fot. Maciej Zakrzewski/Teatr Biuro Podróży

Sztuka nawiązuje do „Folwarku zwierzęcego” George’a Orwella. Historia opowiada o młodych świnkach wychowywanych przez dorosłych, którzy tworzą złudzenie szczęśliwego i bezpiecznego świata. W rzeczywistości kryje się za tym mechanizm manipulacji i podporządkowania – wizja społeczeństwa hodowanego ku własnej zagładzie. Gdy bohaterowie odkrywają, że ich przeznaczeniem jest rzeź, próbują się buntować, lecz opór zostaje brutalnie zdławiony. Groteskowy obraz dopełniają aktorzy na szczudłach, wcielający się w opresyjnych opiekunów.

Wstęp wolny.

fot. Teatr Pantomimy MIMO/ Facebook

Scenariusz, reżyseria Bartłomiej Ostapczuk, muzyka Przemysław Wojsław, scenografia Dawid Wojtecki, kostiumy Hultaj Polski, maski: Paulina Staniaszek. Występują: Bartłomiej Ostapczuk, Olga Gąsowska (z udziałem Zuzanny Ziółek i Jana Duszy).

Pokój, w nim bohater opowieści tkwiący w pętli czasu. Nic w tej przestrzeni nie jest tym, czym się początkowo wydaje. Okna, drzwi, ściany i przedmioty mają własny pomysł na obserwowane przez nas postaci. Czym jednak jest to miejsce?
Co jest wspomnieniem, co rzeczywistością, a co tym co dopiero ma nadejść?

Dokąd, jako widzowie, zmierzamy w tej nieoczywistej, ruchowej komedii poza słowami? I czy problemy głównego bohatera, nie wydają się nam dziwnie znajome? Spektakl osadzony w poetyce snu, wypełniony humorem, poezją ciała i odrobiną absurdu.

Teatr Pantomimy Mimo powstał w 2002 roku. Założony przez Bartłomieja Ostapczuka jako teatr jednego aktora szybko przekształcił się w zespół. Poszukiwania artystyczne aktorów zaowocowały wypracowaniem rozpoznawalnego języka teatru poza słowami. Ich spektakle opierają się na obrazie, sytuacji, myśli i pracy z przedmiotami, a u podstaw stoi rzemiosło sztuki pantomimy. Z jednej strony precyzyjny scenariusz, z drugiej duża przestrzeń do interpretacji dla widzów. Poprzez ruch i gest próbują wyrazić esencję uczuć i emocji, nie stroniąc przy tym od odrobiny absurdu. Pragną by przy zachowaniu zasad teatru pantomimy, jedynymi granicami były granice ich wyobraźni.

Od 2002 roku teatr zaprezentował kilkanaście premier. Od 2010 roku realizuje spektakle plenerowe wierząc tym samym, że sztuka pantomimy jest w stanie w pełni zaistnieć również w innej przestrzeni niż teatralna scena. Spektakle Teatru Mimo prezentowane są na festiwalach teatralnych w kraju i za granicą. Aktorzy teatru związani są z Warszawskim Centrum Pantomimy, które wspiera rozwój tej sztuki w naszym kraju.

Teatr Mimo wystąpi z tym samym samym spektaklem w Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie w sobotę, 27 sierpnia o godz.15. Bilet wstępu kosztuje 15 zł, ulgowy 10.

fot. Teatr Pantomimy MIMO/ Facebook

Muzyka Mateusz Kacprzak, kostiumy Paulina Staniaszek. Występują: Paulina Staniaszek i Bartłomiej Ostapczuk.

Na wyspie zbudowanej z marzeń, wspomnień i po część z zapomnianych historii, mieszka Pan O. Marząc o miłości wpatruje się głównie w horyzont. Myśli, że na świecie został sam. Gdzieś daleko mieszka Pani O. Marząc o miłości wpatruje się głównie w niebo. Jest przekonana o tym, że na świecie jest sama. Jeden otrzymany list, jeden chwila, zmienia w jej życiu wszystko. 

