Wystawa "Kwiato-stany" (fot.Eliza-Wilczyńska/MCSW Elektrownia- Radom)

"Kwiato-stany" to wystawa, która zaprasza do odkrywania magii kwiatów jako symboli emocji, pamięci i kulturowych znaczeń. Prace artystów prezentowane na wystawie pokazują, jak kwiaty mogą być czymś więcej niż tylko pięknymi roślinami - stają się one nośnikami znaczeń, emocji i wspomnień. Ekspozycje będą czynne w godz. 12 - 18, wstęp bezpłatny

Wystawa "Kwiato-stany" to doskonała okazja, aby zatrzymać się na chwilę, zastanowić się nad znaczeniem kwiatów w naszym życiu i odkryć ich symboliczną moc.

Podróż w głąb malarskich światów

Wystawa Jędrzeja Bieńko to podróż w głąb tajemniczych światów malarstwa, gdzie rzeczywistość miesza się z marzeniem. Artysta tworzy intymne przestrzenie, w których zwierzęta stają się równorzędnymi bohaterami, a człowiek jest tylko jedną z wielu form życia.

Prace Bieńki to efekt sfumato, gdzie kontury znikają, a formy pulsują na granicy widzialności. Surowy, niezagruntowany materiał staje się współtwórcą znaczeń, przywołując skojarzenia z wizerunkami powstałymi jakby bez udziału ręki.

Pucio i inni

Projekcje filmowe tego dnia rozpocznie familijny obraz dla dzieci pt. "Pucio" (seans o godz. 15.15). "Pucio" to polska animowana produkcja z 2026 r. skierowana do najmłodszych widzów bez ograniczeń wiekowych. Film przedstawia przygody Pucia i jego rodziny, pokazując codzienne emocje przedszkolaka, wspólną zabawę, gotowanie i różne aktywności.

O godz. 16.15 na ekranie dramat biograficzny pt. "Michael", o godz. 18.30 dramat pt. "Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie". Ostatni seans o godz. 20.15 to dramat pt. "Wolność po włosku".

Zdjęcia: Eliza Wilczyńska/MCSW Elektrownia Radom

fot.  Adam Dziedzic

Natalia Rybka (ur. 1988) – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, gdzie zrealizowała dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Andrzeja Tobisa oraz prof. Antoniego Kowalskiego na kierunku Malarstwo. Obecnie mieszka i tworzy na Śląsku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, instalacją oraz scenografią teatralną. W latach 2012–2014 tworzyła i realizowała scenografie do sztuk teatralnych. Po latach poszukiwań, skoncentrowała się na sztukach plastycznych, rozwijając swoje umiejętności w malarstwie olejnym. Jest laureatką konkursów i zdobywczynią nagród m.in. Artystyczna podróż Hestii, Obraz Roku 2015, Grand Prix na 25. Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie, nagrody Marszałka Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie czy nagrody magazynu „Arteon” za rok 2016. Uczestniczka wielu wystaw w kraju i za granicą.

Anna Czarnota (ur. 2000) – malarka. Obecnie jest studentką piątego roku i przygotowuje się do obrony dyplomu w Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych oraz miała dwie wystawy indywidualne. Jej prace prezentowane były także na wystawach pokonkursowych m.in. Piotrkowskiego Biennale Sztuki oraz Ogólnopolskiego Studenckiego Konkursu Malarskiego im. Wojciecha Fangora, na którym otrzymała wyróżnienie od Mazowieckiego Centrum sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu.

fot. Łukasz Wójcik/UM Radom

„Wzorcowy program dla samorządowej instytucji kultury w mieście średniej wielkości. Sprawnie balansuje między wyborem sztuki, która może się spodobać przeciętnym widzom, a trzymaniem artystycznego poziomu. W minionych dwóch latach wystawy monograficzne zorganizowano tu dwóm członkom Gruppy, Ryszardowi Grzybowi i Pawłowi Kowalewskiemu. Z klasyków malarstwa zaprezentowano Wojciecha Fangora i Rajmunda Ziemskiego, ale też doceniono osobnymi ekspozycjami artystów młodego pokolenia: Agatę Kus, Katarzynę Kukułę i Lię Kimurę" - napisał w uzasadnieniu twórca zestawienia, dziennikarz Polityki Piotr Sarzyński.

