fot. Dorota Wólczyńska

Rzym to miasto, w którym historia, sztuka i kultura łączą się w niezapomnianą całość. Rzym zwany Wiecznym Miastem założony według legendy w 753 roku p.n.e. jest miejscem magicznym. Każdy jego zakątek skrywa zabytki o ogromnym znaczeniu i arcydzieła sztuki, które przyciągają turystów z całego świata. W sercu Rzymu znajduje się Watykan z miejscami takimi, jak Bazylika Świętego Piotra czy Kaplica Sykstyńska, będącymi kwintesencją religijnej duchowości i wielkiej sztuki. Rzym to także miasto pełne romantycznych uliczek, fontann i placów, które zachwycają swoją historią i klimatem.

Autor zaprasza nas do odkrywania zakątków tego miasta, na które zwrócił szczególną uwagę. Jego spojrzenia koncentrowały się na ciekawie oświetlonych rzeźbach wzbogacających każdą z 280 fontann. Najsłynniejsza fontanna di Trevi stała się popularna dzięki produkcji “La Dolce Vita”, w której to aktorka Anita Ekberg zanurza się właśnie w niej. Istnieje zwyczaj wrzucania monet do tej fontanny, które mają za zadanie spełnić nasze życzenia. To dochodowa atrakcja, turyści wrzucają do niej około 3 tys. euro dziennie.

Rozwiązania architektoniczne i słynne artefakty Michała Anioła i Caravaggia w licznych budynkach sakralnych zachęcały Michała Budzisza do fotografowania. Na spotkaniu opowie on o potrawach pieczonych z karczochów i winach z regionu Lacjum (Lazio), z których słynie Rzym.

- To wielce smakowita wystawa - zachęcają organizatorzy.

"Fotografia jest wszędzie. Nigdy w historii jej istnienia nie było jej więcej. Nigdy tak wiele osób nie robiło zdjęć wszędzie tam, gdzie się tylko da i tak licznymi urządzeniami. Urządzenia rejestrujące cyfrowo obrazy trudno teraz właściwie nazywać aparatami czy kamerami fotograficznymi. To element komputerowego urządzenia, a one jak wiemy, potrafią wiele. Zapisują wszystko to co, zbudowane przez człowieka, przetworniki potrafią zamienić na uporządkowany ciąg zer i jedynek, nie tylko obrazy, ale również dźwięki, parametry itd. Szybciej i łatwiej wykonać teraz zdjęcie, wyretuszować, przechowywać i rozpowszechniać w bezmiarze internetu. To codzienna praktyka wiele umiejących urządzeń połączonych siecią oplątującą współczesny świat. Tworzy się na naszych oczach nowy, samodzielny byt, to jakby wszechobecna maszyna zasilana danymi i tworząca możliwość generowania informacji i innych tworów np. obrazów. Zarządza tą maszyną nowa, odczłowiecza siła zwana sztuczną inteligencją.

Tymczasem okazuje się, że są ludzie, którzy wbrew istniejącym trendom traktują pojedynczą fotografię jako coś samodzielnego, odrębnego wymagającego wyizolowania i umieszczenia w indywidualnej ramie. I traktując ją z wielkim szacunkiem, chcą pokazać ją innym. Tak właśnie powstają kolejne Doroczne Wystawy Radomskiego Towarzystwa Fotograficznego. Prawdziwi sympatycy fotografii prezentują tu swoje prace wykonane w jednej z licznych technik fotograficznego obrazowania" - piszą organizatorzy wystawy.

fot. Dorota Wólczyńska-Wróbel

Dorota Wólczyńska rozpoczęła przygodę z aparatem od fotografowania ptaków, co wynikało z jej zainteresowań ornitologicznych. Przy okazji wystawy w Galerii 6 Kadrów chce przybliżyć gościom, kilka być może nieznanych faktów ze świata ptaków.