Krok po kroku obserwujemy ich spotkanie, czasem zabawne a czasem nieco mniej. Jednak miejsce, w którym się odnaleźli, okazuje się mieć własny pomysł na tę parę. Wciąga bohaterów w wir zdarzeń, mogących prowadzić tylko w jeden kierunku.Czy będą podążać tam wspólnie? Czy zrozumieją, że ich spotkanie to dopiero początek podróży? 

Wizualna komedia bez słów, która żywi się humorem i śmiesznością dnia codziennego. Do tego odrobina magii i absurdu z życia wziętych.

Teatr Pantomimy Mimo powstał w 2002 roku. Założony przez Bartłomieja Ostapczuka jako teatr jednego aktora szybko przekształcił się w zespół. Poszukiwania artystyczne aktorów Teatru Mimo zaowocowały wypracowaniem własnego języka teatralnego, w którym artyści starają się łączyć najważniejsze elementy sztuki kluczowych twórców i reformatorów współczesnej pantomimy.  W teatralnej pracy poprzez ruch i gest próbują wyrazić esencję uczuć i emocji, nie stroniąc przy tym od odrobiny absurdu. Pragną, by przy zachowaniu zasad sztuki pantomimy jedynymi granicami były granice ich wyobraźni.

Od 2002 roku teatr zaprezentował 14 premier. Od 2010 roku teatr realizuje spektakle plenerowe wierząc tym samym, że sztuka pantomimy jest w stanie w pełni zaistnieć również w innej przestrzeni niż teatralna scena. Spektakle Teatru Mimo prezentowane są na festiwalach teatralnych w kraju i za granicą. Aktorzy teatru związani są z Warszawskim Centrum Pantomimy, które wspiera rozwój tej sztuki w naszym kraju. 

fot. Klinika Lalek

"Kosmiczna Podróż Guliwera" to spektakl dla dzieci i dorosłych. Ruszamy razem w kolejną podróż. Na magicznym statku Guliwera płyniemy do gwiazd. Tymczasem na podobieństwo meteorytu spada z nieba na Ziemię wielkie Kosmiczne Jajo z informacją dla ludzkości. Niefortunnie uderza prosto w okręt Guliwera i łamie go wpół. Następnie toczy się aż do Krainy Liliputów, gdzie nieustannie trwają absurdalne wojny. Teraz tylko Guliwer może pomóc Jaju wrócić na niebo, by spełniła się przepowiednia gwiazd o nowej erze miłości i szacunku wobec wszystkiego i wszystkich

Teatr Klinika Lalek powstał w 1988 roku we Wrocławiu. W 1991 roku przeniósł się do Stacji Wolimierz u podnóża Gór Izerskich.

Przy fontannach zobaczymy Teatr AKT (fot. Teatr Akt)

Reżyseria – Agnieszka Musiałowicz i zespół, scenografia – Tomasz Musiałowicz, Hektor Werios, muzyka grana na żywo – Grzegorz Szyma i Dominik Strycharski, produkcja, kostiumy – Teatr AKT.

Zespół aktorski: Marta Suzin, Karolina Banaszek, Agnieszka Musiałowicz, Marek Kowalski, Tomasz Musiałowicz, Grzegorz Rajs, Krzysztof Skarżyński, Maciej Czarski

To metafora podróży w czasie i przestrzeni, która prowadzi w nieznane, w głąb własnej wyobraźni. Podejmujemy ją nieświadomie każdego dnia, poszukując wartości i dociekając sensu istnienia. Podróżując doświadczamy, poznajemy, pokonujemy słabości, a potem nigdy nie pozostajemy już tacy sami. Zderzają się tu nowe doświadczenia z refleksją nad przemijaniem. Wędrówka poza czasem to chwila, w której możemy się zatrzymać i dostrzec drugiego człowieka obok nas.