"To ogromne wyróżnienie, które potwierdza, że Radom to miejsce tętniące sztuką i kulturą. Dzięki wyjątkowym wystawom, takim jak retrospektywy Wojciecha Fangora i Rajmunda Ziemskiego czy prezentacje twórczości młodych, utalentowanych artystek – Agaty Kus, Katarzyny Kukuły i Lie Kimury – Elektrownia udowadnia, że sztuka w naszym mieście ma się świetnie!" - cieszy się nie bez powodu w mediach społecznościowych radomska instytucja kultury.

"Dziękujemy wszystkim, którzy odwiedzają nasze galerie, wspierają artystów i tworzą w Radomiu przestrzeń dla kultury na najwyższym poziomie. To Wasza obecność sprawia, że „Elektrownia” się rozwija i inspiruje kolejne pokolenia! Jeśli jeszcze u nas nie byliście – to najlepszy moment, by to nadrobić! Sprawdźcie aktualne wystawy i przekonajcie się sami, dlaczego Radom zasłużył na miejsce w czołówce polskiej sceny artystycznej!" - czytamy na profilu Elektrowni na Facebooku.

bdb

Zdjęcia: Łukasz Wójcik/UM Radom

Muzeum przedstawiło plany wystawowe na na 2025 r. (fot. MJM Radom)

Pierwsza z wystaw (otwarcie 28 lutego) jest przedstawieniem różnorodności kultur pozaeuropejskich, inspirowaną podróżami Ryszarda Kapuścińskiego – polskiego reportażysty, publicysty, poety i fotografa, zwanego również „cesarzem reportażu”.

Tytuł wystawy oraz wybór zaprezentowanych państw nawiązują do książki autora pt. "Podróże z Herodotem", w której zamieszczono krótkie eseistyczne reportaże Kapuścińskiego, pełniącego rolę korespondenta w Azji i Afryce, wraz z jego przemyśleniami oraz refleksjami na temat towarzyszącej mu przez całą podróż publikacji greckiego historyka Herodota pt. "Dzieje". Kapuściński w swojej książce stara się porównać własne podróże po Azji i Afryce z opisami starożytnego kronikarza. Chociaż dzieli ich ponad dwa tysiące lat, łączy ich niegasnąca pasja do poznawania innych kultur, historii oraz ludzkich losów. Dzięki ich dziełom, "Dziejom" Herodota oraz "Podróżom z Herodotem" Kapuścińskiego, możemy spojrzeć na świat z unikalnej perspektywy, która łączy przeszłość z teraźniejszością, a czasem wskazuje na uniwersalne prawdy o naturze ludzkiej.

- Wystawa jest przede wszystkim autorską wizją kuratorek, ukazującą świat widziany oczami reportażysty Ryszarda Kapuścińskiego w latach 60. i 70. XX wieku. Na ekspozycji znajdą się eksponaty prezentujące kulturę materialną z państw Azji i Afryki: Chin, Indii, Egiptu, Sudanu, Etiopii, Iranu i Algierii - mówi zastępca dyrektora muzeum Ilona Pulnar-Duszyk i obok Katarzyny Jendrzejczyk, także kuratorka wystawy. Przypomina, że "Malczewski" ma pokaźne zbiory etnograficzne.

Chłopięce zabawki ze zbiorów Rodziny Sosenko”

Kolejna (maj - grudzień) ekspozycja wprowadzi nas w świat „Chłopięce zabawki ze zbiorów Rodziny Sosenko”. Będzie to ekspozycja o charakterze monograficznym. Zaprezentowane na niej zostanie szerokie spektrum tożsamości kulturowej i materialnej chłopców z perspektywy historii. Wybór obiektów obejmie zabawki związane z: komunikacją (samochody, samoloty, kolejki, statki), odwagą (szabelki, konie, żołnierzyki), majsterkowaniem i zamiłowaniem do techniki (narzędzia, młotki, scyzoryk).

Będzie można przyjrzeć się zjawisku odgrywania ról dorosłych przez chłopców (strażaka, kolejarza, żołnierza), a także poznać dziecięce aktywności ruchowe (łyżwy, narty, sanki, rowerki). Ponadto zaprezentowane zostaną: codzienny rytm dnia, przedmioty osobiste i codziennego użytku. Dzięki literaturze dziecięcej przypomnimy sobie sławne postaci bohaterów dziecięcych przygód.

