rybka – Mój Radom

Ostatnie spotkanie z wystawami Natalii Rybki i Anny Czarnoty. Zaprasza Elektrownia

redakcja — Fri, 21 Mar 2025 12:39:48 +0000

fot. Adam Dziedzic

Natalia Rybka (ur. 1988) – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, gdzie zrealizowała dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Andrzeja Tobisa oraz prof. Antoniego Kowalskiego na kierunku Malarstwo. Obecnie mieszka i tworzy na Śląsku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, instalacją oraz scenografią teatralną. W latach 2012–2014 tworzyła i realizowała scenografie do sztuk teatralnych. Po latach poszukiwań, skoncentrowała się na sztukach plastycznych, rozwijając swoje umiejętności w malarstwie olejnym. Jest laureatką konkursów i zdobywczynią nagród m.in. Artystyczna podróż Hestii, Obraz Roku 2015, Grand Prix na 25. Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie, nagrody Marszałka Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie czy nagrody magazynu „Arteon” za rok 2016. Uczestniczka wielu wystaw w kraju i za granicą.

Anna Czarnota (ur. 2000) – malarka. Obecnie jest studentką piątego roku i przygotowuje się do obrony dyplomu w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych oraz miała dwie wystawy indywidualne. Jej prace prezentowane były także na wystawach pokonkursowych m.in. Piotrkowskiego Biennale Sztuki oraz Ogólnopolskiego Studenckiego Konkursu Malarskiego im. Wojciecha Fangora, na którym otrzymała wyróżnienie od Mazowieckiego Centrum sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu.

Elektrownia otwiera dwie wystawy. A na nich prace młodych artystek: Natalii Rybki i Anny Czarnoty

redakcja — Fri, 17 Jan 2025 11:27:59 +0000

Anna Czarnota "Koniec Sezonu" (fot. archiwum artystki)

Tytuł pierwszej ekspozycji sugeruje subtelne napięcie między symboliką a rzeczywistością. Fiołki, często kojarzone z delikatnością, romantyzmem i uczuciami, zostają tutaj odarte z jednoznacznych skojarzeń. Wystawa bada granice między tym, co namacalne a symboliczne, między konwencją a autentycznym przeżyciem. Poprzez różnorodne formy artystycznego wyrazu, twórca zaprasza do refleksji nad naturą emocji, ich ulotnością i tym, jak łatwo mogą zostać spłycone przez schematy kulturowe. „Fiołki nie są miłością” to próba redefinicji języka uczuć oraz sposobu, w jaki sztuka interpretuje miłość – nie jako oczywisty symbol, ale jako skomplikowany, wielowymiarowy fenomen.

Pytania o istotę człowieczeństwa

Wystawa Natalii Rybki to przestrzeń, w której artystka zadaje pytania o istotę człowieczeństwa. Poszukuje odpowiedzi dotykających najgłębszych warstw ludzkiej duchowości. W swoich pracach nawiązuje do klasyków malarstwa, takich jak Caravaggio czy Siemiradzki, reinterpretując ich dzieła, by opowiedzieć o współczesnych problemach. Inspiruje ją ich techniczna doskonałość, ale również emocje, które zawarli w swoich obrazach. Jej prace to dialog między przeszłością a teraźniejszością. Sięganie po symbolikę roślin pozwala złagodzić ciężar trudnych tematów, takich jak wykluczenie społeczne, przedmiotowe traktowanie kobiet czy cierpienie wynikające z izolacji. Natura, która pojawia się w obrazach, nie jest dekoracją – jest nośnikiem emocji i znaczeń. Zaproszeniem do głębszej refleksji.

Trzy warstwy komunikacji

To wyjątkowe malarstwo opiera się na trzech warstwach komunikacji: estetycznej, narracyjnej i duchowej. Pierwsza przyciąga wzrok – to szczegóły przyrody, melancholia i harmonia kolorów. Druga opowiada historię, która dotyka tematów społeczno-kulturowych. Trzecia, najważniejsza, to przestrzeń emocji i rzeczywistości niematerialnej, w której odbiorca może odnaleźć własne pytania i odpowiedzi. Artystka szuka sensu w chaosie i odkrywam porządek, który przekracza materialność i codzienność. To właśnie w tej przestrzeni niewidzialnego i nieuchwytnego dostrzega źródło głębszego sensu.

