W roli Loli Anna Podolak (fot. Materiały prasowe/ Teatr Powszechny)

Autorem tekstu, muzyki i piosenek jest austriacki aktor Georg Kreisler. Inscenizacja radomska opiera się na przekładzie Karoliny Bikont, piosenki są dziełem Andrzeja Ozgi, podobnie jak opracowanie tekstu i reżyseria. Za choreografię odpowiada Jarosław Staniek, za scenografię i  kostiumy Karolina Nowicka (na podstawie koncepcji Diany Marszałek i Julii Skrzyneckiej). Aranżacja piosenek Robert Obcowski.

Grają: Lola Blau – Anna Podolak, Mistrz – Mateusz Kocięcki. Zespół muzyczny: Mariusz Kozłowski -klarnet, Mariusz Gęgotek – fortepian, Paweł „Melon” Maruszak – perkusja, Marcin Witkowski – gitara basowa

Pierwsze kroki w kabarecie

O czym opowiada spektakl? Młoda artystka stawia pierwsze kroki w świecie teatru i kabaretu, wierząc, że talent i determinacja pozwolą jej odnaleźć swoje miejsce na scenie. I wtedy jej życie, marzenia i plany legną w gruzach wraz nadejściem nazizmu i nienawiści rasowej. Zmuszona do emigracyjnej tułaczki powędruje przez estrady i kabarety świata. W tej podróży towarzyszy jej Mistrz Ceremonii - przewodnik po świecie przedstawienia, komentator wydarzeń i uważny obserwator losów bohaterki.

- Spektakl będzie o teatrze, o artystce, która teatrem się leczy z ran, które przychodzi jej odczuwać w życiu. Jest to opowieść o artystce, która musi uciekać z Austrii w momencie, kiedy zostaje ona połączona z Rzeszą Niemiecką. Podróżuje po Europie i w końcu ląduje w Stanach Zjednoczonych, a na koniec wraca do Austrii po kolejne rozczarowania - opowiada Andrzej Ozga, reżyser spektaklu.

Gwiazda światowego formatu

W USA Lola zasmakuje, czym jest prawdziwy showbiznes, stanie się gwiazdą światowego formatu. Koniec wojny przyniesie radość i nadzieję, więc tęskniąc za domem Lola Blau wróci do Wiednia. Tylko jak zapomnieć, że ten świat zainfekowany jest przemocą? Gdzie schronić się przed potworami przeszłości? Tym bardziej, że niedawni oprawcy, jak gdyby nigdy nic się nie wydarzyło, zasiadają na widowni w pierwszych rzędach. Na szczęście w kabarecie można na powrót śpiewać mocno, dosadnie i prawdziwie.

„Dziś wieczorem: Lola Blau"  to spektakl, który zachwyca energią, pasją i niezwykłą muzyczną wrażliwością głównej bohaterki. Innym razem bawi do łez, a jeszcze innym wzrusza, gdy uświadomimy sobie, że ceną za zawodowe sukcesy jest osamotnienie.

Losy Loli Blau są ukazane w migawkach zdarzeń i kilkunastu kabaretowych songach – wzruszających, ironicznych i zjadliwie dowcipnych, które tworzą opowieść o miłości, nadziei i próbie ocalenia własnej godności. Choć opowieść snuje się w latach 30. XX wieku, temat uchodźstwa, strachu przed machiną wojenną i pragnienia wolności jest dziś uderzająco aktualny.

Bożena Dobrzyńska

Zdjęcia: Materiały prasowe/ Teatr Powszechny) 

Andrzej Borzym (fot. Materiały prasowe/ROK)

Pół wieku po historycznych wydarzeniach, które zmieniły bieg historii Polski, Radom składa hołd bohaterom tamtych dni poprzez muzykę. Wieczór ten będzie nie tylko lekcją pamięci o wydarzeniach związanych z Radomskim Czerwcem 76', ale przede wszystkim wielkim świętem polskiej kultury i premierą światowej klasy kompozycji.

Wykonawcy to: Radomska Orkiestra Kameralna pod batutą Andrzeja Borzyma juniora, Julia Pliś - sopran, Natalia Majewska, Marcin David Król, Lucjan Szaliński-Bałwas - skrzypce.

Muzycy wykonają premierowo kompozycję „reSPEKTRUM” Alberta Stensena, poświęconej wydarzeniom z Czerwca 76 roku w Radomiu oraz utwory kompozytorów polskich - Koncert skrzypcowy d-moll Henryka Wieniawskiego, a także Aria Roksany z opery "Król Roger" Karola Szymanowskiego i Aria Hanny z opery "Straszny Dwór" Stanisława Moniuszki.