Podróż do świata Indian

We wrześniu muzeum zaprosi na wystawę „Sztuka i archeologia kultur indiańskich. Polskie badania archeologiczne w Kolorado USA”. Zabierze ona zwiedzających w podróż do świata dawnych mieszkańców Ameryki Północnej. Prezentuje efekty ponad dekady badań archeologicznych prowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Jagiellońskiego w kanionach Kolorado. Odkrycia te, realizowane od 2011 r., obejmują spektakularne galerie sztuki naskalnej, które National Geographic określiło mianem „Dzikiego Luwru”. Monumentalne panele skalne, ciągnące się na długości 4 km zawierają setki rytów naskalnych wykonanych przez Indian Pueblo przed setkami lat.

Dzięki połączeniu tradycyjnych metod wykopaliskowych z nowoczesnymi technologiami, takimi jak skanowanie laserowe 3D, cyfrowe wizualizacje i badania geofizyczne, polscy badacze nie tylko szczegółowo udokumentowali te niezwykłe dzieła, ale również zrekonstruowali życie codzienne i strukturę społeczną dawnych mieszkańców regionu. Ryty naskalne, zdaniem naukowców, mogły pełnić funkcję astronomiczną, wyznaczając przesilenia i równonoce, a także symbolizować migracje, źródła wody czy motywy solarne. Analiza tych odkryć umożliwiła lepsze zrozumienie organizacji społeczności Pueblo, w tym ich struktur obronnych, takich jak kamienne wieże sygnalizacyjne, które świadczą o zaawansowanej współpracy mieszkańców w trudnych warunkach górzystego terenu.

Ekspozycja to także opowieść o determinacji i pasji polskich naukowców, którzy w wymagających warunkach terenu dotarli do trudno dostępnych galerii rytów naskalnych, nieznanych wcześniej lub ukrytych przez stulecia. Wystawa przybliża nie tylko piękno i symbolikę sztuki Indian Pueblo, ale także przedstawia nowoczesne oblicze archeologii, która dzięki zaawansowanym technologiom pozwala rzucić nowe światło na historię ludzkości.

"Inna" sztuka

Również we wrześniu "Malczewski" otworzy wystawę „Talent, Pasja, Intuicja II”.

Wystawa „Talent, Pasja, Intuicja II”, to kolejna, po dwudziestu latach ekspozycja prezentująca sztukę nieprofesjonalną. Tym razem będzie organizowana przez trzy polskie muzea: Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie i Muzeum Śląskie w Katowicach.

W 2025 r. 40 lat od wystawy „Inni” w Zachęcie i 20 lat od wystawy „Talent, Pasja, Intuicja” w Muzeum im Jacka Malczewskiego w Radomiu. Były to największe, najbardziej komplementarne prezentacie sztuki "innej" w dziejach polskiego wystawiennictwa.

W roku 2005 Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu i Państwowe Muzeum Etnograficznym w Warszawie przygotowały wystawę "Talent. Pasja, Intuicja”. Była ona z jednej strony retrospektywnym przeglądem najciekawszych zjawisk artystycznych najwybitniejszych osobowości twórczych z kręgu sztuki nieprofesjonalnej, naiwnej, outsiderskiej, art brut rozpoznanych w ciągu 20 lat (od 1985 do 2005 r.).

- W bieżącym roku proponujemy kolejną ekspozycję „Talent, Pasja, Intuicja II”, która stanie się przypomnieniem wybranych, wybitnych dzieł z dwóch poprzednich wystaw oraz okazją do zaprezentowania nowych twórców, którzy zaistnieli na rynku artystycznym od 2005 do 2025 r. - przypomina dyrektor Pulnar-Duszyk.

Na ekspozycji zobaczymy m.in. uznanych klasyków gatunku m.in. Nikifora, Ociepki, Monsiela, Krawczuka, Miklasiewicza, Zagajewskiego. Kudły, Zegadły, oraz prace nieco młodszych, niezmiernie utalentowanych artystów bez dyplomów, takich jaki Dembinski, Jeziorański, Rebelski, Świątek.

kat, bdb

Dariusz Grabuś "Długo wyczekiwany spokój" (fot. archiwum artysty)

Charakter obrazów Dariusza Milczarka determinują dynamiczne kontrasty światłocieniowe, mocne zestawienia barw i budowana za ich pośrednictwem tajemnicza atmosfera na pozór banalnych miejsc. Dekonstruując przestrzeń kolorem i światłem, artysta przekracza umowną granicę realności przedstawianego świata. Konsekwentnie uświadamia, że nie o jego odtwarzanie tu chodzi, ale o ewidentną grę podstawowymi środkami wyrazu malarstwa. Krakowska tradycja kolorystyczna ma w osobie Milczarka kolejnego przedstawiciela, bowiem przecież nieważne „co?”, ale „jak?” się maluje.

