teatralnych. Paryska prapremiera, ponad 350 lat temu, zakończyła się skandalem i zakazem wystawiania sztuki. Dziś „Tartuffe” nie budzi już takiego oburzenia (czy na pewno?), jednak siła tego tekstu nie zmalała – wciąż niezwykle trafnie punktuje fałszywą religijność i hipokryzję, nadal jest lustrem, w którym odbija się rzeczywistość. Natura ludzka wcale tak szybko się nie zmienia, a świętoszkowatych hipokrytów, którzy pouczają innych jak mają żyć, sami nie trzymając się głoszonych przez siebie zasad, nie brakuje. Do dzisiaj tekst pozostaje jedną z najczęściej wystawianych sztuk Moliera.

- „Tartuffe, czyli świętoszek” w reżyserii Jarosława Tumidajskiego to nie tylko mocny, wyrazisty temat przedstawiony w uwspółcześnionej wersji. To także wspaniały komediowy żywioł ze świetnie zarysowanymi postaciami, znakomitą grą aktorską i widowiskową scenografią - zaprasza "Powszechny".

Grają: Aleksandra Bogulewska – Marianna, Katarzyna Dorosińska – Elmira, Maria Gudejko – Doryna, Iwona Pieniążek – Pani Pernelle, Marek Braun – Orgon, Piotr Gawron-Jedlikowski (gościnnie) – Walery, Jakub Kamieński – Tartuffe, Mateusz Kocięcki – Damis, Piotr Kondrat – Pan Godzic, Michał Węgrzyński – Kleant.

bdb, kat

Teatr na ulicy. Widzowie obejrzą najsłynniejsze sceny milosne

redakcja — Fri, 31 Jul 2020 11:20:30 +0000

Radomscy aktorzy przygotowali propozycję kolejnych wyjątkowych scen o miłosnych perypetiach. Uczcie które od wieków sprawia, że serca zaczynają mocniej bić a oddech przyspiesza? To właśnie miłość sprawia, że człowiek zdolny jest do absolutnie wszystkiego. Tak naprawdę na scenie od wieków opowiada się o tych samych wielkich namiętnościach, zmieniając jedynie kostiumy. Aktorzy Teatru Powszechnego zagrają starannie wyselekcjonowane, najpiękniejsze sceny miłosne, jakie kiedykolwiek zostały napisane przez dramaturgów i pisarzy. Zobaczymy: „Poskromienie złośnicy" Williama Shakespeare'a (wystąpią Joanna Zagórska i Jarosław Rabenda), „Tango" Sławomira Mrożka, (wystąpią Aleksandra Bogulewska i Daniel Mosior), „Śluby panieńskie" Aleksandra Fredry (wystąpią Przemysław Bosek oraz Mateusz Kocięcki). Wyboru scen dokonała Natalia Samojlik, spektakle wyreżyserowała Małgorzata Potocka. Widzowie będą wpuszczani na godzinę przed spektaklem. Liczba miejsc w strefie widzów ograniczona do 150 osób. Pozostałe osoby będą mogły oglądać spektakl, spacerując wokół placu. Fot. Materiały prasowe/Teatr Powszechny

Aktorzy wychodzą do widzów. Zobacz spektakle na „Ulicy Teatralnej”

redakcja — Mon, 06 Jul 2020 10:51:56 +0000

Teatr zaprasza (fot. www.teatr.radom.pl)

„Ulica Teatralna” to jeden z projektów realizowanych w ramach tegorocznego Budżetu Obywatelskiego. – Bardzo się cieszę kiedy radomianie w głosowaniu w Budżecie Obywatelskim doceniają projekty kulturalne, dzięki którym w naszym mieście więcej się dzieje. Myślę, że przegląd teatrów ulicznych, który w znacznej części będzie się odbywał na odnowionym placu Jagiellońskim to bardzo ciekawa propozycja. To rodzaj sztuki, który w Radomiu nie był zbyt często prezentowany i myślę, że przyciągnie wielu widzów. Oczywiście będziemy stosować się do wszelkich obostrzeń związanych z epidemią - zapowiada wiceprezydent Mateusz Tyczyński. Przedstawienia będzie można oglądać w każdy piątkowy wieczór przez całe wakacje. Będą się one odbywały na placu Jagiellońskim lub na placu przy fontannach. W najbliższy piątek, 10 lipca wystąpi Teatr Ósmego Dnia z Poznania, który zaprezentuje spektakl "Arka". Tydzień później zobaczymy aktorów Teatru Powszechnego w Radomiu, który przedstawią „Sceny miłośne”, natomiast Teatr Resursa wystawi sztukę „Trojanki”. Pełny program „Ulicy Teatralnej” poniżej. Źródło: UM Radom