Na scenie oprócz muzyków ROK zobaczymy artystkę, dla której Radom jest miejscem szczególnym. Julia Pliś (sopran), laureatka nagrody specjalnej na prestiżowym II Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym im. Marii Fołtyn, powraca przed radomską publiczność w pełnej artystycznej dojrzałości. Nad całością wykonawczą czuwać będzie maestro Andrzej Borzym Jr, dyrygent znany z niezwykłej precyzji i umiejętności wydobywania z orkiestry najgłębszych pokładów ekspresji.

Punktem kulminacyjnym programu będzie uroczysta premiera utworu „reSPEKTRUM” Alberta Stensena. Kompozycja ta została napisana specjalnie z okazji 50. rocznicy Radomskiego Czerwca ’76, stanowiąc muzyczną interpretację odwagi, buntu i pragnienia wolności mieszkańców naszego miasta.

"Ten koncert to coś więcej niż wydarzenie artystyczne. To hołd dla tożsamości Radomia. Muzyka stanie się mostem łączącym pokolenia i przypomnienie, że wolność ma swoje źródła w Radomiu, a 50. rocznica Czerwca '76 wybrzmi dźwiękiem pełnym godności i szacunku" - podkreślają organizatorzy.

Bilety w cenie 30, 27, 26 i 22 zł do nabycia w kasie ROK oraz przez internet na stronie www.rok.art.pl. Dla naszych Czytelników mamy zaproszenia. Szczegóły w Darmowych wejściówkach i na Facebooku.

fot. Teatr Powszechny Radom

O czym opowiada spektakl? Natan, znany i powszechnie ceniony za swą mądrość Żyd, wraca z podróży i dowiaduje się, że jego przybrana córka Recha została uratowana z pożaru przez młodego templariusza. Natan odnajduje wybawcę córki i zaprasza go do domu. Między młodymi zaczyna się rodzić uczucie. Jednak kiedy templariusz zamierza związać się z Rechą, Natan jest sceptyczny. Zawiedziony młodzieniec dowiaduje się, że prawdziwymi rodzicami dziewczyny byli chrześcijanie, po których śmierci Natan adoptował osierocone dziecko. Udaje się zatem po poradę do okrutnego patriarchy Jerozolimy, któremu w zawoalowany sposób opowiada historię Rechy. Hierarcha żąda wskazania „owego Żyda”, który dopuścił się „porwania” chrześcijańskiego dziecka i doprowadzenia do jego apostazji, za co formalnie grozi kara spalenia na stosie. We wszystko wmiesza się jeszcze potężny Saladyn, czyli przywódca wyznawców Mahometa w Jerozolimie, rozpocznie się wielka polityczno-religijno-sensacyjna rozgrywka. 

Satysfakcja i gorycz

- Wielką satysfakcją reżysera jest pracować nad tekstem, który powstał kilka wieków temu, a opowiada o rzeczywistości, tak jak byłby napisany tu i teraz. Towarzyszy też temu pewne uczucie goryczy, bo pojawiają się także pytania, które zostały tak rzetelnie postawione w tym tekście ponad 250 lat temu i do dzisiaj pozostają bez odpowiedzi. I ma to w sobie pewien rodzaj takiego właśnie ciężaru, tej goryczy, że ten tekst jest nadal aktualny - mówi reżyser Piotr Kurzawa. przypomina, że powstał przecież przed wszystkimi katastrofami i i strasznymi historiami XX wieku, zwłaszcza II wojny światowej. - No i tutaj rodzi się pytanie: co pozostaje z takiej literatury na przyszłość? Skoro ona bardzo silnie zaistniała w swoim okresie, reprezentuje w pewien sposób epokę, w której została napisana, a my wciąż borykamy się z tymi samymi problemami - podkreśla reżyser.

Reżyser po raz drugi wystawia "Natana". - Pierwsza inscenizacja miała miejsce w Toruniu, w Teatrze Horzycy, bodajże osiem lat temu i już wtedy wiedziałem, że ten tekst jest tak pojemny i tak jakoś dotarł do mnie, zainspirował, że już wtedy wiedziałem, że będę chciał go wystawić po raz drugi - wyjawia Piotr Kurzawa.