Przestrzeń dworca w sztuce

Mieszkając niedaleko dworca PKP, przygarnął jego przestrzeń i specyfikę do swojej sztuki. Niemal 150 lat wcześniej atmosferą dworca Saint- Lazare zafascynował się Claude Monet, do tej tematyki sięgali również artyści bardziej współcześni, także polscy, wśród nich Józef Czapski i Andrzej Wróblewski. Ślad ich doświadczeń odnaleźć można w rejestracji miejsca prowadzonej przez Dariusza Milczarka. Poczekalnie, perony, wagony i podróżni, raz jeszcze stali się scenerią i bohaterami obrazów, materiałem wyjściowym dla rozważań o kolorze, świetle i ulotności zdarzeń. Bardziej lub mniej konkretne, czasem wręcz abstrakcyjne, motywy ulegają zmieniającym się poszukiwaniom i oczekiwaniom artysty.

Równie ciekawą, co warstwa formalna jest przestrzeń metaforyczna tych prac. Tam, gdzie światło i cień, zawsze pojawia się mit jaskini Platona i jego koncepcja poznania. Tam, gdzie dworzec i pociąg, budzi się mit wędrówki człowieka, podróży, do której wcześniej czy późnej stanie każdy z nas. (Mariusz Jończy, kurator wystawy).

Radomianin w Krakowie

Dariusz Milczarek (urodzony w 1985 r. w Radomiu) studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom zrealizował w pracowni prof. Adama Wsiołkowskiego, pod kierunkiem tego pedagoga w 2017 r. uzyskał tytuł doktora. Zajmuje się malarstwem sztalu­gowym, fotografią, muralem, jest animatorem wydarzeń kulturalnych. Pełni rolę kierownika krakowskiej Galerii Pryzmat. Jest założycielem przestrzeni kreatywnej Kąt Kultury. Swoje prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Obrazy artysty znajdują się w kolekcjach muzealnych (Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum ASP w Krakowie) i pry­watnych w Polsce i za granicą.

Realizm ocierający się o abstrakcję

Dariusz Grabuś zajmuje się malarstwem i fotografią. Swój warsztat kształtował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz w Sopockiej Szkole Fotografii.

Artysta tworzy realistyczne obrazy, które ocierają się o abstrakcję. Jego prace są inspirowane architekturą nowoczesnej Kalifornii połowy XX wieku oraz designem z tego okresu. Kompozycje przepełnione są płaszczyznami czystych barw. Intensywność światła i gęstość kolorystyki autor przełamuje cieniem. Prace są chłodne i zdystansowane, emanują estetyczną ciszą i swobodną elegancją. 

W centrum - człowiek

Artysta w centrum swoich obrazów zawsze stawia człowieka, nawet jeśli nie jest on widoczny na płótnie. Pokazuje trudną do uchwycenia granicę między prawdziwą obecnością drugiej osoby a samotnością jednostki. Obrazy Grabusia są harmonijne, niemal geometrycznie uporządkowane. Zatrzymują błogie kadry, które są fragmentami dłuższych historii. W tych pozornie spokojnych scenach z codzienności można wyczuć napięcie i niepokój. Co skrywają? Odbiorcy sami mogą tworzyć interpretacje tego, co się dzieje na płótnie i poza nim. 

Przemijanie i wyobcowanie

Wystawa „Ostatnie dni lata” to nie tylko spojrzenie na naturę kończącego się sezonu, lecz także głęboka refleksja nad wyobcowaniem, jakie przynosi przemijanie. Artysta zaprasza nas do świata, gdzie barwy, światło i kompozycje przypominają nam o chwilach pełnych spokoju, ciszy i naturalnego piękna, nie pozwalając nam jednocześnie zapomnieć o ich ulotności. (Ewa Prokopiak).

Dariusz Grabuś (urodzony w 1973 r. w Gdyni) studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz w Sopockiej Szkole Fotografii. Zajmuje się malarstwem, grafiką projektową i artystyczną, fotografią oraz ceramiką. Swoje realizacje prezentował na kilku wystawach indywidualnych. Atrakcyjność jego obrazów przyciąga uwagę publiczności oraz kolekcjonerów w Polsce i za granicą (USA, Meksyk, Wielka Brytania).