Miasto szuka dyrektora Teatru Powszechnego. „Zbigniew Rybka jest szefem od 11 lat”

redakcja — Tue, 16 Apr 2019 12:51:05 +0000

Zbigniew Rybka (fot. archiwum)

Informacja o wszczęciu procedury konkursowej w sprawie przeprowadzenia konkursu na dyrektora naczelnego i artystycznego ukazała się w zarządzeniach prezydenta w Biuletynie Informacji Publicznej. Teraz zgodnie z ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ogłoszenie o konkursie musi ukazać się w m.in. w BIP, prasie lokalnej i centralnej. Kadencja Zbigniewa Rybki na stanowisku dyrektora Teatru Powszechnego dobiega w końcu sierpnia. Obecny szef radomskiej sceny wygrał konkurs w 2008 roku, a potem prezydent Andrzej Kosztowniak (PiS) dwukrotnie przedłużał mu kontrakt, po raz drugi tuż przed końcem swojej kadencji w 2014 roku. Bilans dobry, ale... Wiceprezydent Karol Semik przyznaje, że w magistracie długo zastanawiano się nad tym, czy w związku ze zbliżającym się terminem zakończenia obowiązywania kontraktu Rybki, przedłużyć umowę czy też ogłosić konkurs. - Zdecydowaliśmy się na to drugie rozwiązanie biorąc pod uwagę fakt, że obecny dyrektor pełni swoją funkcję już od 11 lat. To czas, po którym warto dokonać bilansu, który w mojej ocenie jest dobry, a jednocześnie zapoznać się z wizją na kolejne lata i poddać ją ocenie komisji konkursowej. Konkurs daje też możliwość zaprezentowania wielu różnych koncepcji przez osoby z całego kraju - tłumaczy Semik. Wiceprezydent podkreśla, że radomski teatr jest jedną z trzech w Radomiu instytucji kultury, w których procedura konkursowa jest opisana w rozporządzeniu ministra kultury i dziedzictwa narodowego, a skład komisji konkursowej musi odpowiadać zapisom ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. - Konkurs będzie więc przebiegał według zasad określonych dla wielu instytucji w całym kraju - zapewnia Karol Semik. Dyrektor Zbigniew Rybka nie zabiera na razie głosu w sprawie konkursu. Bożena Dobrzyńska

Nagroda dla reżyserki z Teatru Powszechnego. „Spektakl rewelacyjnie wymyślony”

redakcja — Mon, 15 Apr 2019 14:02:40 +0000

"Powszechny" 11 i 12 kwietnia wziął udział w dwóch prestiżowych festiwalach: 44. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych/ „Klasyka Żywa” oraz 39. Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, gdzie zaprezentował spektakl „Ferdydurke” na podstawie powieści Witolda Gombrowicza, wyreżyserowany przez Alinę Moś-Kerger. - Obydwa pokazy spotkały się ze znakomitym przyjęciem, zarówno ze strony publiczności, jak i krytyków - zapewnia Jolanta Korłub -Ogonkowska z Teatru Powszechnego. Przewodnicząca jury, reżyserka Ewelina Pietrowiak tak uzasadniła werdykt: "Spodobała nam się reżyseria „Ferdydurke”, czyli bardzo trudnej literatury. Spektakl był w każdej minucie rewelacyjnie wymyślony". Radomskie przedstawienie zyskało również wiele bardzo pochlebnych recenzji krytyków i opinii widzów prezentowanych w internecie. Jeden z komentarzy brzmiał tak: "Inscenizacja „Ferdydurke” w reż. Aliny Moś-Kerger oglądana dziś, kiedy trwa kolejny dzień strajku nauczycieli, nabiera dodatkowych znaczeń. Gombrowiczowskiemu „belferowi” dorabia się przecież jeszcze jedną gębę… W spektaklu rolę belfra zagrał Mateusz Michnikowski – zagrał koncertowo, wyszedł pedagog jak z najgorszych szkolnych koszmarów; radomska „Ferdydurke” stoi zresztą na aktorach – cały zespół stworzył świetne postacie, a grali tak, że chociaż tekst znam na wyrywki, czekałam z niecierpliwością, co będzie dalej, jak to będzie wymyślone, co pokażą. Brawo! Teatr Powszechny im. J. Kochanowskiego w Radomiu nie tak daleko". kat Fot. Kamil Strudziński