Kompozycja szkatułkowa

Reżyser zdradza też, że sztuka ma kompozycję "szkatułkową". - Lessing pisze ten tekst w XVIII wieku, ale żeby "przemycić" na swoją potrzebę pewne treści, zarówno filozoficzne, teologiczne, jak też własne, w pewien sposób wręcz prywatne, potrzebuje zbudować okoliczności dla swoich bohaterów odrębne od tego momentu, w którym pisze. Wymyśla zatem, że sięgnie po trzecią wyprawę krzyżową i miasto Jerozolimę. Tygiel trzech monoteistycznych religii: judaizm, chrześcijaństwo i islam. Tam spotyka wszystkich trzech wyznawców tych religii w bardzo ważnym momencie, mianowicie w momencie zawieszenia broni. To jest szczególny moment ciszy, odpoczynku, ale też i oczekiwania, dlatego że ten moment kiedyś dobiegnie końca. I w tym punkcie bohaterowie spotykają się ze sobą i dochodzą do pewnych prawd, które łączą ich, ale nie chcę zdradzać przed obejrzeniem przedstawienia, do jakich. A więc szkatułka: tekst napisany w XVIII wieku o wojnach krzyżowych, które działy się w XII - XIII wieku, kiedy Saladin panuje w Jerozolimie. No, a opowiadamy całą tę historię w XXI wieku, więc stąd ta konstrukcja. - tłumaczy reżyser.

Grają: Daja – Izabela Brejtkop, Żona Natana – Katarzyna Dorosińska, Recha – Laura Pajor, Sittah – Anna Podolak, Saladyn – Marek Braun, Patriarcha – Piotr Kondrat, Derwisz – Adam Majewski
Braciszek – Mateusz Paluch, Natan – Łukasz Węgrzynowski (gościnnie), Templariusz – Tomasz Wóltański.

Bożena Dobrzyńska

Zdjęcia z próby (fot. Bogdan Karczewski/ Teatr Powszechny Radom)

Jak może wyglądać wieczór, kiedy na rodzinnej kolacji ukochana jedynaczka chce przedstawić rodzicom nowego narzeczonego? Ojciec rodziny oczekuje, że jego córka znajdzie idealnego partnera. Niestety, żaden z dotychczas przyprowadzanych przez nią chłopców nie jest w jego oczach odpowiednim kandydatem i dlatego każdy, prędzej czy później, staje się tytułowym "next-ex". Tym razem jednak bohaterka wpada na pomysł, który całkowicie odmieni przebieg wieczoru i okaże się zaskakujący nie tylko dla rodziny, ale także dla widzów.

Reżyseria i opracowanie muzyczne - Jarosław Rabenda, scenografia i kostiumy - Bożena Kostrzewska, konsultacje reżyserskie - Jerzy Bończak.

W przedstawieniu występują: Zyta – Izabela Brejtkop, Karol – Piotr Kondrat, Kika – Iwona Pieniążek,  
Eustachy – Jarosław Rabenda, Marysia – Zuzanna Repelowicz, Marcel – Filip Łannik.

Zdjęcia: Bogdan Karczewski/ Teatr Powszechny Radom

fot. Teatr Powszechny Radom (zdjęcie z próby)

Teatr tak zapowiada sztukę: "Kiedy wszechobecna presja spełniania ekonomicznych i społecznych norm przekracza naszą wyporność, zaczynamy fantazjować o ucieczce. Chcemy zmienić wszystko, jednym gestem zburzyć przygniatającą nas wieżę zobowiązań i oczekiwań. Marzymy o nowym początku, o drugiej szansie. A jeśli los faktycznie otworzyłby przed nami taką drogę? Czy wystarczyłoby nam odwagi, by zniknąć?"

Nawiązanie do 11 września

Amerykański dramaturg Neil LaBute napisał "Miejsce miłosierdzia" w 2002 r. Dramat nawiązuje do 11 września 2001 r. i ataku terrorystycznego na World Trade Center (WTC) w Nowym Jorku. Reżyserka radomskiej inscenizacji nie odwołuje się jednak bezpośrednio do tych wydarzeń. Próbuje spojrzeć na sztukę w sposób uniwersalny i bardziej przystający do aktualnego świata, w którym dochodzi do katastrof, toczą się wojny i panuje ciągłe napięcie. - Szukanie tytułowego "miejsca miłosierdzia" nie musi być tutaj dosłowne. Może być pragnieniem, może być w duszy, w naszym wyobrażeniu, dążeniu – wyjaśnia Małgorzata Potocka.

