fot. Materiały prasowe/MCSW Elektrownia

Zwrot „życie własne” może niemal automatycznie kierować nasze myśli w stronę nas samych: mnożyć pytania o autonomię jednostki, unikalność naszych perspektyw życiowych, czy sens radykalnego stawiania granic innym, zagrażającym naszej podmiotowości, bytom. Pytania te nabierają jeszcze innego zabarwienia, gdy padają w kontekście twórczych wyborów i obranych artystycznych ścieżek rozciągających się gdzieś pomiędzy determinizmem a wolną wolą.

Jest coś w tym malarstwie

Na wystawie zobaczymy najnowsze prace Jakuba Juliana Ziółkowskiego, nowe nie tylko metrykalnie, ale przede wszystkim przez swoją odrębność wobec tego, do czego dobrze już przyzwyczaił nas artysta. Jest coś w tym malarstwie, co w pierwszej chwili nie pozwala myśleć, że się wie, rozumie czy zna jego powody. W tę malarską rzeczywistość wkracza się jak w dziki habitat, niczym w rezerwacie, stąpając uważnie po kładce, by choćby własnym śladem nie naruszyć otaczającego nas życia i jego autonomii.

Wystawa w Elektrowni jest serią otwartych pytań, których nie sposób zadać wprost słowami – nie dlatego, że nie pozwala na to wokabularz, a dlatego, że ich istota budowana jest zawsze przez odbiorcę w procesie translacji z języka wizualnego na werbalny.

Osobista mitologia

Jakub Julian Ziółkowski (1980) urodził się w Zamościu. W 2005 r. obronił dyplom w Pracowni Malarstwa pod kierunkiem prof. Leszka Misiaka na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zajmuje się malarstwem i muzyką. Tworzy obrazy, obiekty i monotypie. 

Wychodząc od praktyki artystycznej będącej formą medytacji i wglądu, Jakub Julian Ziółkowski tworzy osobistą mitologię, własne królestwo zjawisk i form wizualnych. W swojej twórczości łączy proste, uniwersalne symbole opisujące podstawowe procesy natury z tradycjami i językiem współczesnego malarstwa. Fascynują go znaki mocy, relacje między sferą duchową i materialną, somatyczność ciała oraz doświadczanie tego, co najbardziej podstawowe: trwanie i przemiana. 

Jego prace prezentowane były na licznych wystawach indywidualnych, m.in.: Jesteście moi, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, Kraków (2023); Święte Nic, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2018). 

Brał udział w najważniejszych zbiorowych prezentacjach sztuki swojego pokolenia.

Mieszka i pracuje pod Krakowem.

Zdjęcia: Materiały prasowe/MCSW Eelektrownia

fot. Leszek Jastrzębiowski

- Pochylając się nad grobami wspominamy, okazujemy pamięć i szacunek zmarłym, a zapalając ogień przyzywamy z zaświatów ich dusze, światłem wskazując drogę. Piękny i dostojny to czas we wszystkich miejscach, w których złożyliśmy zmarłych. Światła tysięcy świec pobudzają wyobraźnię i unaoczniają świadomość przemijania. Jesteśmy w magicznym rozświetlonym kręgu. Poza nim pozostały myśli i sprawy codzienności całego realnego świata. Znaleźliśmy się w przestrzeni wielu cieni powstałych z chybotliwych światełek palących się ogników. Mogą one być świadectwem wiary w życie pozagrobowe, nieśmiertelność i aktywność pośmiertną dusz, możliwość ich powrotu na ziemię i obcowania żywych i zmarłych - zachęca Leszek Jastrzębiowski.

fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego, Radom

 
Muzeum zaprezentuje prace Justyny Adamczyk - artystki wizualnej związanej z Radomiem (jej pierwszym etapem edukacji artystycznej było tutejsze liceum plastyczne), absolwentki Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu na kierunku malarstwo w 2007 r. Dwukrotnie otrzymała stypendia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (w 2005 i 2006 r.). Przez kilkanaście lat swojej pracy twórczej zdobyła imponujący dorobek wystawienniczy prezentując swoje prace m.in. w Londynie, Melbourne, Seulu, Chicago, Nowym Jorku, czy ostatnio w Berlinie.