„Cafe Sax” z piosenkami Agnieszki Osieckiej wraca na afisz Teatru Powszechnego

redakcja — Thu, 07 Jun 2018 08:21:47 +0000

W spektaklu gra Katarzyna Jamróz (fot. M. Strudzinski)

Osiecka uwielbiała atmosferę kawiarń, tutaj zanurzała się w gwar i tempo życia ulicy, obserwowała ludzi, prowadziła rozmowy, pisała. Jednym z takich ukochanych miejsc było właśnie Cafe Sax - niewielka kawiarenka na warszawskiej Saskiej Kępie, gdzie poetka przesiadywała całymi godzinami, notując swoje przemyślenia na setkach serwetek i skrawków papieru. Tu powstało wiele jej wspaniałych piosenek, m.in. „Niech żyje bal”, „Małgośka”, „Czy te oczy mogą kłamać”, „Okularnicy”. Była to niezwykła przystań, w której codziennie „spełniały się marzenia i rozwiewały nadzieje”. O tym także opowiada spektakl. - Przedstawienie w reżyserii Macieja Korwina po raz pierwszy zagraliśmy w sylwestrowy wieczór niespełna sześć lat temu. W tym czasie bardzo wiele się zmieniło – w zespole i wokół nas. Dlatego to będzie z jednej strony ten sam, ale z drugiej – całkiem jednak inny spektakl - wyjaśnia Jolanta Korłub-Ogonkowska z "Powszechnego".. W rolę poetki niezmiennie wcielać się będzie gościnnie Katarzyna Jamróz. Na scenie zobaczymy także: Jarosława Rabendę, Izabelę Brejtkop, Joannę Jędrejek, Adama Majewskiego i Wojciecha Ługowskiego. W nowej wersji, poszerzonej o kilka piosenek, do obsady dołączają: Aleksandra Bogulewska, Agnieszka Grębosz, Maria Gudejko, Łukasz Mazurek, Łukasz Stawowczyk i Mateusz Kocięcki. Od strony reżyserskiej nad „Cafe Sax” czuwa obecnie dyrektor Zbigniew Rybka. Zmianę tę wymusiło życie. Kiedy pod koniec 2012 roku w radomskim teatrze po raz kolejny pracował Maciej Korwin, nikt nie przypuszczał, że „Cafe Sax” będzie jego ostatnią realizacją. Zmarł nagle, dosłownie kilka dni po premierze… - Teraz, kiedy po latach wznawiamy ten tytuł, jego postać ciągle staje nam przed oczami. Wierzymy, że patrzy na nas gdzieś z góry i trzyma rękę na pulsie… - zapewniają twórcy spektaklu. W weekend „Cafe Sax” teatr zagra pięciokrotnie - w piątek o godz. 19, w sobotę o godz. 16 i 19 oraz w niedzielę o godz. 16 i 19. Tytuł wróci na afisz Teatru Powszechnego także po wakacjach. kat

