Projekt dotyczy zagospodarowani placu po synagodze (wizualizacja Wydział Sztuki UTH Radom)

Jest to przestrzeń z wyjątkową historią i symboliką. Do roku 1945 znajdowała się tu synagoga, czyli serce żydowskiego Radomia. Do dziś na placu widoczne są pozostałości po synagodze – bazy kolumn. Podczas II wojny światowej zginęło tu prawie 30 tys. radomskich Żydów. Ideą realizacji projektu jest nadanie należytego charakteru i formy dla upamiętnienia wydarzeń historycznych, jakie miały miejsce podczas II wojny światowej.

Praca Julii Pluty To projekt zagospodarowania placu po radomskiej synagodze. Dziś to miejsce będące symbolem historii radomskich Żydów jest jednym z bardziej zaniedbanych placów w mieście. Jak to zmienić? Jak przywrócić pamięć, jak dbać o dziedzictwo kulturowe w kontekście architektury? O tym starała się opowiedzieć Julia Pluta w swojej pracy z zakresu architektury. Promotorem pracy jest prof. Andrzej Wyszyński.

Wystawa - prezentacja pracy dyplomowej - będzie dostępna tylko przez dwa dni. Sierpniowy termin jest zbieżny z 80. rocznicą likwidacji radomskiego getta (4 sierpnia 1942 r. Niemcy wywieźli do Treblinki mieszkańców małego getta na Glinicach, 16 - 18 sierpnia - dużego getta, w Śródmieściu).

- Praca Julii to efekt współpracy wydziału sztuki i Fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego, z którą z kolei  współpracuję od lat. Mamy nadzieję, że praca Julii przyczyni się do zapoczątkowania publicznej dyskusji o placu przy ul. Podwalnej, a z czasem doprowadzi do jego rewitalizacji - zaznacza Renata Metzger, była dyrektor Resursy Obywatelskiej, dziś Powiatowego Instytutu Kultury w Iłży.

Swoje prace zaprezentują: Stanisław Zbigniew Kamiński, Kazimierz M. Łyszcz, Katarzyna Nowicka-Urbańska,Łukasz rudecki, Małgorzata strzelec, Apoloniusz Węgłowski.

"Problem organizacji przestrzeni w sztukach wizualnych od zawsze był traktowany jako zagadnienie priorytetowe i współdecydujące o charakterze przedstawienia. Planowanie oraz aranżowanie odległości, odcinków i dystansów bywa niezależne od reprezentowanej stylistyki czy konwencji artystycznej, przez co w każdym dziele, chcąc nie chcąc, zawiera się jakaś forma przestrzenności. Przyjmuje ona różne postacie, które można by usytuować w rozciągłości pomiędzy biegunami iluzji (mimesis) i konwencji, a ich celem jest spotęgowanie artystycznego przesłania autora. W zaprezentowanej w „Łaźni” wystawie wykładowców Katedry Malarstwa i Rysunku Wydziału Sztuki Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego mamy do czynienia z różnymi formułami sugerowania przestrzenności w obrazie. Czasem jest to echo zarejestrowania realnej rzeczywistości, podkreślone wirtualnym kolorem czy wyobrażoną formą, kiedy indziej występuje jako samowolna wobec fizyczności świata konstrukcja, struktura czy wykres. Sprawia wówczas wrażenie autonomicznego wobec realnej rzeczywistości badania materii, światła, powierzchni lub struktury zjawisk. W każdym z tych przypadków obraz zwraca na siebie uwagę zastosowanymi kolorami, układem form bądź wewnętrzną dynamiką. Z nich bowiem jest upleciony wewnętrzny przymus spoistości, alert wizualnej koordynacji bodźców, koherencja organizowanych składników, decydujących o urodzie zastosowanych środków i o ostatecznym rezultacie – artystycznym wymiarze przedstawionych dzieł. To one decydują o jakości tej wystawy" - pisze o pracach jeden z artystów Kazimierz M. Łyszcz.

Fot. Materiały prasowe/Łaźnia