Kim jest Natalia Rybka?

Anna Czarnota "Dziękuję Wam drogie koszmary"

W sztuce, jak w życiu, nie zawsze wszystko jest jasne, proste i klarowne. Często rzeczy, które mają na nas największy wpływ, pochodzą z mroków naszej podświadomości, stając się źródłem niepokojących myśli i wyobrażeń. Tytułowe koszmary nie są jedynie przestrzenią zagrożenia, lecz stają się źródłem twórczej energii. To, co wydaje się niepokojące, po czasie ukazuje swoje nieoczekiwane, ukryte piękno.

Artystka w swojej twórczości konfrontuje się ze swoimi emocjami i ograniczeniami, które z tych emocji wynikają. Jej malarstwo jest nie tylko środkiem wyrazu, lecz także przestrzenią do szczerego przyglądania się sobie i mierzenia się ze swoją wrażliwością. Jest świadoma niedoskonałości własnych i otaczającego ją świata. Ma odwagę o tym mówić.

Ukojenie w naturze

Czarnota poszukuje ukojenia w naturze, próbując znaleźć w niej spokój i harmonię. Gdy ich nie znajduje, akceptuje swój dyskomfort. Pozwala mu być obecnym w swojej twórczości, co daje poczucie autentyczności. Proces malowania staje się dla niej kluczowym przeżyciem – to nie tylko sposób na wyrażanie siebie, ale przede wszystkim akt, który angażuje ją w pełni. Tworzenie to moment, w którym odrzuca oczekiwania i odnajduje akceptację słabości. Dzięki temu każda praca staje się wewnętrznym odkryciem, etapem na drodze ku lepszemu zrozumieniu siebie i swojego miejsca w świecie. Staje się też głosem pokolenia młodych ludzi, którzy poszukują siebie w tym często niezrozumiałym dla nich świecie. Każdy obraz jest jak zapis lęku, który nie został stłumiony, lecz przekształcony w sztukę, a tytułowe koszmary stają się sprzymierzeńcami w procesie twórczym.

Kim jest Anna Czarnota?

Konkurs na dyrektora Teatru Powszechnego. 12 chętnych do fotela

redakcja — Wed, 14 Aug 2019 08:10:18 +0000

Fot. www.teatr.radom.pl

Przypomnijmy: prezydent zdecydował o ogłoszeniu konkursu, choć mógł przedłużyć umowę na kolejne lata (jak robił to jego poprzednik) ze Zbigniewem Rybką, któremu kadencja kończy się 31 sierpnia. Radomską scen ą kierował przez 11 lat. Do pierwszego konkursu zgłosiło się sześcioro kandydatów, z których dwoje przeszło do drugiego etapu, ale ostatecznie nie wyłoniono zwycięzcy i prezydent zdecydował o unieważnieniu naboru. Posiedzenie komisja konkursowej, w skład której poza przedstawicielami urzędu miejskiego i związków zawodowych w teatrze wchodzą także reprezentanci ministerstwa kultury oraz związków twórczych, zaplanowano na 20 sierpnia. bdb

