Plusem okazała się także pogoda, która sprzyjała zarówno organizatorom, jak i odwiedzającym skansen. Małomiasteczkową aptekę przeniesiono do domu ludowego. A w niej - nie tylko zabytkowe wyposażenie: półki, szafki, ale także narzędzia - duże i małe - do wyrabiania lekarstw, ich dawne opakowania oraz zioła: sposób ich suszenia i przetwarzania. Farmaceutom konkurencję robił - tuż przed wejściem do apteki - alchemik, czyli ktoś operujący na granicy szarlatanerii i magii. Pomiędzy publiką krążył dziwny osobnik z wielkim dziobem - tak podobno w dawnych czasach powiadamiano ludność, o nadchodzącej zarazie czy chorobowej epidemii. Dzieciaki miały swoją strefę zabawy. Tu, poza miejscem do malowania twarzy, najwięcej chętnych gromadziło się w "pigularni".  Materiałem do wyrabiania pigułek była plastelina: należało ją przy pomocy specjalnych (autentycznych!) przyrządów podzielić i następnie uformować okrągłe kuleczki. Trafiały potem do papierowej torebki. Jak sie okazuje, to wcale nie tak odległa w czasie metoda wyrabiania lekarstw, przede wszystkim w formie czopków. - Uczyłam się tego nie tylko na studiach, ale sama tak postępowałam, gdy zaczynałam prace w aptece - zapewniała pani Anna, młoda farmaceutka. Dla zdrowia była także zabawa na dechach. Chętnych do tańczenia przy dźwiękach kapeli nie brakowało. Tylko pijawek jakoś nikt sobie nie chciał przystawiać. bdb