Nagrody odebrali przedstawiciele muzeów (fot. UM WM Warszawa)

Doceniono ich za najlepsze wystawy, projekty otwarte i edukacyjne, najciekawsze wydawnictwa, a także plakaty. Nagrody zostały przyznane w pięciu kategoriach: wystawa, projekt edukacyjny, wydawnictwo muzealne, kategoria otwarta oraz plakat muzealny. Kapituła konkursowa przy ocenie brała pod uwagę m.in. walory merytoryczne, kulturowe, estetyczne, plastyczne, kompozycyjne, edukacyjne i integrujące lokalną społeczność, a także promowanie kultury regionalnej Mazowsza.

Marszałek Adam Struzik zauważa, że konkurs od lat cieszy się sporym uznaniem. – Chcemy wspierać najlepsze muzea na Mazowszu. Ta nagroda to nie tylko docenienie i wyróżnienie pracy mazowieckich muzealników, ale też zaprezentowanie ich efektów tej pracy odbiorcom. Zachęcam do odwiedzania muzeów na Mazowszu. Sami zobaczcie, jak ciekawą mają ofertę!

Konkurs odbywa się cyklicznie, tegoroczna XVIII edycja cieszyła się dużym zainteresowaniem. Zgłoszonych zostało 116 różnorodnych zdarzeń muzealnych. Wyłoniono 23 laureatów, którzy otrzymają nagrody finansowe oraz przyznano 18 wyróżnień.

– Cieszymy się, że jest na Mazowszu tyle zaangażowanych osób w promocję kultury. Oferta placówek muzealnych jest naprawdę ciekawa, a każdy może znaleźć coś dla siebie – dodaje radna województwa mazowieckiego Magdalena Nowacka.

Radomscy laureaci

Wśród nagrodzonych i wyróżnionych są instytucje z Radomia i regionu radomskiego. W kategorii "Wystawy zorganizowane przez mniejsze muzea" II miejsce zajęła wystawa pt. „Muzyka w roli głównej. Polscy kompozytorzy w amerykańskim przemyśle filmowym” z Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce, III miejsce - wystawa pt. „Bliscy-dalecy. O zimowym świętowaniu" z Muzeum Historii Najnowszej Radomia.

W kategorii "Wystawy zorganizowane przez większe muzea: III miejsce przypadło – wystawie pt. „Artystyczny powrót do przeszłości. Sztuka polska dwudziestolecia międzywojennego" z Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu.

Wyróżnienie w tej kategorii otrzymały m.in.: „Wystawa pt. Sztuka widzenia. Nowosielski i inni" zorganizowana przez Mazowieckie  Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu;

W kategorii „Projekt otwarty” wyróżnienie przypadło „Festiwalowi Sztuki Carpe Diem. Poezja. Teatr. Filozofia. Jazz" zorganizowanemu przez Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie; a w kategorii „Projekt edukacyjny” „Obraz muzyką malowany - cykl warsztatów” zorganizowany przez Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu.

Wyróżnieniem doceniono także plakat „Kwiaty wiśni – Samuraje” przygotowany przez Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu.

kat, bdb

Lia Kimura "Attention" (fot. Materiały prasowe/Elektrownia)

Kurator wystawy Delmana Paweł Witold Witkowski: "Wnętrza jaskiń żyją bez świadomości współistnienia. Mają jednak nieuświadomione przeczucie, że gdzieś jest ich dopełnienie. Czyste, instynktowne pragnienie odnalezienia scalającego je elementu, a jednak samotne w ekosystemie kształtów. Pragnienie kontaktu. Tak możemy odczytać symboliczną relację formacji skalnych w artystycznej wizji Norberta Delmana.

Tytułowa „Grota” jest dziełem rzeźbiarskim dedykowanym przestrzeni Elektrowni. Artysta dostrzega interakcję między dwoma odległymi bytami, jakimi są stalaktyty i stalagmity, dążącymi do wspólnego spotkania i zespolenia w jeden twór. Są to formacje, które wyobrażamy sobie, myśląc o jaskiniach. Woda sączy się z góry i tworzy kroplę zwisającą ze sklepienia, która z czasem stanie się rzeźbiarskim arcydziełem, symbolizującym siłę przyciągania i potęgę natury, totemem nadziei na spotkanie. Czas straci znaczenie. Instalacja staje się dla Artysty pretekstem do rozważań na temat ludzkich relacji, potrzeb, marzeń i skrywanych pragnień. Poprzez tworzenie złożonych struktur skłania do zastanowienia się nad kondycją naszych myśli i tęsknot.

