Zdjęcie ilustracyjne (Wystawa "Jacek Malczewski. Konteksty", fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego)

Wystawa Andrzeja Markiewicza prezentuje twórczość artysty, a także jego doktorantów i osób, które z głównym bohaterem wydarzenia łączą epizody edukacyjne, twórcze i organizacyjne. Pokazuje różnorodność doświadczeń, postaw twórczych i estetycznych. Łączy artystki i artystów, którzy uprawiają sztukę współczesną, aktualną, reagującą na codzienność. Sztukę, która nie musi szokować, gorszyć lub obrażać, a do odbiorcy dociera formą, treścią i pięknem ukrytym pod powierzchnią malarskiego, graficznego, rysunkowego obrazu lub formy przestrzennej… na powrót ucząc nas patrzeć.

Andrzej Markiewicz to artysta zajmujący się rysunkiem, grafiką, malarstwem oraz formami przestrzennymi. Swoją twórczość prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą. Jest profesorem oraz dziekanem Wydziału Sztuki Uniwersytetu Radomskiego.
Poziom i wyjątkowy charakter wystawy "Andrzej Markiewicz. Relacje", to efekt współpracy wybitnych artystów oraz wsparcia osób i instytucji zaangażowanych w realizację tego wydarzenia.
 
 172. rocznica urodzin Jacka Malczewskiego
 
... odbędą się w niedzielę, 19 lipca, w godz. 12 - 16 na dziedzińcu muzeum. Wstęp: dorośli 15 zł, dzieci za symboliczną złotówkę.
 
Szczególnie miło widziani najmłodsi. Muzealny dziedziniec zmieni się w plac zabaw: strefę gier i zabaw. Na radomski rynek wróci zamek (dmuchany), w którym dzieci będą mogły się wyhasać. Będzie trampolina od Kocham Skakać, malowanie tatuaży i drewniane gry retro.

Urodzinowych gości z artystyczną weną zaproszeni zostaną do udziału w nowych warsztatach: Malczewski w plecaku i #Akcjakamyk!. Będą tworzyć artystyczne bidony na wodę, przygotują pamiątkowe kamyki ozdobione motywami z Malczewskiego, które zgodnie z ideą pomysłu, pojadą z dzieciakami w świat, zapraszając znalazców do odwiedzenia radomskiego muzeum.

W czasie wydarzenia będą się odbywały także oprowadzenia po galerii z pracami Jacka Malczewskiego.

 

fot. Zenon Fiuk

O wystawie piszą organizatorzy: "Współczesny świat coraz częściej zapomina o możliwości bezpośredniego kontaktu twarzą w twarz pomiędzy ludźmi. Stwarza to narastanie zjawiska wyizolowywania się grup, a nawet pojedynczych ludzi do własnego obszaru intymności. Wybierają oni sposób kontaktowania się z otoczeniem tylko poprzez różnego rodzaju media np. społecznościowe, które pozwalają łatwo ukryć swą osobę, twarz i osobowość. Bezpośrednie spotkanie na żywo i rozmowa zostały w tej chwili zastąpione przez czaty, maile, aplikacje komunikacyjne czy fora internetowe. Choć umożliwiają one użytkownikom przekazywanie informacji, tworzenie i udostępnianie treści czy nawet budowanie wirtualnych społeczności, nie mogą zastąpić spotkania osobistego i spojrzenia twarzą w twarz.

Zenon, autor tej wystawy, przypomina jaką radość może dać spojrzenie w twarz drugiego człowieka. Widzi uśmiechy, radosne reakcje na otoczenie czy zaistniałe sytuacje. Bardziej wnikliwi widzowie dojrzą w nich dużo więcej, może nawet osobiste wnętrze fotografowanych modeli.

Autor tworzy przesłanie do zastosowania podczas wakacyjnych podróży. Radosne fotografie tworzą odpowiedni klimat dla dobrze i mile spędzonych wolnych chwil i codziennego życia".

fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego Radom

Wystawa poświęcona jest twórczości Georga Johanna Tribowskiego (1935–2002) – artysty urodzonego w Gdyni w rodzinie niemieckiej, którego biografia i dorobek twórczy silnie związane są z doświadczeniem migracji, tożsamości oraz powojennych realiów Europy Środkowo-Wschodniej.

Artysta w wieku dwunastu lat przeniósł się z rodziną do Szczecina, gdzie w latach 1951–1956 uczęszczał do Liceum Plastycznego. Z uwagi na swoje pochodzenie nie mógł wówczas przystąpić do matury ani rozpocząć studiów wyższych. Egzamin dojrzałości zdał dopiero po latach, a w 1962 r. – po zdaniu egzaminu w Ministerstwie Kultury i Sztuki we Wrocławiu – uzyskał dyplom polskiego artysty plastyka.