Sześciu chętnych do fotela dyrektora Teatru Powszechnego

redakcja — Fri, 24 May 2019 13:00:55 +0000

Spektakl "Bóg mordu" w Teatrze Powszechnym

Miasto ogłosiło konkurs, ponieważ w końcu sierpnia wygasa kontrakt dyrektora Rybki. Wprawdzie prezydent mógłby go przedłużyć tak, jak robili to (nawet dwukrotnie) jego poprzednicy, ale postanowił inaczej. - Zdecydowaliśmy się na to biorąc pod uwagę fakt, że obecny dyrektor pełni swoją funkcję już od 11 lat. To czas, po którym warto dokonać bilansu, który w mojej ocenie jest dobry, a jednocześnie zapoznać się z wizją na kolejne lata i poddać ją ocenie komisji konkursowej. Konkurs daje też możliwość zaprezentowania wielu różnych koncepcji przez osoby z całego kraju – tłumaczył w połowie kwietnia odpowiedzialny za kulturę wiceprezydent Karol Semik. Jak nas poinformował Janusz Kalinowski z biura prasowego urzędu miejskiego, w przyszłym tygodniu zarządzeniem prezydenta zostanie powołana dziewięcioosobowa komisja konkursowa, w skład której wejdzie trzech przedstawicieli miasta, dwóch ministerstwa kultury, dwóch stowarzyszeń zawodowych lub twórczych i dwóch związków zawodowych. - Taki skład wynika z ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - wyjaśnia Kalinowski. Formalnie termin nadsyłania dokumentów minął tydzień temu, ale w magistracie czekano jeszcze na koperty nadesłane pocztą z datą wysłania 18 maja. Niewykluczone więc, że kolejne nadejdą np. w poniedziałek. Nowego dyrektora teatru poznamy do końca lipca. bdb

Miasto szuka dyrektora Teatru Powszechnego. „Zbigniew Rybka jest szefem od 11 lat”

redakcja — Tue, 16 Apr 2019 12:51:05 +0000

Zbigniew Rybka (fot. archiwum)

Informacja o wszczęciu procedury konkursowej w sprawie przeprowadzenia konkursu na dyrektora naczelnego i artystycznego ukazała się w zarządzeniach prezydenta w Biuletynie Informacji Publicznej. Teraz zgodnie z ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ogłoszenie o konkursie musi ukazać się w m.in. w BIP, prasie lokalnej i centralnej. Kadencja Zbigniewa Rybki na stanowisku dyrektora Teatru Powszechnego dobiega w końcu sierpnia. Obecny szef radomskiej sceny wygrał konkurs w 2008 roku, a potem prezydent Andrzej Kosztowniak (PiS) dwukrotnie przedłużał mu kontrakt, po raz drugi tuż przed końcem swojej kadencji w 2014 roku. Bilans dobry, ale... Wiceprezydent Karol Semik przyznaje, że w magistracie długo zastanawiano się nad tym, czy w związku ze zbliżającym się terminem zakończenia obowiązywania kontraktu Rybki, przedłużyć umowę czy też ogłosić konkurs. - Zdecydowaliśmy się na to drugie rozwiązanie biorąc pod uwagę fakt, że obecny dyrektor pełni swoją funkcję już od 11 lat. To czas, po którym warto dokonać bilansu, który w mojej ocenie jest dobry, a jednocześnie zapoznać się z wizją na kolejne lata i poddać ją ocenie komisji konkursowej. Konkurs daje też możliwość zaprezentowania wielu różnych koncepcji przez osoby z całego kraju - tłumaczy Semik. Wiceprezydent podkreśla, że radomski teatr jest jedną z trzech w Radomiu instytucji kultury, w których procedura konkursowa jest opisana w rozporządzeniu ministra kultury i dziedzictwa narodowego, a skład komisji konkursowej musi odpowiadać zapisom ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. - Konkurs będzie więc przebiegał według zasad określonych dla wielu instytucji w całym kraju - zapewnia Karol Semik. Dyrektor Zbigniew Rybka nie zabiera na razie głosu w sprawie konkursu. Bożena Dobrzyńska