Jej prace znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych i publicznych, m.in. w polsko-niemieckiej fundacji OP ENHEIM we Wrocławiu , Muzeum Narodowym w Gdańsku oraz Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu.

W swojej twórczości, wypowiadając się głównie za pomocą malarstwa, rysunku czy instalacji, często przenosi widza do intymnego świata swoich wspomnień i doświadczeń, zarówno tych dobrych i przyjemnych, jak i tych bardziej traumatycznych. Poprzez swój oryginalny język formalny pozwala odbiorcy zajrzeć w głąb samego siebie i zmierzyć się także ze swoją przeszłością, również tą ukrytą głęboko w zakamarkach podświadomości.

To nowa odsłona galerii (fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego/Radom)

Część prac, które prezentowane są w galerii to dzieła artystów posługujących się językami abstrakcjonizmu, ekspresjonizmu, informelu: ojciecha Fangora, Jerzego Nowosielskiego, Ryszarda Winiarskiego, Henryka Stażewskiego, Tadeusza Brzozowskiego, Władysława Hasiora, Józefa Łukomskiego, Erny Rosenstein, Rajmunda Ziemskiego.

Obok prac malarskich muzeum przedstawia przegląd obiektów przestrzennych: rzeźb, ambalaży i instalacji autorstwa między innymi: Ludmiły Stehnovej, Barbary Falender, Marii Pnińskiej-Bereś, Izabelli Gustowskiej oraz Józefa Łukomskiego, Jacka Waltosia, Jana Berdyszaka.

Eksponowane w galerii dzieła stanowią wybór z bogatej kolekcji sztuki współczesnej, którą przez lata zgromadziło Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu. Kolekcja sztuki współczesnej była budowana jeszcze w ramach działalności działu sztuki, na długo przed utworzeniem odrębnego oddziału. W 1991 r. w kamienicach Gąski i Esterki przy radomskim rynku, otwarto Muzeum Sztuki Współczesnej, do którego trafiły zgromadzone dotychczas zbiory. W trakcie swojej dynamicznej działalności, w latach 1992-2015 MSW zgromadziło dodatkowo 2 tys. 500 prac, które przekazywane były jako dary od zaprzyjaźnionych artystów. W 2016 r. kolekcja liczyła już 4,5 tys. prac malarskich, rysunkowych i rzeźbiarskich. Kolekcja jest stale uzupełniana o nowe dzieła.

fot. Materiały prasowe/Elektrownia

Urodzony w Radomiu artysta, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, wyprzedzał swój czas. Był prekursorem nowoczesnego spojrzenia na proces twórczy w malarstwie i jednym z najważniejszych artystów posługujących się językiem abstrakcji. Stworzył swój własny, indywidualny i rozpoznawalny styl malowania inspirowany malarstwem materii. Jego wrażliwość artystyczna kształtowała się niewątpliwie pod wpływem traumy II wojny światowej i przeżyć z nią związanych. W latach 1949–1955 studiował malarstwo w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni Artura Nachta-Samborskiego, a po jej ukończeniu został wykładowcą tej uczelni. Jego debiut artystyczny jest nierozerwalnie związany ze słynną wystawą „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale w 1955 roku. Ta przełomowa wystawa jest jedną ze sztandarowych prezentacji artystycznych w historii polskiej sztuki.

Malarstwo niezwykłe 

Malarstwo Rajmunda Ziemskiego jest niezwykłe, niepowtarzalne i zaskakująco aktualne. Jego metaforyczne obrazy są pełne ekspresji, emocji oraz koloru. Malował fascynujące pejzaże, ale nie takie, jakie znamy i obserwujemy w rzeczywistości. Tworzył swoje własne, niepowtarzalne metafizyczne światy, których  źródłem inspiracji była natura, ale też wspomnienia z dzieciństwa i młodości. Ziemski nie naśladował niczego, lecz budował swoją własną rzeczywistość. Używając wyrafinowanych w kolorze plam, dążył do swobodnej ekspresji. Szukał idealnych znaków i symboli, którymi wyrażałby swoje przemyślenia i doznania, którymi mógłby opisywać świat. Podobnie jak Tadeusz Kantor był mistrzem sztuki informel, która polegała na spontanicznym i intuicyjnym malowaniu, bez z góry ustalonego planu czy kompozycji. Malował z pasją i odwagą, nie bojąc się eksperymentować z różnymi technikami i materiałami. Był artystą, który nieustannie rozwijał się twórczo i intelektualnie. Nieprzerwanie i z ogromną determinacją odkrywał nowe możliwości jakie daje malarstwo. Jego słynne „pejzaże” są  źródłem poznania wewnętrznych przeżyć, pragnień, lęków i wspomnień, które kryją się w nich.