Wyrównać rachunki

Abby i Ben to para kochanków, których poznajemy w bardzo specyficznym momencie – nieopodal luksusowego apartamentu, w którym odbywają jedną ze swoich potajemnych randek, dochodzi do katastrofy. W mieście panuje chaos, a liczba ofiar szacowana jest w tysiącach. W ogólnej panice i zamęcie kochankowie dostrzegają szansę, by wyrównać rachunki z własnym życiem. Czy w tym nowym świecie znajdzie się miejsce dla łączącej ich miłości?

“Miejsce miłosierdzia” to przewrotny, drapieżny, przesycony skrajnymi uczuciami spektakl na dwa głosy. Pozornie prosta historia, w której odnajdziemy całą paletę współczesnych lęków, ambicji i pragnień.

Na scenie zobaczymy Małgorzatę Maślankę i Pawła Dobka.  Autorem scenografii jest Michał Dracz, kostiumy zaprojektowała Viola Śpiechowicz.

Partnerem wydarzenia jest Samorząd Województwa Mazowieckiego.

bdb

Ekipa filmowa w (prawie) pełnym składzie (fot. Mateusz Wydra)

Organizatorem wydarzenia był MOK  "Amfiteatr", w ramach którego działa Pracownia Nowych Mediów, w niej z kolei Grupa Filmowa Radom Movie: „Akcja!”prowadzona przez Michała Grosiaka (zresztą laureata tegorocznej Nagrody Kulturalnej Miasta Radomia).

Premierę nowego filmu grupy przewidziano na sam finał gali. Wcześniej widzowie obejrzeli wielokrotnie już nagradzany obraz "... który skrzywdziłeś" nakręcony przez młodych filmowców z Radomia. Opowiada on historię chłopaka, który nie może pogodzić się ze śmiercią kolegi wyszydzanego przez otoczenie.

Ważną częścią gali były rozmowy z młodymi twórcami, które przeprowadził dziennikarz i krytyk filmowy Marcin Radomski. Swoich gości pytał m.in. o to, jak zaczęła się ich przygoda z filmem, czego nauczyli się w Pracowni Nowych Mediów i jakie mają plany: czy wiążą je z profesjonalnym zajmowaniem się kinem? Okazało się, że jest różnie, ale większość rzeczywiście widzi się w przyszłości jako aktorki czy operatorzy. Ba, jeden z nich - Julek Pękacki - jest już studentem Warszawskiej Szkoły Filmowej, a kolejny - Olek Pelc - tegoroczny maturzysta wybiera się na studia operatorskie. O swoich pasjach filmowych opowiadały też: Julia Banasik (odtwórczyni głównej roli w "Doskonałej" ), Weronika Dubicka (reżyseria) i Marysia Senderowska oraz Marta Pudzianowska (kierownictwo produkcji).

Dopiero na finał publiczność mogła obejrzeć "Doskonałą". Film opowiada o szesnastolatce Ani, wzorowej uczennicy, która dążąc do perfekcji zmaga się z presją otoczenia. Gdy nie jest już w stanie znieść relacji panujących w rodzinie i szkole sięga po rozwiązanie ostateczne.

Galę zwieńczyło wręczenie dyplomów, wspólne zdjęcia oraz wzajemne podziękowania i gratulacje.

bdb

Zdjęcia: MOK Amfiteatr Radom/ Mateusz Wydra

fot. Teatr Powszechny Radom (zdjęia z próby)

„Tchnienie” to współczesna, niezwykle aktualna opowieść o kondycji młodego pokolenia
w dzisiejszym świecie. Jej autorem jest urodzony w 1980 roku angielski dramaturg i reżyser. MacMillan napisał m.in., wystawiane także w Polsce, „Ludzie, miejsca, rzeczy” czy „Wszystko, co najlepsze”; przełożył także na język teatru słynną powieść George Orwella „1984”. Sztuka „Płuca” („Lungs”) powstała w 2011 r., a swoją premierę w Polsce miała siedem lat później. Na deskach części teatrów grywana była pod takim tytułem, część zmieniła tytuł na „Tchnienie”.

Bohaterowie, kobieta i mężczyzna to inteligentni, wrażliwi ludzie, starający się świadomie kształtować swoje życie, brać odpowiedzialność za własne wybory i decyzje.