Premiera w „Powszechnym”. Dwa małżeństwa zaczynają mówić sobie prawdę…

redakcja — Wed, 15 Nov 2017 11:35:59 +0000

Aleksandra Bogulewska i Jarosław Rabenda

To tzw. małoobsadowa sztuka, w której występują dwa małżeństwa. Do domu jednego z nich (Izabela Brejtkop i Marek Braun) mąż zaprasza zaprzyjaźnione z gospodarzami, ale już skłócone ze sobą swoją drugie (Jarosław Rabenda, Aleksandra Bogulewska). Co będzie się działo? Reżyser nie chce przed premierą zdradzać zbyt wiele. - Zeller pisze swoje sztuki o tym, o czym piszą inni autorzy od początku świata, ale robi to w dość zabawny sposób. To takie pisanie trochę żartobliwe, choć tak naprawdę bardzo na serio. I to jest coś, co mnie pociąga u tego autora - podkreśla Zbigniew Rybka. A co konkretnie w tej sztuce, gdzie bohaterowie mówią sobie nawzajem, to co naprawdę o sobie myślą? - Ten tekst opowiada o tym, jak nie potrafimy dać sobie rady z samym sobą, więc nie potrafimy dać sobie rady ze swoim życiem. I później z jakichś powodów, z nadmiaru albo delikatności albo braku odwagi nie mówimy tego, co myślimy - sobie, a później innym. Zaczynamy kłamać, wikłamy się w jakąś straszną pętlę, która rujnuje nasze życie w większym lub mniejszym stopniu - wyjaśnia reżyser. I dodaje tajemniczo: - Jeden z tych dwóch związków, które obserwujemy, się rozpada, choć wszystko kończy się dobrze. A drugi związek chce trwać, choć nie ma powodów do tego, by ten związek utrzymać - mówi Rybka. Sam radzi mówić prawdę, nie oszukiwać, bo - jak stoi w znanym powiedzeniu "kłamstwo ma krótkie nogi". - Trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, czy utrzymać związek za wszelka cenę, czy pozwolić sobie i otoczeniu żyć naprawdę - konkluduje reżyser. Nieco szerzej rąbka tajemnicy uchyla Marek Braun. - Gram Daniela, męża Isabel. Przyjaźnimy się Patrickiem i jego żoną, ale to małżeństwo nagle się rozsypuje. I moja żona nie patrzy przychylnie na to. Ja mam problem z tym, bo to ja zaprosiłem Patricka do nas na kolację, co mojej zonie bardzo się nie spodobało. I od tego wszystko się zaczyna - opowiada aktor. Przyznaje, że rola przysparza trochę trudności, bo jego bohater zaczyna mówić to, co naprawdę myśli. Sam uważa, że to nie najlepsze rozwiązanie. - Ostatnio powiedziałem coś w złości nieprzyjemnego mojej koleżance i żałowałem tego później - zapewnia. Bożena Dobrzyńska

Teatr Powszechny ma 40 lat. Świętuje musicalem „Człowiek z La Manchy”