W 1964 r. rodzina Tribowskich uzyskała zgodę na wyjazd do Niemiec. Mimo emigracji artysta przez całe życie pozostawał związany z doświadczeniami młodości spędzonej w Polsce, co znalazło wyraźne odzwierciedlenie w jego twórczości. W jego dorobku znajdują się zarówno prace figuratywne, jak i abstrakcyjne, ukazujące szerokie spektrum poszukiwań artystycznych.

Dzieła Tribowskiego znajdują się w zbiorach wielu instytucji muzealnych, m.in. Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Narodowego w Szczecinie, Muzeum Okręgowego w Toruniu oraz Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, a także w kolekcjach prywatnych.

Planowana ekspozycja stanowi próbę przybliżenia szerokiej publiczności twórczości artysty oraz refleksję nad motywami drogi, migracji i tożsamości, które stanowią kluczowy kontekst jego życia i sztuki. Wystawa w Radomiu będzie częścią większego projektu prezentującego dorobek Tribowskiego – w styczniu 2027 r. zostanie pokazana w Muzeum Niepodległości w Warszawie, a w kwietniu 2027 r. w Śląskim Centrum Wolności i Solidarności w Katowicach.

Zdjęcia: Muzeum im. Jacka Malczewskiego Radom

fot: Dominik Borek IPN

Wystawa pokazuje zarówno skalę społecznego sprzeciwu wobec podwyżek cen, jak i brutalne represje władz komunistycznych, które dotknęły tysiące uczestników protestów. Szczególne miejsce zajmują w niej wydarzenia radomskie – największy i najbardziej dramatyczny zryw robotniczy czerwca 1976 roku, który stał się jednym z fundamentów narodzin demokratycznej opozycji.

Ekspozycja składa się z piętnastu plansz, na których zaprezentowano archiwalne fotografie, dokumenty oraz komentarze historyczne. Autorzy ukazali drogę od kryzysu gospodarczego i zapowiedzi podwyżek cen żywności, przez protesty i represje, aż po powstanie Komitetu Obrony Robotników oraz narodziny środowisk, które kilka lat później stworzyły „Solidarność”.

Wystawa przypomina, że Czerwiec ’76 był nie tylko buntem przeciwko pogarszającym się warunkom życia, lecz także ważnym krokiem na drodze do odzyskania przez Polskę wolności.

Zdjęcia: Dominik Borek/IPN

fot. Muzeum im. Jacka Malczewskiego

 
Wydarzenie uświetni występ duetu Nuit Astral - Magdalena Buka Boduła (wokal) i Franciszek Siwy (fortepian) wykonując światowe przeboje międzywojnia.

 Obowiązują zapisy mailowe pod adresem: rezerwacje@muzeum.edu.pl

Lata 20., lata 30. w Zakopanem

Pierwsza w muzeum tak bogata w treści ekspozycja prac Rafała, skupiająca się na jego twórczości związanej z tematyką sportów zimowych, pejzaży górskich, rozrywek kurortowych oraz często w niej obecnych wątków humorystycznych.

Punktem wyjścia jest Zakopane lat 20. i 30 XX wieku, w czasie kiedy kuracjusze, wczasowicze, przybysze i tubylcy zachłysnęli się wolnością. Nowe sposoby spędzania wolnego czasu, odkrycie rożnych sportów zimowych, ale także moda na dancingi, jazz, gry karciane. Prezentację prac Rafała Malczewskiego wzbogacają dzieła twórców Rafałowi współczesnych, z którymi artysta się przyjaźnił lub których twórczość mieści się w orbicie hasła Narty -Dansing - Brydż.

Oprócz dzieł Malczewskiego prezentowana jest twórczość wybitnych, współczesnych Rafałowi artystów: Leona Chwistka, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Zofii Stryjeńskiej, Władysława Skoczylasa, Augusta Zamoyskiego, rzeźbiarzy i grafików skupionych wokół zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego. Prezentację wzbogacają plakaty, rzemiosło artystyczne oraz realia z epoki.

Julia Szymczykowska "Prezent idealny" (fot. Materiały prasowe)

O wystawie jej kurator Paweł Witkowski: "Mówimy, że sztuka to wolność, ale czy historia kobiet w sztuce naprawdę potwierdza to przekonanie? Czy wolność, o której mówimy, była i jest dla wszystkich tak samo dostępna? Wystawa „Woman Art Power 2” jest próbą odpowiedzi na te pytania – a może raczej ich ponownego zadania, z nowej perspektywy. To głos kobiet, które poprzez sztukę odzyskują przestrzeń, narrację i prawo do mówienia własnym językiem.