„Grota” jak spektakl

Jego „Grota” staje się spektaklem, w którym główne role grają forma, barwy i cienie. Dzięki temu zabiegowi rodzi skojarzenie z grą cieni w alegorii jaskini z dzieła Platona „Państwo”. To w niej przetrzymywano ludzi skutych łańcuchami w taki sposób, aby nie mogli odwracać głów w kierunku wyjścia i światła. Za ich plecami zbudowano mur, za którym inni, nieznani ludzie tworzyli swego rodzaju teatrum. Na ścianie mogli oglądać tylko cienie niewidocznych, nierzeczywistych, ale znajomych kształtów postaci i rzeczy. Dźwięki dochodzące do ich uszu były tylko zniekształconym echem, odbitym po wielokroć od ścian pieczary. Uwięzieni ludzie tworzyli wokół tych cieni i dźwięków swoją filozofię, nadawali im cechy i znaczenia. Stały się one dla nich jedyną znaną rzeczywistością. Jesteśmy symbolicznymi niewolnikami naszych wyobrażeń, których nie możemy opuścić. Codziennie od chwili narodzin kształtujemy swoją wiedzę na temat rzeczywistości poprzez podawane nam odrealnione obrazy. Widzimy tylko cienie na ścianie, a nie otaczające nas obiektywne ekosystemy.

Delman jest przenikliwym obserwatorem rzeczywistości, do której odnosi się w swoich pracach w niebywale inteligentny sposób. Przemyślenia łączy na wielu poziomach, dzięki czemu stają się one źródłem refleksji".

Oblicza przypadkowych osób

Ponownie kurator wystawy, tym razem Li Kimury, Paweł Witold Witkowski: „Eksperymentuję z barwą i fakturą oraz szkicowymi figurami ludzkimi bez tożsamości…” – tymi słowami Lia Kimura przybliża nas do istoty swoich artystycznych rozważań. Autorka utrzymuje, iż na jej obrazach są oblicza przypadkowych osób. Nie można jednak oprzeć się wrażeniu, że za każdą z tych postaci jest jakaś osobista historia artystki, blisko z nią związana.

W pracach Kimury wyczuwa się tajemniczą, refleksyjną atmosferę, którą tak umiejętnie potrafili budować dawni mistrzowie malarstwa. Tak jak w dziełach Rembrandta światło jest najistotniejszym walorem, tak samo artystka posługuje się nim z zadziwiającą umiejętnością. Jej prace nabierają wyjątkowej szlachetności. Czuć inspirację sztuką dawną. Nieustannie poszukuje konsensusu między sztuką figuratywną a abstrakcyjną. Między klasycznym a nowoczesnym malowaniem. Lia Kimura porusza się z wyjątkową maestrią w obu tych przestrzeniach, umiejętnie łącząc je w spójną całość.

Obcując z jej obrazami, czujemy, że doświadczamy czegoś emocjonalnego, nieuchwytnego i ważnego. Ważnego dla artystki, a może i dla nas samych?"

W 2022 r. Elektrownia zaprosiła na cieszącą sie ogromna popularnością wystawę prac Wojciecha Fangora (fot. Marcin Kucewicz/Elektrownia)

Dyrektor Rudecki przypomina, że w ubiegłym roku Elektrowni udało się zorganizować takie wystawy, które pozyskały nowych partnerów i nowych odbiorców sztuki. - Dla mnie budowanie społeczności, publiczności wokół naszej instytucji jest jednym z kluczowych elementów - zapewnia  Łukasz Rudecki. Przypomina, że ekspozycja "Women Art power" nie tylko została zauważona w Polsce, ale Elektrownia została też zaproszona na Warszawskie Targi Sztuki. - To wydarzenie promocyjnie nie do przecenienia - zapewnia dyrektor Rudecki.

Suma naszych pragnień

Pierwsze w tym roku wydarzenie w Elektrowni nosi tytuł "Suma naszych pragnień", a będą to indywidualne prezentacje Dawida Czycza, Moniki Chlebek i Wiktora Gałki. - Bedzie to taki głos młodego pokolenia, bardzo energetyczne malarstwo, różnorodne - opisuje Rudecki.

Kolejna wystawa (1 kwietnia, pierwotnie planowana na kwiecień 2022) to "Wszystko widzę jako sztukę" - przeznaczona dla dzieci. Jako uzupełnienie tej ekspozycji będzie prezentowana wystawa Norberta Delmana "Grota" - Będą to obiekty artystyczne, instalacje, bardzo interesujące plastycznie i formalnie - wyjaśnia dyrektor Rudecki.

Malarskie i energetyczne

W czerwcu Elektrownia planuje zorganizować wystawę "Sport Games", która zajmie przestrzeń całego budynku. Będzie to wystawa międzynarodowa o sporcie, ale o tym, co dzieje się poza oficjalnym jego rozumieniem; z udziałem wielu artystów.