Urodził się w Radomiu, pracował w Warszawie

Rajmund Ziemski urodził się w 1930 roku w Radomiu. W 1947 roku przyjechał do Warszawy, by uczyć się w Liceum Sztuk Plastycznych na Myśliwieckiej. Dwa lata później rozpoczął studia malarskie na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1955 roku ukończył je z wyróżnieniem w pracowni profesora Artura Nachta-Samborskiego. Pozostał na akademii na trzyletnich studiach aspiranckich, nadal pod artystyczną opieką swojego mistrza. W latach 1960–1967 był asystentem, a później adiunktem w pracowni Jana Cybisa na Wydziale Malarstwa. Od 1967 do 1978 roku prowadził samodzielną pracownię malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz, a następnie wrócił na Wydział Malarstwa, na którym otrzymał samodzielną pracownię dyplomującą. Kierował nią do roku 2000, czyli do przejścia na emeryturę. W 1983 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1990 roku – profesora zwyczajnego.

W latach 1965–1974 był silnie zaangażowany w prace społeczne: w Związku Polskich Artystów Plastyków i w Akademii Sztuk Pięknych. W 1978 roku został laureatem Nagrody im. Jana Cybisa. Jako malarz debiutował w grudniu 1954 roku na X Jubileuszowej Wystawie Młodej Plastyki „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale. Uczestniczył w ponad stu wystawach zbiorowych. W latach 60. i 70. XX w. brał udział w ważnych prezentacjach młodej sztuki polskiej w Stanach Zjednoczonych, Francji, Belgii, Niemczech, Danii, Szwajcarii, Austrii, Szwecji. Pierwszą wystawę indywidualną malarstwa miał w warszawskiej Galerii Sztuki Nowoczesnej (Krzywe Koło) w 1957 roku. Zorganizował blisko 30 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, m.in. w: Waszyngtonie, Chicago, Wiedniu czy Brukseli. Prace Ziemskiego znajdują się w muzeach zagranicznych, najważniejszych muzeach polskich i w kolekcjach prywatnych. Zmarł w sierpniu 2005 roku. Rok przed śmiercią uhonorowany został Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Krystyna Joanna Szymańska, autoportret (fot.Facebook/Joanna Szymańska)

Krystyna Joanna Szymańska o wystawie i sobie: (...) pokażę obrazy z różnych okresów mojej twórczości, ale większość będzie nowych – z ostatnich dwóch lat. Maluję od zawsze, odkąd tylko udało mi się utrzymać pędzel w ręku. Od czwartego roku życia uczęszczałam do ogniska plastycznego aż do matury, później były studia plastyczne, a praca zawodowa to uczenie innych rysunku i malarstwa. Całe moje życie to kreski, plamy i barwy... kocham to! Moje malarstwo to rodzaj pamiętnika emocjonalnego. Znajdziecie tu radość, smutek, zadumę nad światem i zachwyt nad cudami natury.

Znajdziecie trochę nostalgii za minionym i trochę ciekawości nowego... Drugą moją pasją, poza malowaniem, jest tango. Przyszło do mnie późno, ale darzę je wielkim uczuciem, bo tak to jest z późnymi miłościami. Dlatego właśnie po wernisażu będziemy tańczyć tango do północy przy muzyce przygotowanej przez Olgę Zawadę, Tdj z Warszawy. W sobotni wieczór 9 marca będzie kolorowo, będzie tanecznie i będzie też smacznie, a to za sprawą tortu urodzinowego".

fot. archiwum artystki

Tak ekspozycję prezentuje sama artystka: "Po tym tytule można postawić zarówno wykrzyknik, jak i znak zapytania. Jak bowiem wierzyć w obliczu aktualnych wydarzeń albo inaczej: czy można tę wiarę zachować? Jak w kręgach Dantego albo kolejnych odcinkach Netflixowego serialu chcę prowadzić odbiorców przez kolejne rozdziały (sale). Jest ich pięć.