Dorota Wólczyńska jest z zawodu nauczycielką, po godzinach fotografką, zajmuje się też ornitologią i  przyrodą. Członek Radomskiego Towarzystwa Fotograficznego, Grupy Twórczej ,,Grótfuhaszcze" i  nieformalnej grupy FB ,,Fotospacer po Radomiu. Od kilkunastu lat pasjonuje się fotografią, co zaowocowało wieloma wystawami autorskimi oraz udziałem w wystawach zbiorowych.

"Święta Wielkanocne to wspaniały, podniosły i inspirujący fotograficznie czas. Poza religijnymi obrzędami świętowania Wielkiej Nocy pamiętać trzeba o ludowych zwyczajach i tradycjach wielkanocnych, które przetrwały do dzisiaj. W tym czasie zajmujemy się wiosennymi porządkami, by rozpocząć nowe życie, przynosimy strojne palmy na Niedzielę Palmową, ozdabiamy i święcimy jajka, symbole świąt i nowego życia, bawimy się podczas lanego poniedziałku i uczestniczymy w regionalnych zabawach - pucherlokach, bitkach na jajka, kulaniu jajec z górki" - piszą tajemniczo o wystawie jej organizatorzy.

fot. Materiały prasowe/Leon Pierzchalski

Leon Pierzchalski o azjatyckim kraju: "Wietnam, kraj który zachwyca wspaniałymi dziełami natury, zabytkami i bogatą kulturą,  które przetrwały burzliwe okresy dziejów. Spotykałem bardzo życzliwych ludzi i chociaż wiem, że Polki są najpiękniejsze, to Wietnamki mają więcej uroku osobistego. Mógłbym długo wymieniać wspaniałości Wietnamu, lecz jest ich tak dużo, że wolę pokazać to na zdjęciach.

Moje zamiłowanie do fotografii i podróży objawiło się w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Zaczynałem pstrykać aparatem Druh, później Zorka, Zenit, Practika, Pentacon Six i wiele innych. Obecnie Canon, który dobrze mi służy, chociaż nie wiem, co do czego u niego jest. Od szkolnych lat lubiłem polskie góry i zaliczyłem zdobycie ich najwyższych szczytów. Turystyka była moją pasją przez całe życie, oczywiście w parze z fotografią. Po Polsce zacząłem interesować się światem i muszę przyznać, że Tylko Antarktyda mi się opiera".

fot. Materiały prasowe/RTF

"Na co dzień zajmujemy się różnymi profesjami, czasem zupełnie niezwiązanymi z fotografią, kultywujemy cotygodniowe spotkania w Łaźni, toczące się wokół jednej wspólnej pasji – fotografii. Jako stowarzyszenie twórcze jesteśmy otwarci na nowe osoby, które pragną wraz z nami prezentować swoje prace fotograficzne i dyskutować o nich" - deklaruje RTF. 

Miniony rok był pełny wystaw członków stowarzyszenia w wielu ośrodkach kultury w Radomiu. "Comiesięczne, tematyczne ekspozycje w Małej Galerii Fotografii RTF-u w Miejskiej Bibliotece Publicznej czy autorskie i zbiorowe w Łaźni, Galerii Domu Kultury Idalin, MBP Szósta Strona - to tylko przykłady naszej aktywności twórczej. Mamy grono stałych obserwatorów i spotykamy się z nimi przekazując sobie miłe słowa i odczucia, inspirując się wzajemnie. Staramy się być niezależnym środowiskiem dobrych znajomych czy nawet przyjaciół. Na tej wystawie prezentujemy nasze indywidualne podejście do najróżniejszych tematów i zjawisk poprzez własną fotografię. Nasze fotografie odnajdują w otoczeniu to, co niekiedy umyka oczom innych, niekiedy kreują nowe obrazy" - czytamy w zapowiedzi wystawy.

fot. Leszek Jastrzębiowski

- Pochylając się nad grobami wspominamy, okazujemy pamięć i szacunek zmarłym, a zapalając ogień przyzywamy z zaświatów ich dusze, światłem wskazując drogę. Piękny i dostojny to czas we wszystkich miejscach, w których złożyliśmy zmarłych. Światła tysięcy świec pobudzają wyobraźnię i unaoczniają świadomość przemijania. Jesteśmy w magicznym rozświetlonym kręgu. Poza nim pozostały myśli i sprawy codzienności całego realnego świata. Znaleźliśmy się w przestrzeni wielu cieni powstałych z chybotliwych światełek palących się ogników. Mogą one być świadectwem wiary w życie pozagrobowe, nieśmiertelność i aktywność pośmiertną dusz, możliwość ich powrotu na ziemię i obcowania żywych i zmarłych - zachęca Leszek Jastrzębiowski.