Jako pozycje "malarskie i energetyczne", wręcz uzupełniające się, ale też polemizujące ze sobą, Łukasz Rudecki określa wystawy malarstwa Ryszarda Grzyba i Katarzyny Kukuły, które zostaną przygotowane w następnej kolejności.

Elektrownia ufundowała nagrodę w postaci wystawy indywidualnej dla laureata konkursu "Kompas młodej sztuki". Wygrał go Karol Palczak. - Nazwany został przez Andę Rottenberg polskim Rembrandtem - mówi tajemniczo Rudecki.

- Rok kończymy wystawą Alicji Panasiewicz. - Są to obiekty bardzo intelektualne, artystyczne - zapewnia dyrektor Rudecki.

bdb

Praca Piotra Lutyńskiego

Wszechstronny Lutyński

Lutyński to artysta zajmujący się rzeźbą, malarstwem, wykonujący obiekty, instalacje, performance, realizujący koncerty muzyki eksperymentalnej, pokazy multimedialne.

Sztuka jest dla artysty materializacją wibracji światła, środkiem do odkrywania innych wymiarów rzeczywistości. Słowa klucze prezentowanej w Elektrowni wystawy to wielowymiarowość, materialność, niematerialność.

Od końca lat 90. zwierzęta na dobre stały się współtwórcami działań i prac Lutyńskiego. Artysta wierzy, że żywe zwierzęta pomagają otworzyć się widzom na pokazywane obiekty, przekazując im swoją naturalność. Lutyński zawsze wybiera do "współpracy" takie zwierzęta, które nie zaznały swobody, pochodzą z hodowli i pobyt w sztucznie stworzonym, "artystycznym środowisku" nie jest dla nich dyskomfortem. 

Ekspozycję można oglądać do końca grudnia.

Stan fotografuje Radom (i nie tylko)

Drugą bardzo ciekawą wystawą są prace Wojciecha Stana, historyka sztuki, fotografika i filmowca, urodzonego w Radomiu w 1934 roku.

Wystawa w Elektrowni, prezentuje prace pełne reporterskiej pasji, są to prace czarno-białe z lat 60., 70. i 80. minionego wieku, związane m.in. z pracą Wojciecha Stana w Centralnej Agencji Fotograficznej (1972–1991), która w poprzedniej epoce była państwowym podmiotem mającym wyłączność na udostępnianie serwisu foto dla prasy.

Sporo miejsca zajęły również fotografie Radomia, w tym dla tych obrazujących gigantyczne modernizacje sieci wodociągowej, czy odbudowę miejskiej elektrowni na potrzeby świątyni sztuki. Jako nowy obszar poszukiwań z ostatnich dziesięcioleci aktywności fotografika, zaistniał monastycyzm, w którym obiektyw dyskretnie towarzyszył modlitwie i wnętrzom klasztorów różnych wyznań.

Ekspozycja czynna do końca stycznia.

"Granica" na tarasie

Z kolei na tarasie Elektrowni można podziwiać prace polskiej rzeźbiarki Marioli Wawrzusiak-Borcz.

„Granica” to instalacja artystyczna, za pomocą której artystka nawiązuje do aktualnej sytuacji na granicy polsko-białoruskiej.

Instalacja dostępna do końca lutego.

Zdjęcia: Marcin Kucewicz/MCSW Elektrownia

Fot. Materiały prasowe/Marcin Kucewicz/MCSW Elektrownia

Wystawa Ryszarda Waśki pt. „Piękno idei” to  największa prezentacja twórczości tego artysty w Polsce, bowiem dwie  ostatnie wystawy były fragmentaryczne. Zarówno indywidualna wystawa w Szczecinie w Trafostacji Sztuki w roku 2012, która prezentowała całość jego twórczości (stąd prezentacja malarstwa była ograniczona), jak i przedostatnia wystawa w Muzeum Historii Miasta Łodzi w 1998, proponująca jedynie wczesne prace graficzne i malarskie z lat 1980–1998.

Tym razem zaprezentowany został zestaw obrazów liczący około 80 dzieł i są to najważniejsze prace malarskie, jakie stworzył artysta przez niemal 40 lat.

Wystawę otwierają minimalistyczne obrazy kontemplacyjne lat 1980–1992, w których nietrudno dopatrzyć się strukturalno-analitycznego wątku, jaki cechował prace filmowe, fotograficzne i video z lat 70.