Prezentujemy twórczość dwudziestu artystek – kobiet o różnych doświadczeniach, temperamentach i wrażliwościach. Łączy je jedno: potrzeba autonomii i autentyczności oraz przekonanie, że sztuka może być narzędziem realnej zmiany. W tej różnorodności – w rozpiętości emocji, technik, form i postaw  – ujawnia się siła projektu. Każda z artystek podejmuje tematy dla siebie istotne: ciało, pamięć, relacje, tożsamość, duchowość, społeczne role i ograniczenia. Ich prace układają się w równoległe wątki jednej opowieści  – o kobiecości, która nie daje się zamknąć w jednej definicji.

Społeczne wyobrażenia kobiecości nieustannie się zmieniają  – są negocjowane, podważane, redefiniowane. „Woman Art Power” wpisuje się w ten proces, proponując spojrzenie na współczesność oczami twórczyń, które badają, jak kształtują się ideały ciała, jak ewoluują pojęcia płci i tożsamości, jak kobiecość  – uwolniona od stereotypów  – staje się siłą kreacyjną. Ich sztuka nie jest wyłącznie estetycznym gestem. To forma wypowiedzi, komentarz, czasem sprzeciw.

Artystki: Anna Czarnota, Martyna Czech, Iwona Demko, Olga Dmowska, Monika Falkus, Laura Gutowska, Dorota Hadrian, Ida Karkoszka, Katarzyna Kukuła, Agata Kus, Angelika Markul, Jadwiga Maziarska, Marta Nadolle, Teresa Pągowska, Maria Pinińska Bereś, Paulina Poczęta, Zuzanna Romańska, Jadwiga Sawicka, Julia Szymczykowska, Alex Urban."

Zdjęcia: Materiały prasowe/ MCSW Elektrownia

Zdjęcie ilustracyjne (fot. Łukasz Wójcik/UM Radom)

Wystawa została zbudowana jako opowieść o realiach codzienności w PRL, społecznych emocjach i mechanizmach sprzeciwu, a także o skutkach wydarzeń Czerwca ’76 w środowiskach twórczyń i twórców. Przestrzeń sali wystawowej wypełnią m.in. obrazy, grafiki, plakaty, rzeźby, ilustracje oraz okładki wydawnictw podziemnych artystek i artystów różnych pokoleń z całej Polski. Obiekty pochodzą ze zbiorów prywatnych Danuty i Jerzego Brukwickich, zbiorów własnych Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu oraz z udostępnień instytucjonalnych (m.in. Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu, Muzeum Krakowa, Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta” w Warszawie) oraz od artystów.

W ekspozycji szczególną rolę odegra plakat – medium, które szybko reagowało na wydarzenia polityczne, wprowadzało nowe znaki i symbole do komunikacji graficznej, a poprzez lapidarność i aluzyjność przekazywało treści opozycyjne.

fot. Dorota Wólczyńska

Rzym to miasto, w którym historia, sztuka i kultura łączą się w niezapomnianą całość. Rzym zwany Wiecznym Miastem założony według legendy w 753 roku p.n.e. jest miejscem magicznym. Każdy jego zakątek skrywa zabytki o ogromnym znaczeniu i arcydzieła sztuki, które przyciągają turystów z całego świata. W sercu Rzymu znajduje się Watykan z miejscami takimi, jak Bazylika Świętego Piotra czy Kaplica Sykstyńska, będącymi kwintesencją religijnej duchowości i wielkiej sztuki. Rzym to także miasto pełne romantycznych uliczek, fontann i placów, które zachwycają swoją historią i klimatem.

Autor zaprasza nas do odkrywania zakątków tego miasta, na które zwrócił szczególną uwagę. Jego spojrzenia koncentrowały się na ciekawie oświetlonych rzeźbach wzbogacających każdą z 280 fontann. Najsłynniejsza fontanna di Trevi stała się popularna dzięki produkcji “La Dolce Vita”, w której to aktorka Anita Ekberg zanurza się właśnie w niej. Istnieje zwyczaj wrzucania monet do tej fontanny, które mają za zadanie spełnić nasze życzenia. To dochodowa atrakcja, turyści wrzucają do niej około 3 tys. euro dziennie.

Rozwiązania architektoniczne i słynne artefakty Michała Anioła i Caravaggia w licznych budynkach sakralnych zachęcały Michała Budzisza do fotografowania. Na spotkaniu opowie on o potrawach pieczonych z karczochów i winach z regionu Lacjum (Lazio), z których słynie Rzym.