Istotą podróży jest droga, a nie dotarcie do celu.

Fantazyjna opowieść utrzymana jest w malowniczej stylistyce steampunk, łączącej styl retro z fantastyką naukową. Teatr ruchu, pantomima, taniec i elementy nowego cyrku w połączeniu z muzyką graną na żywo składają się na ekspresyjne widowisko.

Początki Teatru AKT sięgają 1991 roku, kiedy to absolwenci Szkoły Pantomimy przy Teatrze Żydowskim w Warszawie zakładają Stowarzyszenie Teatr Ruchu Akt. Pośród inicjatorów tego zdarzenia są miedzy innymi Agnieszka Musiałowicz, Marek Kowalski i Tomasz Musiałowicz, którzy do dzisiaj tworzą zespół. Aktorzy Teatru Akt od pierwszych przedstawień próbują wzbogacać technikę pantomimy o doświadczenia współczesnego teatru poszukującego. W 1992 roku teatr rozszerza swoja działalność  i tworzy jako jeden z niewielu w Polsce baśnie pantomimiczne dla dzieci. Na początku lat dziewięćdziesiątych teatr zainspirowany formą i poetyką teatru ulicznego tworzy pierwsze spektakle plenerowe. Najczęściej grane spektakle uliczne przez Teatr Akt to: „Ja gore”, „Poza czasem” i „Płonące laski 4”.

Fot. Materiały prasowe/Teatr Powszechny w Radomiu

Spektakl powstał w 1994 roku. Inspiracją, a właściwie impulsem do jego stworzenia były nasilające się konflikty etniczne, wybuchy nacjonalizmów i wojna w Bośni. Podczas pracy nad spektaklem członkowie zespołu spotkali się z uchodźcami z byłej Jugosławii. Ich relacje przyczyniły się do powstania uniwersalnych metafor opisujących los wygnańców. W przedstawieniu nielinearna historia rozgrywa się zarówno w planie realistycznym jak i metafizycznym.

W plenerowym spektaklu „Carmen Funebre” Teatr Biuro Podróży używa spektakularnych środków przyciągających uwagę zarówno doświadczonego widza jak i przypadkowego przechodnia. Szczudła, ogień, efekty świetlne, przejmująca muzyka wywołują wśród publiczności lęk i współczucie. W spektaklu używa się niewielu słów, ale sekwencja sugestywnych obrazów porusza emocje widzów.

Widzowie będą wpuszczani na godzinę przed spektaklem. Liczba miejsc w strefie widzów ograniczona do 150 osób. Pozostałe osoby będą mogły oglądać spektakl spacerując wokół fontann po wyznaczonych trasach komunikacyjnych.

Teatr Biuro Podróży istnieje od 1988 roku. Jego założycielem i reżyserem jest Paweł Szkotak. W ciągu  trzydziestu lat poszukiwań artystycznych teatr wypracował własną metodę pracy nad spektaklem oraz  rozpoznawalny styl teatralny, przygotował 20 autorskich spektakli, w tym dziesięć widowisk plenerowych.  Spektakle teatru zaprezentowane zostały w blisko 60 krajach świata, na sześciu kontynentach. Teatr jest również laureatem prestiżowych nagród.

W 2018 roku Teatr Biuro Podróży jako pierwszy polski teatr otrzymał w Edynburgu nagrodę Archanioła - najbardziej prestiżową nagrodę przyznawaną na wszystkich równolegle odbywających się festiwalach w Edynburgu. Co roku dostępują tego zaszczytu tylko trzy teatry lub indywidualni artyści, którzy wielokrotnie zaprezentowali prace najwyższej artystycznej jakości na edynburskich festiwalach.

Teatr Biuro Podróży prowadzi działalność nie tylko artystyczną polegającą na produkcji i prezentacji spektakli, ale również edukacyjną, polegającą na pracy z artystami i grupami teatralnymi na świecie: warsztaty teatralne oraz projekty artystyczne.