Sztuka o trudnej miłości

- Gdybym jednym zdaniem miał określić o czym jest ta sztuka, to powiedziałbym, że o miłości. O miłości trudnej, pagórzastej i "doliniastej", ale zawsze zwycięskiej. Może uda nam się nie ująć tego w banał, ale miłość okazuje się najważniejsza na świecie – mówi Krzysztof Dracz, reżyser przedstawienia. Jego zdaniem, współczesne czasy, a o takich czasach jest przedstawienie, trochę zmieniły podejście młodych ludzi do świata, zwłaszcza ludzi wrażliwych i inteligentnych. - Bo o takich jest „Tchnienie”. Kiedyś schemat postępowania młodych ludzi był bardzo prosty, w porównaniu z tym, co my tu próbujemy pokazać. Gdy kończyło się 20 lat, trzeba było znaleźć sobie partnera, założyć rodzinę i mieć dzieci; to był priorytet. Natomiast teraz jest tak, że młodzi ludzie prolongują i przeciągają czas stabilizacji. I to jest właśnie o takich ludziach, którzy świadomi tego, na jakiej planecie żyją, w jakim społeczeństwie żyją, oddalają moment zawarcia małżeńska, a przede wszystkim posiadania dzieci - opowiada reżyser.

Spektakl minimalistyczny

Scenografia radomskiego „Tchnienia” jest bardzo oszczędna. - Bo chcemy zrobić spektakl minimalistyczny. Spektakl, który by opowiadał historię poprzez grę aktorów, a nawet - zaryzykowałbym powiedzenie - grę ludzi – wyjaśnia Krzysztof Dracz. Jak podkreśla, sam autor dramatu nie nazwał swoich postaci, nie dał im imion, ale zasugerował, że powinny nosić takie imiona, jakie noszą aktorzy, ich własne, prywatne. - To znaczy, że nie budujemy jakiejś stricte literackiej historii, tylko czerpiemy jakby wprost z życia. I to z życia tych młodych ludzi - dodaje reżyser.

W spektaklu zobaczymy Laurę Pajor i Filipa Łannika. Autorem scenografii i kostiumów jest Michał Dracz, a muzyki Paweł Dracz.

bdb

Zdjęcia z próby medialnej

Autorka sztuki "Café Luna", Anna Burzyńska, stworzyła opowieść inspirowaną barwnym, almodovarowskim światem, pełną miłości, pożądania i ludzkich namiętności. Bohaterki spektaklu, podobnie jak postacie w filmach Pedro Almodóvara, przeżywają całą gamę emocji – płaczą, śmieją się, tęsknią, a także śpiewają o swoich uczuciach. Carmela, Bianca i Rosita to stałe klientki baru Café Luna, w którym regularnie przesiadują barman Manolo i pijak Menelo. Każdego wieczoru wspólnie przypominają sobie te same, wyblakłe historie i próbują je ożywić, przeżyć na nowo – jednak za każdym razem z mizernym skutkiem.

Tej nocy w Café Luna wydarzy się jednak coś wyjątkowego. Nadejdzie czas spełnionych marzeń
i rozliczeń z miłosną przeszłością...

To nie jest mordownia

- U nas Café Luna nie jest podłą mordownią na przedmieściach Madrytu, tak jak to często bywa u Almododovara. U nas Café Luna to bar na plaży z widokiem na morze z wirującymi wokół ptakami. Ale, podobnie jak u Almodovara, mamy bardzo wyraziste bohaterki i bohaterów z rozterkami, które są charakterystyczne dla wszystkich artystów na świecie, którzy pytają, co będzie z tą miłością? - mówi Alina Moś.

Reżyserka zapewnia, że "jest to szlachetna rozrywka" . - To znaczy niegłupia i nieprymitywna. To jest śmieszne, zabawne, energetyczne a jednocześnie melancholijne przedstawienie. Widz wychodzi ze spektaklu nie tylko z uśmiechem na ustach, ale i z jakąś refleksją - zapewnia Alina Moś.

Kobiety płaczą lepiej

Małgorzata Potocka, dyrektor "Powszechnego" podkreśla, że w Radomiu dawno takiego spektaklu nie było. - Śpiewane, tańczone, pełne energii. Na pewno warto przyjść i z nami się pobawić - zapewnia.

Dyrektor Potocka odwołuje się do widzów, którzy znają twórczość Pedro Almodovara. - Od razu "złapią" ten styl, tę atmosferę, tę muzykę i ten taniec oraz grubą kreską narysowanych bohaterów. Spotkamy ich wszystkich właśnie w Café Luna. Przedstawienie ma fantastyczną energię, humor i ruch. Od czasu do czasu takie spektakle są potrzebne, byśmy mogli odetchnąć i pobawić się - podkreśla Potocka. Zwraca uwagę, że hiszpański reżyser pokazuje w swoich filmach wyraziste, mocne kobiety; wszyscy jego bohaterowie są wyjątkowi, ale są przede wszystkim namiętni, kochający, przeżywający rozterki, rozpacz, a głównym tematem jest zawsze miłość. - I tak będzie w "Café Luna". "Mężczyźni też płaczą, ale kobiety robią to lepiej" - mawia Almodovar - cytuje słowa reżysera Małgorzata Potocka.