redakcja — Tue, 12 Sep 2017 09:35:51 +0000

Zbigniew Rybka

- To będzie wyjątkowy sezon ze względu na jubileusz 40-lecia teatru. Co zaproponuje pan widzom? Zbigniew Rybka: W tej chwili najważniejsza jest dla nas najbliższa premiera; właśnie wtedy, 14 października, będziemy obchodzić nasz jubileusz. Będzie to musical "Człowiek z La Manchy" w reżyserii Waldemara Zawodzińskiego. To jest największa realizacja naszego teatru od czasu, kiedy ja pamiętam, a przecież kilka dużych przedstawień zrobiliśmy. I myślę, że jest to największa realizacja w ogóle w Teatrze Powszechnym w Radomiu. Wystarczy powiedzieć, że jest prawie 300 kostiumów, duża, grająca na żywo orkiestra, piękne układy choreograficzne, dużo śpiewania i mądry przekaz, który niesie ze sobą Don Kichot. Nawiasem mówiąc, ja lubię tę postać. Może jest trochę taka niezręczna, nie radzi sobie najlepiej z życiem, a jednak budzi moją sympatię, a pewnie budzi sympatię także wielu z nas. Bo może jest ten nasz bohater niezdarny, ale na pewno bez skazy, na pewno szlachetny. Bardzo byśmy chcieli, aby niewielki jubileusz - bo czy 40 lat to tak dużo w historii takiej instytucji jak teatr? - był ważny, zauważony, tak jak ważny i zauważony przez naszą publiczność jest nasz teatr. - Dlaczego wybór padł akurat na musical? Bo to jest część historii naszego teatru, ten typ repertuaru, który zaczął Wojciech Kępczyński. To tu, w Radomiu, odbyła się pierwsza premiera musicalu w Polsce, więc wydaje się, że mamy prawo do tego, aby uprawiać ten gatunek teatru muzycznego. Tym bardziej, że są po temu warunki. Mamy wspaniałą scenę z dwoma obrotówkami, mamy znakomity zespół aktorski, no i jeszcze w tym przypadku świetnego reżysera. A po "Człowieku z La Manchyy" zaprosimy państwa na małą scenę, gdzie wystawimy tekst Kordiana Zellera "Z drugiej strony". To bardzo zabawna z powodu formy, bo z powodu treści niekoniecznie, opowieść o tym, jak się starzejemy, jak nie potrafimy utrzymać w relacjach z najbliższymi emocji, które pozwalają żyć w dobrych związkach i jak dopuszczamy do tego, że te związki kruszeją, stają się jałowe, czasem się rozpadają. Sztuka mówi też o tym, jak mądre kobiety potrafią taki związek uratować. Zabawna forma polega na tym, że w teatrze słyszymy wypowiadane przez aktorów dialogi, a w tym przypadku również to, co postaci myślą. Nastręcza nam to troszkę problemów w pracy, czyniąc ją dużo bardziej interesującą, ale myślę, że przyniesie to świetny wynik, jeśli chodzi o kontakt z publicznością. Na scenie "Fraszka", tuż przed "Mikołajem", Marek Zakostelecky przygotuje spektakl dla dzieci, którego jeszcze u nas nie było. W jego trakcie dzieci będą mogły poznać różne typy lalek. Powiem więcej: będą mogły nimi nawet pomanipulować jak aktorzy. Na sylwestra zaprosimy na sztukę "Najdroższy", która jest kontynuacją "Kolacji dla głupca". Mam nadzieję, że będzie to zabawny spektakl. Reżyseruje go Tomasz Man. W nowym roku Grigorij Lifanow zaprezentuje nam swoją wizję "Mistrza i Małgorzaty", będzie też "Ania z Zielonego Wzgórza", "Dzieci z dworca ZOO" i współczesny tekst "Bea". Zatem jeśli ktoś sądzi, że nie będzie musiał chodzić do teatru, to jest w błędzie. - Wiemy coś więcej o "Mistrzu i Małgorzacie"? Zna pan koncepcję reżysera? Tak, pracujemy nad tym tekstem już ponad rok. Tak się składa, że Grigorij Lifanow robił już ten tekst w Polsce, w Elblągu, i doszliśmy do wniosku, że możemy powtórzyć ten