Pierwszy rozdział pt. "American Dream", to moja osobista podróż. Od wychowania się w komunistycznej jeszcze Polsce o mocnych korzeniach katolickich i sformalizowanym społeczeństwie do marzeń o byciu malarką i mieszkaniu w Ameryce. Ten kontrast marzeń i realiów mógł być mrzonką, a jednak wiara w siebie uczyniła cuda. Od 2015 roku mieszkam w Stanach, żyjąc ze swojej sztuki. 

Drugi rozdział to opowieść o grzechu pierworodnym. Kto z nas nie lamentował: „za jakie grzechy?!”? Ano za pierworodne – za zerwanie owocu, za ciekawość, za karę! Moralizatorski i niemal bezlitosny wymiar Księgi Rodzaju przysparza mi wielu pytań: Co by było, gdyby? Czy możemy wrócić do beztroski, do równowagi, do dobrych chwil? Czy życie na ziemi może być rajem?

Trzeci rozdział traktuje o konflikcie między seksualnością a przynależnością religijną. Czy świat stworzony na gruncie wartości judeochrześcijańskich jest dyskryminujący? Czy jest w nim miejsce dla osób o odmiennej niż heteroseksualizm orientacji? Czy te „inne” orientacje to – tak jak wielu apostołów chrześcijaństwa twierdzi – skłonności, z których należy zrezygnować. Rozgrzeszenie wydaje się możliwe, o ile zrezygnuje się z bycia sobą. Czy cielesność to grzech, coś, czego powinniśmy się wstydzić? Czy zakrywane na obrazach i rzeźbach genitalia to w rzeczywistości ukrywanie ludzkiej physis? 

Czwarty rozdział zatytułowany "Alternatywy dla wiary" odnosi się do mojego doświadczenia życia w Kalifornii. Pomimo tego, że wiele miast w Kalifornii nosi nazwy pochodzące od imion świętych – jak na przykład San Francisco, w którym mieszkałam sześć lat – zaryzykuje stwierdzenie, że jest to stan w USA, do którego chrześcijaństwo nigdy nie dotarło. Albo inaczej: dotarło, ale w nim nie zostało. Potrzeba wiary stanowi ważny element ludzkiej natury. Nic więc dziwnego, że powstałą po religii próżnię zajęły zamienniki, takie jak: gorączka złota i podążanie za bogactwem, wiara w ideologie, ruchy społeczne czy sport.

Piąty rozdział "A w co Ty wierzysz?" to ostatnia sala, w której po przebytej podróży można przyklęknąć przed wybranym obrazem: przedstawiającym Dziewicę z Dzieciątkiem (proponującym inne ujęcie wizerunku świętych) lub tradycyjnym Miłosiernym Jezusem.

Ta podróż przez pięć rozdziałów (sal) nie stanowi prowokacji. Nie ma w niej zakusów, aby szokować, uchybiać, wyśmiewać. To zaproszenie do dyskusji, do zastanowienia się nad tym, jak wiara judeochrześcijańska i kościoły przystosowują się do zachodzących w społeczeństwie zmian, a także czy w ogóle powinny się zmieniać. Czy dziedzictwo, jakie stworzył mecenat kościelny, dzięki któremu do dzisiaj możemy podziwiać najpiękniejsze dzieła sztuki, teraz, przeciwnie, uwstecznia i krępuje sztukę? Czy religie pozostają w dialogu ze zmieniającym się światem? Czy wiara w historię sprzed dwóch tysięcy lat jest jeszcze relewantna (odpowiednia, istotna, przystająca)? 

W tej historii zabieram głos w pierwszej kolejności jako kobieta, potem artystka, przedstawicielka wolnego zawodu, osoba wychowana w duchu wiary katolickiej i w końcu jako obserwatorka z obu stron oceanu". 