Na scenie zobaczymy Agnieszkę Grębosz, Milenę Jóźwiak, Natalię Samojlik, Mateusza Kocięckiego, Adama Majewskiego i Mateusza Michnikowskiego.

Scenografia, kostiumy - Natalia Kołodziej, choreografia, ruch sceniczny - Katarzyna Baran, muzyka - Dominik Strycharski, konsultacje instrumentalne - Tomasz Kucharczyk, asystentka reżyserki i konsultacje wokalne - Agnieszka Grębosz.

Premiera w piątek, 7 lutego o godz. 19, kolejne spektakle w sobotę i niedzielę.

Bożena Dobrzyńska

To historia człowieka uwięzionego w pętli wstydu, niespełnienia i powtarzających się błędów. Kiedyś uznany fotograf, dziś próbuje uciec od własnej przeszłości, ale każdy krok prowadzi go z powrotem do punktu wyjścia. W jego mieszkaniu, pełnym wspomnień dawnej sławy, czas jakby stanął w miejscu – przeszłość i teraźniejszość splatają się ze sobą w niekończącym się cyklu żalu i prób naprawy życia. Kuba pragnie zmian, ale lęk i potrzeba akceptacji wciąż go blokują. Wraca do znajomych schematów – przypadkowe towarzystwo, puste rozmowy, samotność, której nie potrafi znieść. Przy nim trwa Krystyna, być może ostatnia kotwica w jego chaotycznym świecie. To opowieść o człowieku, który desperacko próbuje przerwać pętlę, ale nie potrafi uwolnić się od siebie samego.

Scenariusz i reżyseria (na podstawie opowiadania "Pętla" Marka Hłaski) Dorota Chmielewska. Współpraca reżyserska Robert Stępniewski. Opracowanie muzyczne i scenograficzne Dorota Chmielewska. Obsada: Kuba – Dariusz Wróbel, Krystyna – Katarzyna Piwońska, Znajoma – Aleksandra Cieciora, Bufetowa – Halina Hnatow, Policjantka – Dorota Kęsik, Kelnerka – Edyta Podkowa-Cieślik, Władysław – Robert Stępniewski, Kostek – Bartłomiej Stryjski, Janek – Łukasz Dulęba, Ktoś – Konrad Kuźmiński, DozorcaPrzechodzień – Wojciech Rudkowski.

.

fot. Teatr Powszechny (zdjęcia z próby medialnej)

„Małżeństwo z kalendarza” to jedna z najlepszych komedii Franciszka Bohomolca – wybitnego autora, tłumacza i publicysty należącego do grona twórców polskiego Oświecenia. Jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza, a jednak nieznana tak szeroko jak jego „Pijacy”. O tyle to dziwne, że tak, jak przez stulecia nie zdezaktualizował się jakże oczywisty temat „Pijaków”, tak nic na aktualności – a co za tym idzie – uniwersalności - nie straciło „Małżeństwo…” będące krytyką polskiej ksenofobii i szowinizmu.

To naprawdę zaskakujące, i trochę też przerażające, jak doskonale ten tekst przylega do współczesności, jak trafnie obserwacje autora i jego cięte poczucie humoru wciąż nas opisują. Wychodzi na to, że podstawowy zestaw naszych narodowych wad nie zmienił się od stuleci. Nadal zaślepieni bogoojczyźnianą ideologią „ojcowie” mówią „córkom”, co im wolno, a czego nie, jak mają żyć i jak postępować. Główny bohater tej opowieści, Staruszkiewicz, nieprzerwanie znajduje liczne grono naśladowców…

Reżyseria i opracowanie muzyczne Jarosław Tumidajski, scenografia Michał Dracz, kostiumy: Krystian Szymczak. Obsada: Staruszkiewicz - Marek Braun, Bywalska - Małgorzata Maślanka, Eliza - Zuzanna Repelowicz, Marnotrawski - Mateusz Paluch, Ernest - Alan Bochnak, Agata - Katarzyna Dorosińska, chudecki - Tomasz Wóltański, Joahan - Filip Łannik, Anzelm - Cezary Domagała.