Tadeusz Rolke (fot. Materiały prasowe/Łaźnia)

Autor prezentacji pragnie przedstawić sylwetkę Tadeusza Rolke, nestora polskiej fotografii mody i fotoreportażu. Pierwsze zdjęcia robił już w latach 40. Jego główne zainteresowania kierowały się w stronę fotografii prasowej, prezentacji ludzi i penetracji polskich środowisk artystycznych. - Będą to podstawowe dane biograficzne i garść obrazków - zapowiada Leszek Jastrzębiowski.

Będzie to możliwość wakacyjnej fotograficznej wyprawy do tego spokojnego i jeszcze nie do końca odkrytego zakątka Polski.

Wystawa jest rezultatem plenerów fotograficznych RTF na przestrzeni ostatnich lat. Ukazuje Bieszczady w zróżnicowanych barwach i podczas różnych pór roku, a dobór miejsc nie ogranicza się tylko do tych najczęściej odwiedzanych przez turystów i fotografów.

Uczestnicy: Małgorzata Budzisz, Bogusław Ciastek, Zenon Fiuk, Monika Kowalczewska, Michał Łagowski, Robert Małek, Barbara Polakowska, Monika Rusin-Szara, Katarzyna Strzelecka, Dorota Wólczyńska.

Autor o sobie i swoich pracach: "Pasją do fotografii „zaraził” mnie mój Tata. Fotografuję od ok 16 roku życia a tak „na poważnie” od chyba 18. Moją fascynację kobiecym ciałem, jego pięknem, liniami, bryłą/rzeźbą uruchomił mój rodziciel. To on oglądał moje pierwsze wypociny fotograficzne. Nie pamiętam jednak pochwał, raczej rzadkie, pojedyncze „może być”.

W końcu „coś” zaczęło mi wychodzić i kilka zdjęć zyskało akceptację mojego Taty. Foty pojechały na jakieś międzynarodowe konkursy. Jakieś wyróżnienia, bez nagród a może była jakaś nagroda... Szczerze mówiąc nie pamiętam już, bo okazało się że to co ja lubię i robię ma się nijak do tego co podoba się jurorom  W pewnym momencie zrezygnowałem z uczestnictwa bo widziałem ze moje „wizje” zbyt rozjeżdżają się z tym co jest wybierane.

Zawodowo poszedłem w „operatorkę” i robienie ruchomych obrazów. Filmy dokumentalne, reportaże, felietony oraz cała masa programów telewizyjnych. Fotografia stała się moją artystyczną odskocznią, pozwalającą wyrwać się z ograniczeń narzucanych przez telewizję. Tak jak mój ojciec, zdjęcia robię głównie dla siebie, ciesząc się możliwości kreacji . Fascynują mnie linie i kształty. Zarówno materii nieożywionej jak i ludzkiego ciała. Dwa różne światy fotografii ale połączone ze sobą ideą pierwotną.

Kobiece ciało staram się traktować bardziej jako „plastyczny materiał” niż obiekt erotycznych uniesień. Oczywiście wśród moich zdjęć są też takie, które dryfują do „klasyki aktu”.

Czasem mam ciągoty do zdjęć „plakatowych/ideowych” które przemycam także w zdjęciach aktowych. Z mniejszym lub większym sukcesem.

Lubię patrzeć w twarze. Dokumentalnie i kreacyjnie, modelując też scenę pod historię którą sobie wymyśliłem. Zafascynowały mnie ostatnio obrazy IR w które wplatam postać kobiety, tworząc inne światy gdzie ludzka skóra zamienia się w coś co znamy z horrorów lub filmów SF"

.