tytuł... - ... ale to nie będzie przeniesienie? Nie, reżyser nie zamierza powtórzyć inscenizacji. Chciałem, żeby to było inne przedstawienie, niż w Elblągu, inny scenariusz, na zupełnie inny temat. Koncepcję oczywiście znam, ale ona się jeszcze wykrystalizuje podczas przygotowań i na scenie. - A jaki jest ten temat wiodący? Choćby tyle pan zdradzi? Pamięta pani, jak się zaczyna powieść? - ... hm Zaczyna się od rozmowy... - A nie od tego, że Anuszka rozlała olej... ? - i ktoś zginął. Co jest przypadkiem, a co nie? Co nami kieruje, kto nami kieruje? Dowodem na istnienie dobra jest istnienie zła. Jesteśmy rozpięci miedzy dobrem a złem, wiarą a niewiarą, miłością a nienawiścią. To nas interesuje w tym spektaklu. - Wróćmy jeszcze do 40-lecia teatru. 40-lecie, tak jak powiedziałem, będziemy świętować na scenie premierą "Człowieka z La Manchy", która nas zachwyci i która będzie nam się podobała przez kilka najbliższych sezonów. Wydamy też publikację - historię teatru radomskiego. To jest praca doktorska naszej koleżanki, bardzo pozytywnie zrecenzowana przez opiekunów naukowych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Ja znam tę pracę, jest bardzo rzetelna. Autorka nie stara się oceniać, wystawiać laurek. Przyjmuje dość obiektywne, chłodne stanowisko. Raczej opisuje, dokumentuje, a oceny pozostawia widzom i czytelnikom. Mnie taki sposób opowiadania historii odpowiada, ponieważ uważam, że każdy z moich poprzedników przyczynił się do tego, co mamy w tej chwili. W jaki sposób - to jest trudne do określenia, do opisania, ale każdego z nich tak samo szanuję, jestem ciekaw tego, co robił. Ich doświadczenia są też w jakimś stopniu moimi doświadczeniami i na pewno są częścią nas teraz. W każdym razie nie uważam, że wydawanie takiej książki jest okazją do powiedzenia, że wszystko co było przede mną, było złe. Myślę, że było i lepsze, i gorsze. To, co my robimy też bywa i lepsze, i gorsze. Trzeba z pokorą się z tym pogodzić. Myślę, że to jest rzetelne. - Nadal jest pan zwolennikiem robienia w Radomiu teatru różnorodnego, kierowanego dla różnego widza? To jest optymalne rozwiązanie, na pewno wtedy, gdy teatr nosi miano "powszechnego", w takim mieście, gdzie jest jeden teatr. Nie wyobrażam sobie, by organizator mógł sobie pozwolić na to, by preferować funkcjonowanie np. teatru autorskiego. Tego typu formy są jak najbardziej pożądane, robią ferment w naszej pracy i prowadzą do rozwoju, ale takie poszukiwania teatralne mogą się zdarzyć w środowiskach większych, gdzie jest więcej scen, np. Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie, w mocnych ośrodkach akademickich. Tam, gdzie kotłują się myśli i tworzą się intelektualne napięcia. Nas dotyczy to w dużo mniejszym stopniu. - Ale w ciągu tych 40 lat mieliśmy i musicale, i sztuki odważne, i festiwal Gombrowiczowski... No właśnie i to jest niezwykłe, że w tak krótkim czasie wydarzyło się tak dużo w teatralnym życiu. Były przecież poszukiwania dramaturgiczne dyrektora Sroki - one nie przepadły, one mają jakąś kontynuację w festiwalu Gdyńskim, Zabrzańskim, w konkursach, które odbywają się na sztuki współczesne. Może Radom nie był najlepszym miejscem na takie poszukiwania, ale się one zdarzyły. Festiwal Gombrowiczowski trwa. To jest jedyny międzynarodowy festiwal na świecie, który autentycznie promuje polską literaturę dramatyczną i polską kulturę na świecie. Rozmawiała Bożena Dobrzyńska