Justyna Kisielewicz (ur. 1983) – malarka. W 2011 r. ukończyła malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w pracowni Leona Tarasewicza. Aneks zrealizowała pod kierunkiem Doroty Grynczel w Pracowni Tkaniny Artystycznej. Wcześniej studiowała amerykanistykę i stosunki międzynarodowe. W swoich pracach nawiązuje do wątków kultury masowej i odważnie łączy różne konwencje, tworząc barwne i eklektyczne przedstawienia. Miała wystawy indywidualne m.in. w Sydney, Berlinie, San Francisco. Mieszka i pracuje w Miami.

Kuratorem wystawy jest Katarzyna Jendrzejczyk (fot. Daniel Adamczyk/ Muzeum im. Jacka Malczewskiego Radom)

Na wystawie zobaczymy 150 eksponatów związanych z niezwykłym i tajemniczym światem japońskich wojowników.  - Są to przedmioty codziennego użytku, drzeworyty oraz uzbrojenie, takie jak włócznie naginaty, jūmonji yari, suyari. Nie zabraknie również łuków z pięknymi lakowanymi kołczanami - wyjaśnia kuratorka wystawy Katarzyna Jendrzejczyk.

Poza tym na ekspozycji znajdą się elementy zbroi samurajskich oraz ashigaru (lekko uzbrojeni piesi żołnierze), takie jak maski mempo, ochraniacze gardła yodare-kaké czy hełmy, no i oczywiście to, co przede wszystkim kojarzy się z samurajami – broń biała, w tym tachi, katany, wakizashi, małe nożyki kozuki/kogatana oraz części składowe miecza, zwłaszcza niezwykle dekoracyjne tsuby (jelce), będące jednym z najbardziej pożądanych przedmiotów kolekcjonerskich.

Wystawę będzie można oglądać od piątku 1 września do 10 grudnia.

- Przed filmami przeniesiemy się muzycznie w epokę Zbyszka Cybulskiego, czyli jazzowo zagra Damian Czarnecki. Będą także konkursy i nagrody - zapowiadają organizatorzy.

Pierwszy seans, film "Pociąg", już dzisiaj, 11 sierpnia o godz. 19.30 w muszli koncertowej w parku Kościuszki. (w razie niepogody projekcja przeniesiona do Łaźni ul. Żeromskiego 56).

Natomiast w piątek, 12 sierpnia o godz. 18 w siedzibie Łaźni przy ul. Żeromskiego 56 odbędzie się wernisaż wystawy "Malarstwo" Józefa Machały.

Artysta urodził się w 1955 r. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Jarosławiu. W latach 1979-1989 związany z rzeszowskim Biurem Wystaw Artystycznych. Uprawia malarstwo sztalugowe, akwarelę, pastel, rysunek. Inspiruje go głównie dzika, nieujarzmiona przyroda. Uwiecznia pejzaże Podkarpacia, Bieszczad, Tatr, starą zabudowę wsi, cerkwie oraz urokliwe zakątki miast. Ma na koncie kilkadziesiąt wystaw w kraju i za granicą, brał udział w licznych plenerach. Od 2014 roku jego obrazy olejne eksponuje Opactwo Jarosławskie.

fot. Łaźnia/Facebook

Anita Garbowicz urodziła się w Radomiu. W 2005 roku ukończyła Politechnikę Radomską na kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych dyplomem z malarstwa i grafiki warsztatowej uzyskując tytuł magistra sztuki. Prezentowana wystawa stanowi cykl kobiecych portretów. Autorka świadomie pozbawiła swoje bohaterki naturalnego kolorytu twarzy, by skupić uwagę na czymś istotniejszym, widzianym w spojrzeniu, mimice, geście, a mianowicie na emocji która stanowi kwintesencję kobiety. Jak sama mówi, kobiety są różne, są niewyczerpalnym źródłem inspiracji, ale to ich wrażliwość, emocjonalność i wnętrze stało się tematem wystawy. Jako kobieta pokusiła się o próbę pokazania ich różnych oblicz, przybliżenia skomplikowanej „psychiki” i natury.