- To wielce smakowita wystawa - zachęcają organizatorzy.

fot. Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu

Wystawa „Forte, fortissimo” promuje ważny element polskiej i europejskiej tradycji muzycznej, wzbogaca ofertę programową o nieukazywany dotąd w polskim muzealnictwie aspekt tematyczny – wprowadza stałą ofertę ekspozycyjną połączoną z unikatową przestrzenią edukacyjno-kreatywną doświadczania muzyki (Eksperymentarium Dźwięku „Fanfara”).

Ekspozycja zwraca uwagę na kulturotwórczą rolę instrumentów dętych blaszanych, ich demokratyczny charakter, jednoczący szerokie kręgi społeczne wokół muzycznej pasji.

Poprzez wystawę muzeum udostępnia dotąd nieprezentowane, unikatowe artefakty instrumentologiczne (XIX - XX w.) z własnej kolekcji, ukazując grupy instrumentów dętych blaszanych w kontekście wielowiekowego rozwoju technicznego, przemian społecznych i kulturowych, tworząc opowieść o epokach, stylach i gatunkach, które współtworzyły.

Ważnym celem jest też ukazanie historycznego potencjału komnat Zamku w Szydłowcu, w którym realizowany jest projekt – wystawa w warstwie merytorycznej i estetycznej (ikonografia ukazująca „dęte blaszane” w dawnym malarstwie, archiwalne zdjęcia, materiały audiowizualne, oprawa muzyczna) koresponduje z zabytkowym charakterem XVI-wiecznej rezydencji.

Nowa wystawa „Forte, fortissimo” 1,2 i 3 maja będzie dostępna w godz. 11-18.

Jędrzej Bieńko, (fot. archiwum artysty)

Wystawa malarstwa Jędrzeja Bieńko zaczyna się od spojrzenia, które zostaje wciągnięte w głąb płótna – jakby obraz był transparentną membraną oddzielającą nasz świat od rzeczywistości, w której człowiek przestaje być oczywistym centrum. Artysta maluje tak, jakby obserwował świat przez warstwę powietrza wypełnioną pyłem i pamięcią. Aerograf, narzędzie kojarzone z precyzją, w jego rękach służy budowaniu efektu sfumato – subtelnego rozproszenia, w którym kontury ulegają zatarciu, a formy pulsują na granicy widzialności.

Płótno pozostaje świadomie surowe, niepokryte gruntem. Materiał chłonie pigment nierównomiernie, odsłaniając własną tkankę przypominającą skórę lub całun. To surowe podłoże staje się współtwórcą znaczeń, przywołując skojarzenia z wizerunkami powstałymi jakby bez udziału ręki, będącymi jedynie odbiciem ciała i czasu.

Centralnym punktem twórczości Bieńki jest autorski, konsekwentnie budowany bestiariusz. Minotaur, łabędź czy sęp – figury znane z mitów i średniowiecznych ksiąg – powracają tu w nowym kontekście. W jego obrazach tradycyjne hierarchie ulegają odwróceniu: zwierzęta nie są dekoracją ani metaforą, lecz równorzędnymi bohaterami scen. Człowiek pojawia się jedynie jako jedna z wielu form życia, co stanowi wyraźną korektę antropocentrycznego porządku.

Bieńko tworzy intymne przestrzenie, do których widz wchodzi sam. Nie prowadzi go linearną opowieścią, lecz pozwala „przebywać” wewnątrz obrazu. To malarstwo, które działa bezpośrednio na emocje, operując płynną granicą między człowiekiem, zwierzęciem a pejzażem.

Jędrzej Bieńko – malarz, urodzony w 2000 r. w Warszawie. Jego twórczość łączy wyrafinowaną technikę aerografu z charakterystycznym językiem malarskim, zakorzenionym w symbolicznych przedstawieniach i stonowanej, ziemistej palecie barw. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2025), maluje na surowym, niezagruntowanym lnianym płótnie, pozwalając, by naturalna faktura materiału odgrywała aktywną rolę w każdej kompozycji. Obrazy Bieńki rozgrywają się w onirycznym, rozmytym niczym sfumato pejzażu, w którym granice — między ludźmi, zwierzętami a światem natury — są płynne i porowate. Te malarskie tableau przywodzą na myśl nie tylko osobliwe baśnie czy groteskowe i przewrotne wizje rzeczywistości, lecz także subtelne medytacje nad intymnością, podmiotowością i współzależnością wszystkich istot żywych. Mieszka i pracuje w Warszawie.