Teraz na radomskiej scenie „Mayday 2”. Nowa odsłona, nowe perypetie bohaterów

redakcja — Tue, 27 Dec 2016 11:01:25 +0000

To druga część perypetii bohaterów

Bohaterów sztuki "Mayday" doskonale już znamy. "Powszechny" przedstawienie pod tym tytułem z powodzeniem gra od... grudnia 2007 roku. Publiczność lubi takie historie, a perypetie pewnego taksówkarza są jej w Radomiu tym bardziej bliskie, że twórcy spektaklu przenieśli jego akcję na lokalny grunt. - Taksówkarz ma dwie żony, dwa domy, dwoje dzieci. Być może nie brał pod uwagę problemów jakie mogą z tego wyniknąć, a może - jak typowy mężczyzna - sobie z tym poradzi, bo uważa, że jest najlepszy, więc dlaczego miałoby się mu nie udać. Bardzo długo naszemu bohaterowi się udaje świetnie organizować życie dwóch domów. Aż pewnego dnia narozrabiały dzieci - zdradza intrygę przedstawienia Zbigniew Rybka. Reżyser przyznaje, że praca nad tekstem drugiej części "Mayday" nie jest łatwa. - Farsa ma swoje wymagania, bardzo wysokie, którym trzeba sprostać, albo się polegnie - mówi Rybka. Uchylając rąbka tajemnicy, zdradzimy tylko, że obok znanych już bohaterów, tym razem do akcji wkroczy także ojciec wścibskiego sąsiada z góry i... dorastające dzieci. - „Mayday 2" to dwukrotnie więcej zawirowań i podwójna porcja śmiechu - zapewniają twórcy spektaklu. W przedstawieniu według Ray'a Cooney'a występują: Joanna Jędrejek, Iwona Pieniążek, Dorota Szperlak, Marek Braun, Wojciech Ługowski, Adam Majewski, Jarosław Rabenda. Odbędą się dwie premiery sylwestrowe: 31 grudnia o godz. 18 i 21.30. 1 stycznia 2017 roku o godz. 18 zaplanowano spektakl Noworoczny z lampką szampana. Kolejne przedstawienia 5, 6, 7, 8, 13, 14, 15 stycznia 2017 roku o godz. 19. k.woj., bdb Fot. Teatr Powszechny

Teatralny tydzień z Gombrowiczem w międzynarodowej obsadzie

redakcja — Thu, 06 Oct 2016 05:30:28 +0000

Argentyńczycy pokażą "Iwonę, księżniczkę Burgunda"

Festiwal tradycyjnie otworzy (22 bm., godz. 18) premiera przygotowana przez zespół teatru Powszechnego w Radomiu. - Będzie to "Ślub" w reżyserii Mikołaja Grabowskiego, a jest to ten twórca, który wie, co zrobić z Gombrowiczem. Przypomnę tylko, że dwa lata temu na festiwalu oglądaliśmy jego znakomity spektakl "Wspomnienia polskie" - mówi dyrektor "Powszechnego" Zbigniew Rybka. W tym roku na festiwalu widzów czeka kilka niespodzianek. - Na pewno takim będzie „Ślub” z Teatru Baj Pomorski z Torunia - podkreślam, że to scena lalkowa; na pewno nietypowy spektakl „Iwony, księżniczki Burgunda” na... placu zabaw w parku Kościuszki w wykonaniu aktorów z Marsylii. Będziemy też mieli "Princess Ivonę" w reżyserii Omara Sangare z udziałem Barbary Wrzesińskiej i Daniela Olbrychskiego oraz przedstawienie pt.„Pustka. Pustynia. Nic” w wykonaniu Wrocławskiego Teatru Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego - wymienia dyrektor Rybka. Po raz pierwszy nie tylko na festiwalu, ale w ogóle w Radomiu, zobaczymy spektakle przygotowane przez znakomitą reżyserkę Annę Augustynowicz. Będzie to „Ślub”w koprodukcji Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu i Teatru Współczesnego ze Szczecina oraz „Iwona, księżniczkę Burgunda zrealizowana Teatrze Studyjnym Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera. Ten drugi spektakl wraz z kolejną "Iwoną", która przywożą Argentyńczycy z Buenos Aires, zakończy 29 października maraton z Gombrowiczem. tego samego dnia ogłoszony zostanie werdykt jury złożonego z krytyków, dziennikarzy i twórców. Szczegółowy program festiwalu wkrótce. Bożena Dobrzyńska Fot. Materiały prasowe

Nowy sezon w „Powszechnym”. Od Dostojewskiego przez Gombrowicza do „Ani z Zielonego Wzgórza”

redakcja — Fri, 16 Sep 2016 09:00:21 +0000

Teatr zaczyna premierą "Boboka"