Właśnie te prace medialne sprawiły, że Ryszard Waśko jest reprezentantem pionierskiej grupy artystów medialnych światowej awangardy. Wczesne obrazy z lat 70. i 80. – geometryczne kompozycje powstały przy użyciu takich materiałów jak sadza, złoto czy położone na płótno czyste sypkie pigmenty. Użycie tych materiałów nawiązuje do prehistorycznych rysunków czy średniowiecznych działań alchemików preartystów. Ujmują one swoją prostotą, emanuje z nich spokój. Artysta nie ukrywa odniesień, np. w tytułach, do światowych mistrzów malarstwa. Tak się dzieje w wypadku obrazu Chłopiec nocą, dedykowanemu Barnettowi Newmanowi.

W kolejnej grupie obrazów mamy przeniesione na płótno pikselowe „obrazy telewizyjne”, które przedstawione są z niezwykłą precyzją przy użyciu bardzo małych pędzli. „Telewizyjność” tych obrazów odnosi się również do krótkich komentujących zdań, będących esencją newsu.

Na wystawie zaprezentowany został również  cykl Timelline, a są to 24 podwójne obrazy, które w jednej części przedstawiają zsolaryzowany obraz telewizyjny oraz jednozdaniowy komentarz, będący polityczną drwiną (np. obraz z mocno otyłym francuskim aktorem Gérardem Depardieu z uwagą dotyczącą jego relacji z Putinem).

Istotnym elementem wystawy Ryszarda Waśki są też wielkie obrazy 3-, 4- i 6-metrowe prezentowane w największych salach, skupione na ekspresji malarskiej z jednoczesną krytyką przemocy i okrucieństwa naszego świata.

Otchłanie i labirynty Marca

Z kolei na wystawie drugiego artysty -  Sławomira Marca ( pt. „Otchłanie i labirynty”), zostały zaprezentowane najnowsze cykle artysty, inspirowane horyzontem, oraz cykl obrazów użytkowych, wykorzystujących magiczne moce koloru. Przedstawiony został również wybór filmów, których materię wyjściową stanowi pulsacja widzialności powstała przez złożenie kilkudziesięciu przygodnych zapisów filmowych, a także dokumentacja kilku performance’ów.

Sławomir Marzec pisze: Interesuje mnie coś takiego jak sztuka obrazu. Przy czym obrazu rozumianego jako sytuacja gry z widzialnością (prefigurującą naszą przytomność), jako forma myślenia widzialności. Obraz zatem niekonkluzywny, antyredukcyjny, wychodzący z reaktywności i bezpośrednich zaangażowań. Obraz deliberujący, rozważający, nie/możliwy, stymulujący poszerzoną refleksję i pogłębione doświadczenie w postaci określonej, sprecyzowanej oscylacji czy może raczej labiryntu. Obraz, który konfiguruje naszą obecność – nasze myśli, emocje, zmysły, wyobraźnię etc. Który posiada „rozwiązanie”, lecz zatopione w wieloznacznościach i mojej subiektywności. Obraz istniejący pomiędzy sprzecznościami i dzięki nim. Obraz podejmujący i podtrzymujący grę o sens nawet w obliczu jego zatarcia, a nawet… nieistnienia. Symboliczność sztuki w moim przekonaniu oznacza całościowy stosunek do rzeczywistości – wytrwanie wobec pełnej sprzeczności wielowymiarowej złożoności istnienia. Przez wiele lat tematem moich prac było po prostu WSZYSTKO. Bo mimo że obecnie nasza gra toczy się na poziomie efemerycznych resztek, symulacji i nawarstwień postfikcji, to nadal jest to gra o wszystko. Nie chodzi tu wszakże o sentyment za utracona pełnią, lecz o strategię działania w czasach nowoczesności postkrytycznej. Pojmowanej jako nieustająca meliorująca (Richard Shusterman) oscylacja i wciąż na nowo re/konstruowane napięcie między niemożliwą całością (jej niewyobrażalnością, nieracjonalnością lub niesprawiedliwością) oraz nieostatecznością wszelkiej konkretyzacji. Sztuka, będąc praktyką antyredukcyjną, wymusza bowiem akceptację niespełnienia. Lecz podtrzymuje przez to nadzieję. Ożywia kreatywność, czujną przytomność.

Wystawy można zwiedzać: we wtorek – piątek godz. 10 -18, sobota – niedziela, godz. 12 – 18. W piątki wstęp bezpłatny.

Kino w MZCSW zostanie otwarte 29 maja.