Premiera w „Powszechnym”. Musical o Don Kichocie na jubileusz 40-lecia teatru

redakcja — Mon, 09 Oct 2017 05:15:25 +0000

Zdaniem reżysera spektakl pokaże widzom, jak mądrze patrzeć na świat. - I jak zachować wartości, które uleciały: ludzką godność, urodę życia, dobro życia. "Don Kichot z La Manchy" Cervantesa to mądry tekst mówiący o tym, że naprawę świata trzeba rozpocząć od samego siebie. Że wbrew wszystkiemu, co się wokół dzieje, najpierw chcieć, a potem znaleźć w sobie moc, żeby się przeciwstawić i ocalić to, co daje naszemu człowieczeństwu siłę. Poza tym, nie kolekcjonować rzeczy złych, co nie znaczy, że ich nie widzieć. Widzieć, ale umieć patrzeniem i dążeniem ten świat uszlachetniać, nawet za ogromną cenę. Bo na ogół płaci się ogromną cenę za taką postawę na przekór światu, czynieniu go pięknym. To jest wielka siła, umieć się przeciwstawić złemu światu, zarówno najbliższemu otoczeniu, jak i dalszemu, "dużemu" światu. Tam, gdzie możemy, poszerzajmy sobie to pole, aby przeciwstawić się złu. Oczywiście, to jest taka postawa dla wielu śmieszna, nieracjonalna, ale nie można odrzeć się z marzenia, że może być mądrzej, że może być lepiej, że może być piękniej - mówi Waldemar Zawodziński. Jak twierdzi, to ważne szczególnie dzisiaj, gdy świat starej Europy zaczyna się chwiać. Reżyser podkreśla, że jednocześnie musical ma "uradować, ucieszyć oczy i uszy". - Ale przede wszystkim ma powiedzieć, jak w tym niełatwym, skomplikowanym, niesprzyjającym świecie, ocalić wszystko, co jest największą wartością - wyjaśnia Zawodziński. Na ogół wystawienia tego utworu podejmują się teatry muzyczne z dużymi składami, także orkiestrowymi, zespołami baletowymi, chóralnymi. - Zatem, jak na teatr dramatyczny, to tu w Radomiu, jest ogromne przedsięwzięcie. Ale moim zdaniem, słusznie wystawia się je w teatrze dramatycznym, ponieważ jest tutaj bardzo dużo scen aktorskich. Trzeba umieć pożenić całą gamę komizmu, który jest w tym dziele, ale również scen lirycznych, dramatycznych. To jest niezwykle trudne, wymaga dużych umiejętności aktorskich - zapewnia reżyser. Jak dodaje, ważnym wątkiem spektaklu jest jego wielokulturowość. - I ta postawa: nie bój się obcego, innego. Przyjrzyj mu się, zainteresuj się, a może nawet zachwycisz się jego kulturą - radzi Waldemar Zawodziński. Kierownictwo muzyczne spektaklu - Jerzy Kluzowicz, kostiumy - Maria Balcerek, choreografia, ruch sceniczny- Edyta Wasłowska. W roli Don Kichota Łukasz Mazurek, Sancho Panchy - Łukasz Stawowczyk. Premiera 14 października o godz. 18 na Dużej Scenie teatru Powszechnego. Bożena Dobrzyńska Fot. Marian Strudziński (zdjęcia z próby)

„Do kabaretu wstąp!”. Słynny musical wraca na deski Teatru Powszechnego

redakcja — Thu, 10 Nov 2016 13:53:42 +0000

Większości z nas „Cabaret” kojarzy się ze słynnym oscarowym filmem z niezapomnianą kreacją Lizy Minnelli. Ale ta ekranizacja bierze swój początek z kultowego broadwayowskiego musicalu, który stał się kanwą kinowego hitu. - Zapraszamy na zrealizowaną z ogromnym rozmachem, porywającą podróż w czasie do stolicy kabaretu, Berlina szalonych lat 30. XX stulecia - zachęca Jolanta Korłub-Ogonkowska z "Powszechnego". zapewnia, że jeśli zajrzymy do „Cabaretu”, znajdziemy w nim chwilę zapomnienia. Albo zobaczymy przyszłość… - Publiczność przenosi się w ten widowiskowy, fascynujący i jednocześnie porażający świat. Świat, w którym króluje znakomita muzyka, wspaniały taniec, piękne kobiety i przystojni mężczyźni. Świat, w którym – tak wczoraj, jak i dziś – nieustannie toczy się pełna grozy zabawa. Jej zakończenie zależy od nas - zapewnia. kat Fot. Marian Strudziński