Jak pisze Jerzy Sekulski w Encyklopedii Radomia, gmach, w którym mieści się obecnie Miejska Biblioteka Publiczna został wybudowany w 1892 r. jako willa dla rejenta Włodzimierza Kulczyckiego. Kupił on działkę od Walerii Gieryczowej i wybudował parterową willę w ogrodzie. W 1896 r. rejent sprzedał nieruchomość Bankowi Handlowemu Towarzystwa Akcyjnego z Łodzi, który willę rozbudował i umieścił w niej swój radomski oddział.

 

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości - podaje z kolei Wikipedia - gmachu mieściła się Kasa Chorych, szkoła Polskiej Macierzy Szkolnej oraz redakcja dziennika Ziemia Radomska. W czasie II wojny światowej w willi rejenta mieściła się centrala telefoniczna – wówczas parterową część gmachu nadbudowano o piętro. W 1945 r. budynek znacjonalizowano i przeznaczono na siedzibę Muzeum Miejskiego (później w czasach istnienia województwa radomskiego nosiło ono nazwę Okręgowego.) Z tego okresu pochodzi część magazynowa, dobudowana od strony wschodniej. Od 1992 r. budynek jest siedzibą kolejno Wojewódzkiej (do 1999) i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Józefa i Andrzeja Załuskich. 

 

Obecna instytucja jest kontynuatorką pierwszej biblioteki powszechnej w Radomiu, która została otwarta 16 czerwca 1922 r.w Ratuszu, w ówczesnej siedzibie magistratu, z inicjatywy przewodniczącej Rady Miasta Marii Kelles-Krauz. Kolejne lokalizacje to kamienica przy Żeromskiego 13, a po wojnie róg placu Konstytucji 3 Maja.

 

Miejska Biblioteka Publiczna w Radomiu obchodziła w 2022 r. jubileusz 100-lecia.