Inauguracja dzisiaj (16 bm.) o godz. 18; na scenie kameralnej odbędzie się premiera "Boboka" na podstawie opowiadania Fiodora Dostojewskiego i w reżyserii Grigorija Lifanova. Akcja opowiadania Dostojewskiego dzieje się na… cmentarzu. Tutaj właśnie trafia sfrustrowany, przeżywający męki twórczej niemocy literat, Iwan Iwanowicz, by dostarczyć sobie odrobinę rozrywki – popatrzeć na pogrzeb. Pisarz szybko przekonuje się, że – wbrew powszechnemu wyobrażeniu – w miejscu kontemplacji, ciszy i ostatecznego spoczynku… tętni życie. Ze zdumieniem zaczyna przyglądać się temu, co dzieje się wokół. A dzieje się niemało… - W przedstawieniu grają nie tylko żywi aktorzy, ale także lalki. To forma teatralna, z która mamy u nas do czynienia po raz pierwszy. To wspaniałe doświadczenie, tym bardziej ze mamy do czynienia nie tylko z humorem i ironią, ale wręcz groteską - mówi dyrektor "Powszechnego" Zbigniew Rybka. W grudniu teatr zaprosi widzów na dramat psychologiczny z elementami sensacji, które wyreżyseruje ukraiński artysta Jarosław Fedoryszyn. Do spektakl rozpisany na dwie osoby i dwa kobiece głosy. - Nie zawiedziemy widzów z propozycją sylwestrową. Od kilku sezonów gramy "Mayday", historię o perypetiach pewnego radomskiego taksówkarza. Najwyższy czas, aby przyjrzeć się w drugiej części "Mayday", którą wystawimy pierwszy raz 31 grudnia, co słychać u bohatera - opowiada dyrektor Rybka i zdradza, że pojawią się nowe postaci.. Kolejna premiera (połowa stycznia 2017 roku) to "Łowca", przedstawienie przygotowywane przez Waldemara Zawodzińskiego. - To spektakl w Kafkowskiej nieco atmosferze, traktujący o władzy, która ma wobec człowieka ogromne możliwości - wyjaśnia szef "Powszechnego". Natomiast pod koniec marca teatr zaprosi na muzyczny spektakl "Człowiek z La Manczy, a na koniec sezonu na "Anię z Zielonego Wzgórza" - przedstawienie "międzypokoleniowe". Na scenie "Kotłownia" obejrzymy natomiast "Seks dla opornych" w reżyserii Jacka Schoena i "Grube świnie" według Neela la Beaute. - Ta druga sztuka próbuje odpowiedzieć na pytanie jak radzimy sobie z innością. tekst został napisany kilka lat temu, ale ostatnio zyskał bardzo na aktualności i znaczeniu - uważa Rybka. "Powszechny" nie zapomni także o najmłodszej publiczności. - Zaprosiliśmy do współpracy legendarnego twórcę teatru lakowego, prof. Krzysztof Rau. Teraz wspólnie wybierzemy tytuł, który reżyser wystawi na scenie "Fraszka" - zapowiada Zbigniew Rybka. Dziecięca widownia obejrzy także "Czerwonego Kapturka", choć słowo "obejrzy" nie jest w tym miejscy najodpowiedniejsze. - Czeski reżyser Marek Zakostalecky zrobi spektakl interaktywny, w którym mały widz weźmie udział w mikroinscenizacji - wyjaśnia nasz rozmówca. Cieszy się też, że na zamówienie teatru kolejna sztukę dla dzieci pisze znana już dobrze radomskim widzom Marta Guśniowska. - Ale to na razie niespodzianka - podkreśla dyrektor "Powszechnego", dodając, ze autorka to "niezawodna marka". Jednak to przedstawienie zaplanowano dopiero na październik, listopad 2017 roku. 22 października rozpoczyna się w Radomiu XII Międzynarodowy Festiwal Gombrowiczowski. - Przez tydzień będziemy oglądać przedstawienia z Węgier, Hiszpanii, Francji, Argentyny i oczywiście z Polski. Zaczynamy "Ślubem" w wykonaniu naszych aktorów, którzy pracują nad spektaklem z Mikołajem Grabowskim - mówi szef "Powszechnego". Więcej o festiwalu napiszemy wkrótce. Bożena Dobrzyńska Fot. Marian Strudziński